Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Δημοκρατία

O Νίκος Μπογιόπουλος, από τους λίγους που παρεμβαίνει ιδεολογικά στην υπόθεση της ΕΡΤ και απαντά σε "όσους παριστάνουν είτε τους έκπληκτους με τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ατοπήματα αυτής της Δημοκρατίας, είτε τους επίδοξους διορθωτές της".
 
--------
Η Δημοκρατία, που αναγνωρίζει στον εκάστοτε υπουργό τη δικαιοδοσία, με μια μονοκονδυλιά, να βάζει «μαύρο» σήμερα στην ΕΡΤ, αύριο στη ΔΕΗ και στην ΕΥΔΑΠ, μεθαύριο στα Αμυντικά Συστήματα, στα Ναυπηγεία και στα Ασφαλιστικά Ταμεία.
H Δημοκρατία που πορεύεται με ντουζίνες Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και με Προεδρικά Διατάγματα, με ΤΑΙΠΕΔ και ξεπουλήματα, με διαδοχικές επιστρατεύσεις και με συκοφαντίες, με κοινωνικό κατατεμαχισμό και με διαρκείς επιχειρήσεις κοινωνικού αυτοματισμού,
δεν είναι άγνωστη.

Είναι η Δημοκρατία που αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο επέβαλε απόφαση που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες (όπως οι δανειακές συμβάσεις), που δεσμεύουν τη χώρα και το λαό, χωρίς καν τυπική έγκριση της Βουλής.
Είναι η Δημοκρατία που με τους νόμους της βγάζει «παράνομες» και «καταχρηστικές» το 95% των απεργιών και των κινητοποιήσεων του λαού.
Είναι η Δημοκρατία που έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς χαλυβουργούς -για «να ανοίξει το εργοστάσιο», όπως είπαν οι Δενδιοκεδίκογλου- αλλά όταν το εργοστάσιο το έκλεισε ο ίδιος ο βιομήχανος, ποτέ δεν έστειλε ΜΑΤ εναντίον του για να το ανοίξει...
Είναι η Δημοκρατία που μόλις ο «902» έδωσε τη «φωνή» και την εικόνα του για να μεταδίδεται το σήμα της ΕΡΤ «έστειλε» την εταιρεία «Digea» των ιδιωτών καναλαρχών να «φιμώσουν» και τον «902», και έσπευσε να εκδώσει και απόφαση, ώστε να καλύψει -αναδρομικά- τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους καναλάρχες.
Είναι η Δημοκρατία που μοιράζει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες και που πολύ πριν από το «λουκέτο» στην ΕΡΤ είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» το κόψιμο των μισθών, τον αφανισμό των συντάξεων, τη διάλυση των νοσοκομείων, το «λουκέτο» σχολείων, το «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων, την «κινεζοποίηση» των εναπομεινάντων εργαζομένων, είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» ότι στην Ελλάδα δεν θα ισχύει ούτε καν εκείνο το απίθανο «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια», αλλά το ένας εργαζόμενος... ανά σόι ανέργων.
Αυτή είναι η Δημοκρατία τους.

Και για να μην κοροϊδευόμαστε, όσοι παριστάνουν είτε τους έκπληκτους με τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ατοπήματα αυτής της Δημοκρατίας, είτε τους επίδοξους διορθωτές της, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν:
Το βασικό γνώρισμα αυτής της Δημοκρατίας δεν είναι ότι έχει εκτραπεί ή ότι έχει παρεκτραπεί. Το βασικό της γνώρισμα είναι ότι πρόκειται για μια Δημοκρατία ταξική. Για μια Δημοκρατία αστική. Καπιταλιστική. Κεφαλαιοκρατική.

Επομένως, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και στην παρεκτροπή της ταξικής, της αστικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας για τους λίγους, ούτε ρεαλιστικός, ούτε αποτελεσματικός, αλλά πολλές φορές ούτε και ειλικρινής είναι, εφόσον εισηγείται «λύσεις» που εξαντλούνται στη διατήρηση αυτής της -κατά τα άλλα «διορθωμένης» αλλά πάντα ίδιας- αστικής, καπιταλιστικής, κεφαλαιοκρατικής Δημοκρατίας.

