Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Ιστορίες προ κρίσεως


 Aποκλειστικός εισαγωγέας γνωστής μάρκας αυτοκινήτων. Ξεφόρτωνε στο λιμάνι και φόρτωνε να ικανοποιήσει τις παραγγελίες που δεχόταν από τους ανά νομό αντιπροσώπους. Αυτοί, βάσει νόμου, ήταν αποκλειστικοί του συνεργάτες.
Κοσμογυρισμένος ο εισαγωγέας μας, έβλεπε στα ταξίδια του ότι έξω το πράγμα πήγαινε αλλιώς. Εκεί οι ντίλερ δεν είχαν πλέον ταμπέλα μια μόνο μάρκα αυτοκινήτων, είχαν γίνει σουπερμάρκετ. Δεν ήταν πλέον αποκλειστικοί, πουλούσαν αυτοκίνητα από διάφορες μάρκες. 
Με μια τέτοια εξέλιξη ο εισαγωγέας μας έβλεπε ότι οι αντιπρόσωποι του θα τον εκβίαζαν. Θα διεκδικούσαν μεγαλύτερο κομμάτι από το δικό του κέρδος, διαφορετικά θα πουλούσαν άλλα αυτοκίνητα.  Κατέστρωσε λοιπόν ένα απλό σχέδιο.
Προ δεκαπενταετίας περίπου, άρχισε να τους φορτώνει με αυτοκίνητα «επί πιστώσει». Συνηθισμένη πρακτική στο εμπόριο. Οι αντιπρόσωποι γέμισαν τις εκθέσεις τους με όλα τα μοντέλα, πουλούσαν ευκολότερα και περισσότερο, πλήρωναν με την πώληση, κι όλα καλά. Δουλειές με φούντες. Με τα χρόνια και με δεδομένη τη πίστωση, να βίλες, να καλή ζωή, να μεγαλύτερες εκθέσεις καθετοποιημένες με σύγχρονα συνεργεία, πλυντήρια, κλπ –πρόοδος γαρ- αλλά να και τα δάνεια.
Κι έρχεται η στιγμή, περί το 2005, που αρχίζει να συζητιέται και στην Ελλάδα η απελευθέρωση των αντιπροσώπων. Καθένας πλέον θα μπορούσε να συνεργάζεται με περισσότερες μάρκες, με περισσότερους εισαγωγείς.  Ελευθερία της αγοράς ένεκεν. Τότε ακριβώς ο εισαγωγέας μας, στέλνει τους δικαστικούς επιμελητές. Απαιτεί να εξοφληθούν άμεσα οι πιστώσεις που μέχρι τότε παρείχε αφειδώς. 
Οι μισοί και περισσότεροι δεν είχαν τα λεφτά να τον ξοφλήσουν. Για να γλυτώσουν παραχώρησαν μετοχές, έχασαν τις εταιρείες τους. Τους άλλους μισούς, ο εισαγωγέας τους δεξιώθηκε την επομένη  εκθειάζοντας τους για το πόσο τους θαυμάζει που πέρασαν το ...τεστ και ότι θα βελτίωνε τους μέχρι τότε όρους συνεργασίας μαζί τους. Ο εισαγωγέας μας με την πίστωση-χρέος των αντιπροσώπων του κατάφερε να οικειοποιηθεί και να ελέγχει το μισό δίκτυο διανομών του.
Οι μέχρι χθες εκλεκτοί στις τοπικές κοινωνίες αντιπρόσωποι αυτοκινήτων σβήσανε.

Ερώτηση:  τι λάθος έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για να καταστραφούν?
Απάντηση: το ίδιο που κάναμε κι εμείς ως χώρα. Δηλ. κανένα. Οι ξένοι φαινόταν να μας δανείζουν για να πουλούν τα προιόντα τους. Μήπως όμως είχαν κι αυτοί κάποιο σχέδιο?

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ακόμα ένα παραμύθι

Oταν μιλούν για "κρίση εξωτερικού χρέους", εννοούν "κρίση στο μηχανισμό είσπραξης των φόρων". Δεν φθάνουν δηλ. τα έσοδα του κράτους για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των  ξένων δανειστών.
Οι κυβερνήσεις των χρεωμένων χωρών έχουν μεταβληθεί σε «ευγενείς»- φοροεισπρακτόρες μιας φεουδαρχικής τραπεζοκρατίας. Όταν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, η ανώτερη ιεραρχία της αυλής τους ειρωνεύεται, τους εμπαίζει, τους «καίει». Αν κατ’εξακολούθηση κλέβουν και μοιράζονται με τις ντόπιες παρέες τους (οι περίφημοι πέντε νταβατζήδες στην Ελλάδα, ή η μαφία στην Ιταλία, κλπ) τους φόρους και τα κέρδη του βασιλιά, τότε ο τελευταίος αντικαθιστά τους …δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς,  με  δικούς του ανθρώπους (Παπαδήμος, Μόντι, κλπ).

