Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Αυτοβιογραφία

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ
Φιλιά που γίνονται ρουφήχτρες της θάλασσας
και
πόθοι που γίνονται κινούμενη άμμος
μας κρατάν από το χέρι
και μας ορκίζουν.

ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ
Προσπαθώ πάντα
νάμαι ένας άνθρωπος λογικός
όμως εσύ εμφανίζεσαι
σε τακτά χρονικά διαστήματα
κρατώντας ένα εξώγαμο στην αγκαλιά.


ΤΙΜΩΡΙΑ
Ας ανθίζουν οι τριανταφυλλιές
κι ας επιστρέφουν οι εραστές λαβωμένοι.

Οι μέρες αλληλοαναιρούνται και προοδεύουν.


ΤΑ ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΒΑΖΑ
Ο,τι λέμε σε στιγμές ερωτικού πόθου είναι λόγια του αέρα. Ολοι τώρα λίγο πολύ κυνηγούμε φάλαινες σε θάλασσες απέραντες και κρύες, πολύ συχνά πιστεύοντας πως είμαστε κατευθείαν απόγονοι του Moby Dick, ενώ το μέγεθοςτης συνήθειας μας αφήνει αδιάφορους. Δεν υπάρχουν πια φαεινές ιδέες για να επενδύσουμε τα λάθη της νεότητας ούτε
«νύχτες μαγικές ονειρεμένες στην Αραπιά».
Η μόνη μας ελπίδα είναι το κανό.

Ανθρωποι χωρίς μνήμη έρχονται και μας ζητούν πληροφορίες για τις μεγάλες υφαντουργίες της Αγγλίας τον δέκατο ένατο αιώνα.
Ανθρωποι χωρίς μνήμη κάνουν ωτοστόπ και κάποτε φορτικά επιμένουν να τους πάρουμε μαζί μας. Εμείς όμως που μεγαλώσαμε μέσα σε κλασικά εικονογραφημένα και κάπως αργά μάθαμε ότι η Σαντορίνη ήταν η χαμένη Ατλαντίδα, δεν έχουμε άλλη εκλογή από το να ποτίζουμε συνεχώς τον ωραίο υάκινθο που κάποτε υπήρξε η Αριάδνη
αυτή η άτιμη γυναίκα που εμφανιζόταν σταθερά έξω από υπαίθριους κινηματογράφους τις Κυριακές άλλοτε ενδίδοντας ανοιχτά χωρίς περιστροφές κι άλλοτε όλο τσαλίμια και μυστήρια γλυκοκοιτώντας τους φαντάρους και τη χρυσή νεολαία της πόλεως.

Όμως τα χρόνια περνούν.
Δεν μπορούμε αιωνίως να θαυμάζουμε τα κινέζικα βάζα. Πρέπει γρήγορα να καταταγούμε στον κόκκινο στρατό, να πάρουμε μέρος στη μάχη του Στάλινγκραντ
και κατόπιν ήσυχοι να γράψουμε τα απομνημονεύματα μας.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Είμασταν απασχολημένοι...

Τριάντα χρόνια στον αγώνα της επιβίωσης, στην κρεατομηχανή της αγοράς, είχα ξεχάσει να διαβάζω. Μέχρι που πέρυσι τον Σεπτέμβριο ένας φίλος με ρώτησε, εμένα τον οικονομολόγο, τι ξέρω για την κρίση. Τότε συνειδητοποίησα ότι εγώ, ένας πρώην αριστερός φοιτητής, δεν ξέρω τίποτα.
Έτσι, μετά τριάντα χρόνια, ξανάρχισα το διάβασμα. Μετά ήρθε η σύνθεση, η δημιουργία, δηλ.το ημερολόγιο. Και ξανάνιωσα…

Μην τα παραλέμε όμως. Ενας σκληρά εργαζόμενος πενηντάρης είμαι, με μειωμένες αντοχές και περιορισμένες τις περιπέτειες. Αρχισα να γράφω για να πω στην παρέα αυτά που έμαθα στο σερφάρισμα μου σε ξενόγλωσσα, βασικά, sites. Κάποιοι απ’αυτούς δουλεύουν περισσότερες ώρες από μένα.

Δεν είμαι καθόλου περήφανος για την γενιά μου. Εσείς οι εικοσάρηδες δεν χρειάζεται να καμαρώνετε καθόλου για μας, τους γονείς σας. Τα χρόνια που εμείς είμαστε στην πιάτσα, η κοινωνία μας έγινε το μπουρδέλο που τρώτε στη μάπα τώρα εσείς. Κι ανάθεμα αν κατάλαβε κανείς από μας πως έγινε αυτό.