Καμία κεφαλαιοκρατική Δημοκρατία, ακόμα κι όταν -ανάλογα με το ιστορικό και πολιτικό περιβάλλον- συνοδεύεται με ολίγον από «δημοκρατική βελτίωση» και με ολίγον από «δημοκρατική διόρθωση», δεν διαφυλάσσει το λαό και τα δικαιώματά του από την (ιστορικ
ά επαναλαμβανόμενη) «μαύρη» εκτροπή και παρεκτροπή της.
Ο λαός, χωρίς να παραιτείται ούτε στιγμή από την ανυποχώρητη και αταλάντευτη πάλη του ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο και τη φαλκίδευση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων, χωρίς να σταματά ποτέ να επιδιώκει την υπεράσπιση, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση αυτών των δικαιωμάτων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν πρέπει να ξεχνά: Από την εκτροπή της αστικής Δημοκρατίας δεν θα διαφυλαχτεί μέσα από τη μακιγιαρισμένη διατήρησή της, αλλά -τελικά- μέσω της δημοκρατικής ανατροπής της.

Που σημαίνει:
Εγκαθίδρυση από το λαό και θεμελίωση πάνω στο βάθρο της ύψιστης δημοκρατικής νομιμοποίησης που συνιστά η θέληση της λαϊκής πλειοψηφίας, εκείνης της ανώτερης (και δημοκρατικότερης) Δημοκρατίας που πρέπει και είναι εφικτό να υπάρξει:
Της εργατικής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας για τους πολλούς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
 
http://rizospastis.gr/page.do?publDate=18/6/2013&id=14647&pageNo=31&direction=1

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

" I'm happy being a prostitute "