Οι παγκόσμιες τράπεζες μετά το ’80 διείσδυσαν και ελέγχουν πέρα από την αμερικάνικη κυβέρνηση την πλειονότητα των μηχανισμών και στην Ευρώπη. Ο Μόντι πρόεδρος του Τrilateral Commission, o Παπαδήμος μέλος!!! Από τα πρώτα ραντεβού πούκανε ο νέος πρωθυπουργός μας ήταν με τον κ.Πέτρο Χριστοδούλου του ΟΔΔΗΧ, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs. Ευτυχώς, δεν ελέγχουν πλήρως τους πολιτικούς της Γαλλο-Γερμανίας, λόγω των ερεισμάτων που οι τελευταίοι έχουν στη λαική ψήφο και στα συμφέροντα της πραγματικής οικονομίας, τα συμφέροντα της οποίας δεν ταυτίζονται πάντα μ’αυτά των τραπεζιτών.
 Οι αμερικάνικες τράπεζες μετά το ’80, με το αποκλειστικό δικαίωμα τους να εκδίδουν χρήμα, πλημμύρισαν την υφήλιο με δολλάρια. Σύμφωνα με κάποιες μελέτες η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί είναι 40 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ! Τύπωναν χρήμα για να στήσουν την νέα μορφή αποικιοκρατίας, το σύστημα των «οικονομικών δολοφόνων».  Χρέωσαν τα κράτη -της κυβέρνησης των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένης- για να τα υποδουλώσουν. Τα σχέδια για την παγκόσμια διακυβέρνηση ήταν στις σκέψεις και τα λόγια των ιδρυτών της Ευρωπαικής Ενωσης. Η «θεσμική θωράκιση», η «δημοσιονομική διακυβέρνηση» ή η «εμβάθυνση» της Ευρώπης δεν είναι παρά εύηχες διατυπώσεις για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ας μη μιλήσουμε για δημοκρατία σε μια Ενωση που την εκφράζουν οι πρωθυπουργοί της Γαλλο-Γερμανίας, ο πρόεδρος της Ευρωπαικής κεντρικής τράπεζας και διάφορα άλλα εξωθεσμικά διορισμένα όργανα, με το ευρωκοινοβούλιο νάχει μετατραπεί σε λέσχη συζητήσεων.
Οι πολιτικές κυβερνήσεις των περιφερειακών χωρών είναι εμπόδιο. Οι άνθρωποι του συστήματος αναζητώντας συνεχώς νέους τομείς κερδοφορίας έβαλαν στο μάτι τα έως χθες δημόσια αγαθά: ύδρευση,  υποδομές, επικοινωνία, ενέργεια. Οι κυβερνήσεις-ανδρείκελα ή θα συναινέσουν ή θα αντικατασταθούν από ...ένα «τσούρμο τεχνοκράτες», απάτριδες κοσμοπολίτες.
Οι άνθρωποι της δουλειάς, της οικογένειας, της μικρής –μα τόσο αληθινής- καθημερινότητας, αγκιστρώνονται στην εκάστοτε επικαιρότητα και στην ατζέντα της μικροπολιτικής που δημιουργούν τα ΜΜΕ. Ο χρονικός ορίζοντας των ...αναλύσεων μας είναι σχεδόν «παροντικός», όπως είναι και οι ειδήσεις τους. Ο χρονικός ορίζοντας αυτών που κυβερνούν και σκέφτονται για μας -χωρίς και πριν εμάς-  είναι πολύ, πολύ μακρύτερος. Οποια προσπάθεια συζήτησης ή κατανόησης των μέσο-μακροπρόθεσμων σχεδίων τους από μας τους καθημερινούς, καταλήγει βαρετή πολιτικάντικη θεωρητικολογία κι ενίοτε συνομωσιολογία.

