Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Δραχμή και γαιοπολιτική

Μέσα στην καθημερινότητα χάνουμε το δάσος των μακρόσυρτων στο χρόνο μηχανισμών (λογικής αγορών, ιδεολογημάτων δικαίωσης των επιλογών μας, βιολογικών/ψυχαναλυτικών διαδικασιών), πίσω από το δέντρο των μικροπροβλημάτων του αυτοκτονικού νάρκισσου εαυτούλη μας. Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από τους γερμανικούς  Financial Times της 27/9, που θέτει πολύ ξεκάθαρα την αλληλοσυσχέτιση του θέματος που μας καίει ως κοινωνία (έξοδος στη δραχμή!) με τις διεθνείς σχέσεις και την γαιοπολιτική. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον στη λογική αποκλειστικά του δένδρου-δάσους

«Στην γη υπάρχουν τρία μεγάλα κέντρα εξουσίας, τα οποία χρειάζονται, επιθυμούν και εν μέρει μπορούν να επιτύχουν την ηρεμία: είναι η Κίνα, οι ΗΠΑ και η ΕΕ ή καλύτερα οι Μπαράκ Ομπάμα, Βεν Τζιαμπάο και Άνγκελα Μέρκελ. 

Και οι τρεις, π.χ. θέλουν την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Πριν από το καλοκαίρι του 2012 σε εμπιστευτικές συναντήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο συζητείτο πώς η Ελλάδα θα αποβαλλόταν από την Ευρωζώνη. Τότε, όμως, υπήρξε μία εξωτερική παρέμβαση: η αμερικανική κυβέρνηση, για παράδειγμα με μία υψηλού συμβολισμού επίσκεψη του υπουργού οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ στον γερμανό υπουργό οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο νησί Συλτ ξεκαθάρισε ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται οι ΗΠΑ είναι οι αναταράξεις στις διεθνείς αγορές και ο κίνδυνος μίας νέας διεθνούς ύφεσης εξαιτίας της κρίσης στην Ευρώπη.

Αν οι ΗΠΑ, η ΕΕ ή η ευρωζώνη και η Κίνα παραμείνουν ενωμένες, δεν μπορεί να υπάρξει κερδοσκοπία. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι υπάρχει μίας μορφής συνομωσία, ένα μυστικό σύμφωνο ή παρόμοιες ανοησίες. Στα σενάρια συνομωσίας ανήκουν φήμες ότι η έκθεση της τρόικα για την Ελλάδα θα δημοσιοποιηθεί την ημέρα των αμερικανικών εκλογών, ή η άποψη που διατυπώνεται από κάποιους στις Βρυξέλλες ότι η Μέρκελ μετά την επίσκεψή της στην Κίνα μετέβαλε την πολιτική της έναντι της Ελλάδας. Τα πράγματα είναι κάπως πιο πολύπλοκα. Οι Μέρκελ, Ομπάμα και Βεν Τζιαμπάο δεν συνεννοήθηκαν ποτέ στο πλαίσιο μίας τριπλής τηλεφωνικής συνδιάλεξης ούτε συναντήθηκαν. Επιπλέον δεν καθορίζει μόνη της η Μέρκελ την πολιτική της Ευρώπης, ενώ ούτε ο Βεν Τζιαμπάο είναι ο ισχυρότερος, αλλά ο πιο προσιτός στην Δύση ηγέτης της Κίνας. Τα κράτη δεν έχουν φίλους, αλλά συμφέροντα, πράγμα που ισχύει σε κάποιο βαθμό και για τους πολιτικούς»…