Η σαπίλα του καπιταλισμού δεν έχει πάτο
Δημοσίευση: Τρί, 11/06/2013 - 14:45
Της Κάλι Καρά
Το υπουργείο Υγείας της Βραζιλίας ξεκίνησε πρόσφατα μία διαφημιστική καμπάνια με τίτλο «I'm happy being a prostitute» (Είμαι χαρούμενη που είμαι πόρνη).
Παρά τις δηλώσεις του υπουργού Υγείας Alexandre Padilha, ο οποίος υποστηρίζει πως δεν έδωσε ποτέ την έγκρισή του σε κάτι τέτοιο, καθώς όπως λέει «δεν νομίζω πως αυτό είναι ένα μήνυμα που θα έπρεπε να στέλνει το υπουργείο», και ότι οι καμπάνιες του υπουργείου θα δίνουν βάρος μόνο στα θέματα υγείας, αυτό το μήνυμα αποτελεί μέρος της προετοιμασίας της χώρας στον τομέα του «σεξοτουρισμού», ο οποίος έχει γνωρίσει μία έκρηξη τα τελευταία χρόνια.
Με τις συνθήκες ακραίας φτώχειας, κάτω από τις οποίες ζει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, πολλά αγόρια και κορίτσια ωθούνται στην πορνεία από πολύ νεαρή ηλικία, ακόμη και από αυτήν των 9 ετών.
Η Βραζιλία είναι μία από τις χώρες που η πορνεία είναι νόμιμη. Στη χώρα μας η κυβέρνηση του «σοσιαλιστή» κ. Σημίτη το 1999 καθιέρωσε νομοθετικά την πορνεία ως επάγγελμα μέσα στα πλαίσια της λογικής του καπιταλισμού ότι τα πάντα πωλούνται και τα πάντα αγοράζονται, αποσυνδέοντας τις κοινωνικές αιτίες που παράγουν και αναπαράγουν το πρόβλημα (ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, έλλειψη κοινωνικών παροχών).
Όταν η πορνεία μπαίνει στη λίστα του επαγγελματικού προσανατολισμού, ταυτόχρονα νομιμοποιούνται η επένδυση σε επιχειρήσεις με τεράστια κέρδη της πορνικής αγοράς, η ελεύθερη διαφήμιση από τον ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο, τα πορνομάγαζα, οι σχολές εκπαίδευσης στην πορνεία, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της ανάπτυξης της βιομηχανίας του σεξ, καθιερώνεται η πορνοκουλτούρα, προωθείται η εκπόρνευση των νέων γυναικών με το άνοιγμα νόμιμων γραφείων ευρέσεως αυτής της εργασίας.
Έτσι το ανθρώπινο σώμα γίνεται εμπόρευμα πάνω στο οποίο θα λειτουργήσουν όλοι οι κανόνες της αγοράς.
Καθ' όλα νόμιμη, η πρόεδρος της Ένωσης ιερόδουλων της Βραζιλίας προχώρησε σε μια «πρωτοποριακή» κίνηση. Ήρθε σε συμφωνία με ιδιώτες καθηγητές ξένων γλωσσών προκειμένου να προετοιμάσουν τις ιερόδουλες για την «επέλαση» χιλιάδων φιλάθλων ενόψει του Μουντιάλ του 2014, που θα διεξαχθεί σε 12 διαφορετικές πόλεις της χώρας του καφέ και της σάμπα.
«Ήδη έχουμε πολλές αιτήσεις καθηγητών που θα προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους. Θέλουμε τα κορίτσια μας να είναι έτοιμα να συνεννοηθούν με τους πελάτες, να ξέρουν πόσο κοστίζουν οι υπηρεσίες μας και από την άλλη οι κοπέλες να καταλαβαίνουν τι αρέσει στους άντρες. Προέχουν τα Αγγλικά, αλλά θα ψάξουμε καθηγητές για Ιταλικά, Γαλλικά και Ισπανικά. Παράλληλα όσες κοπέλες μας δεν είναι Βραζιλιάνες, θα τους μάθουμε εμείς Πορτογαλικά», τόνισε η πρόεδρος στο ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ρόιτερς».
Η κοινωνική διάσταση της πορνείας βρίσκεται εκεί ακριβώς που βρίσκεται και η ουσία του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας η πορνεία γίνεται δομικό υλικό του εκμεταλλευτικού συστήματος, παίρνει τη θέση της στην καπιταλιστική ανάπτυξη, ξεγυμνώνοντας την πραγματική διάσταση της εκμετάλλευσης.
Η κυρίαρχη τάξη για την ολοένα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, χρειάζεται την αποτελεσματική αλλοτρίωση της κοινωνικής συνείδησης, την αποχαύνωση και την πρόκληση των ενστίκτων της νέας βάρδιάς της, με στόχο την απομάκρυνσή της από τον οργανωμένο αγώνα για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας, αυτής της δεσπόζουσας σαπίλας.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Τσίπρας δήλωσε θαυμαστής της συνταγής του δρόμου ανάπτυξης της Βραζιλίας, που θέλει να την ακολουθήσει όταν και αν κυβερνήσει τη χώρα μας. Αλίμονό μας.

 http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/19502/i-sapila-toy-kapitalismoy-den-ehei-pato

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Μπρέχτ - Πόλεμος




 Την ώρα που το «μυστικό» της ηλεκτρονικής παρακολούθησης των προσωπικών δεδομένων –τηλεφωνίας και internet- εκατομμυρίων ανθρώπων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γίνεται πρωτοσέλιδο σ’όλον τον κόσμο, σ’ένα ράντσο στην Καλιφόρνια συναντώνται ο πρόεδρος Obama με τον Κινέζο ομόλογο του Xi Jinping. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο Ομπαμα τάψαλε στον Χι γιατί ...οι Κινέζοι κάνουν βιομηχανική κατασκοπεία, και χακάρουν κυρίως υψηλή τεχνολογία με στρατιωτική χρήση.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Μιλάνε για ειρήνη
Ο απλός λαός ξέρει
Πως έρχεται ο πόλεμος.