Είμασταν απασχολημένοι όμως: να σιγουρέψουμε τη καριέρα μας, να γλυτώσουμε από το ενοίκιο, να τρέχουμε εσάς στα πάρκα (σημειωτέον, τα κατοικίδια σκυλιά μας έβγαιναν συχνότερα βόλτα απ’ότι εσείς), να πάρουμε ένα αξιοπρεπές αυτοκίνητο, κλπ. Και τώρα, στα μισά του δρόμου, έρχεται η ώρα της αναδρομής και του απολογισμού. Η σούμα; Σκατά, σκατά κι απόσκατα.

Οι μόνες σχέσεις στις οποίες άξιζε να επενδύσουμε, ήταν εσείς τα παιδιά μας. Κι εμείς σας εγκαταλείψαμε στην τηλεόραση, στο σχολείο και μετά στις παρέες σας. Τώρα που οι ορμόνες της εφηβείας έχουν στήσει πανηγύρι στο κεφάλι σας, λίγο δύσκολο να επικοινωνήσουμε. Όμως κάτι έχουμε να πούμε κι εμείς.
Μόνο που οι δημόσιοι «Ανώνυμοι» διάλογοι του διαδικτύου, αλλοιώνουν τον λόγο. Δεν είναι επικοινωνία. Οι λέξεις αποκτούν το οριστικό τους νόημα μέσα στις φράσεις, οι φράσεις είναι γυμνές χωρίς τη γλώσσα του σώματος και το νόημα των φράσεων αλλάζει από τα βιώματα αυτού που τις ξεστομίζει. Πού νάναι άραγε οι δημόσιοι εκείνοι χώροι όπου μπορούμε ν’ ανταμώνουμε?

Παρόλα αυτά, σαν παιδί χάρηκα τον Mikros Alitis και την Sofiagk όταν τους είδα να προστίθενται στους αναγνώστες του blog. Δύο άτομα που από απλοί ανώνυμοι αναγνώστες του stat counter, ξαφνικά απέκτησαν πρόσωπο. Εστω και μέσα από τα ψηφιακά ίχνη-ιστορία που αφήνουν κι αυτοί στο διαδίκτυο. Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία παιδιά!

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Ευτυχισμένες πόρνες

Στην εποχή της εταιρικής διακυβέρνησης,
η σκληρή δουλειά αποτελεί αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για προαγωγή, αύξηση και ηθική επιβράβευση.
Το σημαντικό για τα μεγαλοστελέχη-«αφεντικά» δεν είναι το πόσο καλός είσαι εσύ στη δουλειά σου, αλλά η συντήρηση της υφιστάμενης πλεονεκτικής γι’αυτά κατάστασης.
Στόχοι τους, με σειρά προτεραιότητας, είναι
η προσωπική τους φήμη κι έξωθεν καλή μαρτυρία και
η επίτευξη των στόχων της εταιρείας / επικράτηση στα πλαίσια του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος.

Ετσι, για να θεωρηθείς καλός,
πρέπει να πείσεις ότι τα χαρακτηριστικά σου συνεισφέρουν στους παραπάνω στόχους.
Η εικόνα του ‘μονόχνωτου’-υπερπαραγωγικού εργαζόμενου, στον τομέα των υπηρεσιών κυρίως, αποτελεί αναχρονισμό και γραφικότητα.
Ανεβαίνεις τις κλίμακες της ιεραρχίας όχι κάνοντας τη δουλειά σου και υπηρετώντας τον οργανισμό, αλλά κολακεύοντας, γοητεύοντας και πείθοντας τους ανωτέρους ότι έχεις τη στόφα του νικητή.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι
εργαζόμενοι ίσων περίπου ικανοτήτων, στην εκτέλεση ίδιας περίπου δουλειάς,
ανταγωνίζονται για περιορισμένο αριθμό θέσεων.
Ετσι οδηγείσαι στο να μην επικεντρώνεις στη δουλειά, αλλά στην μελέτη της προσωπικότητας των ανωτέρω και στον έλεγχο των κινήσεων των άλλων συναδέλφων-παικτών.

Οι φιλόδοξοι ανταγωνίζονται τους ομοίους τους για την προσοχή και αποδοχή των ανωτέρων.
Η επιβράβευση καταλήγει να εξαρτάται
λιγότερο από την ποσότητα και ποιότητα της δουλειάς και
περισσότερο από τον χαρακτήρα-ρόλο που «παίζει» ο καθένας.
Με πιο πετυχημένο αυτόν της ευτυχισμένης «πόρνης».