Διάβασα λοιπόν στον 902.gr το παρακάτω απόσπασμα για την συνάντηση:
 «Ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε λόγο για «ειρηνική άνοδο» της Κίνας, ισχυριζόμενος ότι παρά τις αναπόφευκτες εντάσεις στην περιοχή και οι δυο χώρες επιθυμούν μια σχέση συνεργασίας.
Από την πλευρά του ο Κινέζος πρόεδρος, … ανέφερε ότι η περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού διαθέτει αρκετό έδαφος και για τις δύο χώρες…»

Σοκαρίστηκα. Λέω χοντράδες του ΚΚΕ θάναι. Δεν μπορεί να το είπε τόσο χοντρά ο Κινέζος «Σταμάτα να παίζεις με τ’αεροπλανοφόρα σου, η Β.Κορέα είναι του χεριού μου, έχει η περιοχή φαί για και τους δυο μας».Γκουγκλάρησα, λοιπόν, την συνάντηση και βρήκα ακριβώς τις ίδιες πάνω-κάτω διατυπώσεις από αμερικάνικες πηγές αυτή τη φορά:

According to the White House, the meeting was aimed just at creating a more comfortable relationship between the two presidents, and Obama's national security adviser Tom Donilon sought to highlight that at a media briefing at the Westin Resort in Rancho Mirage, Calif., on Saturday.
Denying the notion that the world's largest economies are bound to have conflict, Donilon said, "We reject that and the Chinese government rejects that." Mydesert.com quoted him as saying, "The building out of this so-called new relationship – a new model of relations between great powers – is the effort to ensure that doesn't happen."
Mirroring his host's theme of a new approach, Mr Xi said on Friday that "the vast Pacific Ocean has enough space for two large countries like the United States and China."


Τούτος ο πόλεμος που έρχεται
δεν είναι ο πρώτος.
Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι.
Όταν τέλειωσε ο τελευταίος
υπήρχαν νικητές και νικημένοι.
Στους νικημένους ο φτωχός λαός
πέθαινε απ’ την πείνα.
Στους νικητές ο φτωχός λαός
πέθαινε το ίδιο.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Σοσιαλισμός vs Καπιταλισμός



Ο υπαρκτός σοσιαλισμός ευαγγελίστηκε ότι «θα ανέβαζε την παραγωγικότητα των ανθρώπων σε ανήκουστη μέχρι τότε έκταση, με μια νέα διαμόρφωση της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση». Ωστόσο, αποδείχθηκε από τον ανταγωνισμό των δύο στρατοπέδων στον 20 αιώνα, ότι το κέρδος κι ο καπιταλισμός υπήρξαν αποτελεσματικότεροι στην αύξηση της παραγωγικότητας. Κι ο υπαρκτός κατέρρευσε χωρίς ν’ανοίξει μύτη, γιατί ο κόσμος του το ήθελε, μέσω σύγκρισης των βιοτικών επιπέδων δώθε-κακείθεν.

Κι ενώ το κέρδος κέρδισε την κούρσα της παραγωγικότητας, ο σοσιαλισμός στο σπιράλ της ιστορίας έφαγε τεράστιο πισωγύρισμα. Ποιος ξέρει σε πόσες γενιές και μετά από πόση φθορά της συστηματικής προπαγάνδας δυσφήμισης του, θα αποκτήσει πάλι κοινωνική δύναμη. Εν τω μεταξύ, οι σχεδόν διαφημιζόμενες ως «δημιουργική καταστροφή» επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις, κλείνουν εργοστάσια, μετατρέπουν σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις σε σκραπ κι αυτόχειρες ανέργους, διαλύει τα κοινωνικά δίκτυα παραγωγής και την τεχνογνωσία. Οτι κάνουν οι πόλεμοι ακριβώς.

Η κομμουνιστική Κίνα από το 80 μετατράπηκε σε παγκόσμια ηγέτιδα καπιταλιστική οικονομία. Σχεδιάζει και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των κρατικών της τομέων (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, τράπεζες) επιδιώκοντας την περαιτέρω ενδυνάμωση της παραγωγικής της μηχανής. Το κέρδος (ο πλουτισμός κάποιων ηγετικών ομάδων) αποτελεί πάλι το κίνητρο. Οι κινέζοι εργαζόμενοι διπλασίασαν τις απεργίες. Πέτυχαν αυξήσεις μισθών. Οι συνδικαλιστές τους άραγε κηρύττουν τον κομμουνισμό?

Λένε ότι ζούμε ακόμα στην ιστορική περίοδο της σπάνιδος των αγαθών, τροφής και λοιπών καταναλωτικών αγαθών. «Δεν βγαίνουμε» μας λένε, δεν φτάνουν αυτά που παράγουμε για όλον τον κόσμο. Τεράστια κομμάτια της ανθρωπότητας ζουν στην πείνα και την απόλυτη φτώχεια. Όμως, ποιος έκανε την αριθμητική να μάθουμε αν η παραγωγική δυναμικότητα του επενδυμένου σήμερα κεφαλαίου, αξιοποιούμενη στο μέγιστό της, θα επαρκούσε να εφοδιάσει αυτόν τον κόσμο? Ποιός μέτρησε τη ζημία της -διαφημιζόμενης ως εξελικτική πρόοδο- δημιουργικής καταστροφής? Ποιός υπολόγισε την αλόγιστη σπατάλη και το οικολογικό αποτύπωμα της βασικής καπιταλιστικής αρχής για παραγωγή προιόντων προγραμματισμένων να έχουν μικρή διάρκεια ζωής? Και φταίει ο απλός άνθρωπος για την σπατάλη στη συσκευασία όταν βλέπει κανείς στο κατάστημα του Αρμάνι στο Μιλάνο ένα απλό, κοινό σοκολατάκι σε ολόκληρο κουτί επενδυμένο με βελούδο?

Το ιστορικό υποκείμενο της επανάστασης…
Ο εργαζόμενος ακρωτηριάζεται καθημερινά από την δυνατότητα σκέψης. Οι επιστήμονες μηχανικοί και άλλοι, σκέφτηκαν γι’αυτόν πριν απ’αυτόν.  Ο εργαζόμενος δεν επιτρέπεται να σκέφτεται, παρά μόνο να εκτελεί. Η νευροεπιστήμη είναι πολύ πίσω για να απαντήσει αν η βλάβη που προκαλείται στον εγκέφαλο είναι μόνιμη.
Ο άνθρωπος, στην χαμένη στο βάθος της προιστορίας αλυσίδα της εξέλιξης, έγινε άνθρωπος κατασκευάζοντας πράγματα με τα χέρια του. Η ευφυία αναπτύχθηκε χάρι στην παραγωγή των χρειαζούμενων με τα χέρια. Ακόμα και σήμερα, η εργασιοθεραπεία (κεραμική, πλέξιμο, κηπουρική, κα) χρησιμοποιούνται για ψυχοθεραπευτικούς λόγους.
Ο εργαζόμενος σήμερα δεν «βλέπει» το τελικό προιόν. Δεν είναι ο μάστορας αλλά «εξάρτημα μιας μηχανής» σ’ένα επιμέρους στάδιο συναρμολόγησης του τελικού προιόντος. Ακόμα κι αυτός που το συσκευάζει, δεν βλέπει προιόν αλλά εμπόρευμα και μια εχθρική τιμή, γιατί συχνά είναι απροσπέλαστη σ’αυτόν.

…και οι δύο προυποθέσεις για τον σοσιαλισμό.
Μας δίδαξε ο Μέγας Μαρξ πως η βασική προυπόθεση είναι η αντικατάσταση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από την συλλογική ιδιοκτησία. Βασική βέβαια αλλά όχι κι επαρκής. Αυτό τουλάχιστον ανέδειξε η κριτική περί κρατικού καπιταλισμού για τον πάλαι ποτέ υπαρκτό σοσιαλισμό.

Πρώτη προυπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, η απελευθέρωση του εργαζόμενου από την ταιλορική οργάνωση της παραγωγής. Η ρομποτοποίηση στην οποία οδηγεί η λογική της μεγιστοποίησης του κέρδους και του εργατικού ελέγχου, θ’απαλλάξει τον άνθρωπο από την κοπιαστική χειρωνακτική «άσκεφτη» δουλειά. Με όριο τους περιορισμένους φυσικούς πόρους και προυπόθεση τον βιομηχανικό επανασχεδιασμό των παραγόμενων προιόντων και της συσκευασίας τους, η παραγωγή μπορεί να επεκτείνεται απεριόριστα, μ’ελάχιστη ανθρώπινη εργασία. Οι άνθρωποι θάχουν χρόνο να σπουδάζουν το πώς λειτουργεί αυτή η ίδια η τεχνολογία παραγωγής καθώς και τα προιόντα της. Και τα δυο αυτά που σχεδιαζόταν στα εργαστήρια χάρι στην υπεραξία που παρήγαγαν κάποιοι πρόγονοί μας χειρώνακτες προλετάριοι. Οι εργαζόμενοι από σήμερα οφείλουν να κατακτήσουν το επίπεδο εκείνο γνώσης της δουλειάς τους, που ν’αναρωτηθούν επιτέλους μ’αυτοπεποίθηση  τι χρειαζόμαστε τ’αφεντικά και τους καλοπληρωμένους επιστήμονες της αυλής τους. Δεν μπορούν εργαζόμενοι σκλάβοι του συστήματος της μισθωτής δουλείας, άξεστοι μέσα στην άγνοια τους, να ευαγγελίζονται τον σοσιαλισμό. Ο υπαρκτός έδειξε ότι κι εκεί σκλάβοι ήταν. 

Δεύτερη προυπόθεση, η κατάργηση των κάθετων ιεραρχιών στους χώρους δουλειάς και της κοινωνίας. Σήμερα όχι μόνο η ανυπακοή αλλ’ακόμα και η μη 100% ψυχική συστράτευση στους στόχους του εργοδοτικού οργανισμού τιμωρούνται με απόλυση. Την ύψιστη τιμωρία που ισούται με την στέρηση μισθού, ήτοι αδυναμία αναπαραγωγής και επιβίωσης (φαγητό, στέγαση, ένδυση,..). Η επιδίωξη και μόνο της αύξησης της παραγωγικότητας μέσω της ολικής συστράτευσης («δεν μπορείς να διατάξεις/αναγκάσεις έναν δυσαρεστημένο να καταβάλει το μάξιμουμ της διανοητικής/δημιουργικής προσπάθειας») οδήγησε πολλές επιχειρήσεις σε τομείς υψηλής τεχνολογίας στην κατάργηση των κάθετων ιεραρχιών. Διαφημίζονται και διοργανώνουν μέχρι και καλλιστεία αυτές οι επιχειρήσεις για να βραβεύονται αυτές  με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον. Και στις πολυβραβευμένες όμως, η αμείλικτη παρακολούθηση των αποτελεσμάτων του κάθε εργαζομένου ή ομάδας εργαζομένων, κρύβει από πίσω της εντελώς ωμά την απειλή της απόλυσης.
Οτιδήποτε αντιμάχεται αυτόν το φόβο της απόλυσης είναι απελευθερωτικό. Από τα δίκτυα κοινωνικής προστασίας των ανέργων του σκανδιναβικού μοντέλου προηγούμενων δεκαετιών, μέχρι την απόλυτη εξασφάλιση της απασχόλησης στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Καμιά αστυνομική δύναμη καταστολής δεν μπορεί να καταστέλλει εσαεί τα οράματα ενός χορτάτου ανθρώπου. Ο παραλογισμός για πολλούς της επιτελούμενης σε συνθήκες οικονομικής κρίσης εκπτώχευσης τεράστιων κοινωνικών μαζών στην πρώην ανεπτυγμένη δύση, έχει ως μόνη λογική αιτιολόγηση το  ότι ο φόβος της ανεργίας και της εξαθλίωσης αποτελούν το καλύτερο χαλινάρι του ελέγχου της κοινωνίας και της χειραγώγησης της.