Η χώρα μας από την έναρξη της επίθεσης στα ομόλογα της (από τους 5 αγγλοσαξωνικούς οίκους που είχε καταγγείλει η τότε Γαλλίδα υπουργός οικονομικών και σημερινή πρόεδρος του ΔΝΤ), βαδίζει στον αστερισμό της δραχμής. Ο σοσιαληστής Στρος-Καν είχε οριοθετήσει την πρωτόγνωρη διαδικασία «εσωτερικής υποτίμησης» ως κούρεμα των εισοδημάτων, αλλά με παράλληλη μείωση των τιμών των προιόντων. Αυτό που δεν έμαθε, όμως, στα πανεπιστήμια που πήγε ο μέγας αυτός τράγος είναι ότι σε συνθήκες μονοπωλιακού ή ολιγοπωλιακού καπιταλισμού η διαμόρφωση των τιμών πώλησης δεν επηρεάζονται από τον νόμο προσφοράς-ζήτησης. Στην χώρα μας 5 πολυεθνικές ελέγχουν το 80% του κλάδου των τροφίμων: εξακολουθούν να πωλούν, ακόμα και σήμερα, σε τιμές σαφώς ανώτερες από ότι τα ίδια προιόντα σε άλλες ευρωπαικές χώρες! Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής …«δημοσιονομικής προσαρμογής» από την όποια ελληνική κυβέρνηση οδηγεί αναπόφευκτα σε εξαθλίωση της κοινωνίας. Η συνταγή ΔΝΤ της εσωτερικής υποτίμησης έγινε σαφές στους βόρειους εταίρους μας ότι απέτυχε. Κι επειδή υπάρχουν συμφέροντα εταιρειών τους στη χώρα μας που πρέπει να προασπίσουν από μία ανεξέλεγκτη κοινωνική αναταραχή θα μας ωθήσουν στην δραχμή. Το μέσο της υποτίμησης ενός εθνικού νομίσματος δεν είναι το ίδιο επαχθές για τον άνεργο ή τον άφραγκο μισθοσυντήρητο και για την μεσαία τάξη της χώρας μας. Επίσης, γνωρίζουν ότι  οι μεγάλες αλλαγές του σκηνικού στο οποίο διαδραματίζεται το θέατρο της  ζωής μας (κυβερνητικοί ανασχηματισμοί, προκήρυξη εκλογών, νομισματικές ανατροπές παρουσιασμένες ως αναπόφευκτα «φυσικά φαινόμενα»,…) δημιουργούν προσδοκίες στον κόσμο που τους πιστώνει με τον πανδαμάτορα χρόνο που θεραπεύει «πάσαν νόσον και μαλακίαν».
Κι όπως έγραφα σ’αυτό εδώ το blog τον Σεπτέμβριο του 2010, «Αρα, κυρίες και κύριοι, η αυλαία του Ευρώ ετοιμάζεται να πέσει το τέλος 2012, αρχές ’13, όταν θάχει απορροφηθεί το πακέτο στήριξης, . Γι’αυτό και οι μεγαλοκαταθέτες ψάχνονται σαν τα ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει και βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες και πολλοί μικροκαταθέτες τα βάζουν σε θυρίδες τραπεζών ή στο σεντούκι. Γιατί η επιστροφή στη δραχμή και άσχετα από την εσωτερική υποτίμηση που θάχει φάει η καμπούρα μας μέχρι τότε, θα συνοδευτεί από μία ακόμα βαρβάτη υποτίμηση». Για ακριβή πρόβλεψη χρόνου απευθυνθείτε σε ειδικούς (μέντιουμ).

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Συνταχθείτε με τον Γιωργάκη, κωλόγεροι


Όταν οι Μερκοζύ, οι λοιποί λαομίσητοι ηγέτες του Ευρωπαικού κατεστημένου, η ΝΔ με τον Καρατζαφέρη, ο Μητσοτάκης και σύσσωμα τα ελληνικά ΜΜΕ καταφέρονται …σκαιότατα κατά του Γιωργάκη μας, εγώ συγγνώμη, αλλά ενστικτώδικα οδηγήθηκα να πάρω την πλευρά του διωκόμενου και να συνταχθώ μαζί του.

Δεν ξέρω αν κάνοντας γιόγκα ή διαλογισμό συμβουλεύτηκε τον παγκοσμίας κλάσεως "αλητάμπουρα" που ήταν πατέρας του και άκουγε στο όνομα Αντρίκος

Δεν με νοιάζει αν σαν Αμερικανάκι παιδί της Μάργκαρετ και παίρνοντας  γραμμή από τους κατά το ήμισυ συμπατριώτες του, προκειμένου να αναγκάσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να υπακούσουν στη "φωνή του κυρίου" ερέθισε τις αγέλες των κεφαλαιαγορών, που όρμησαν στην κατηφόρα

Μ’αφήνουν παγερά αδιάφορο οι κρίσεις περί ανεπάρκειας, αλαζονείας ή τυχοδιωκτισμού του από πολιτικούς του αντιπάλους, δελφίνους ή όλους εκείνους εκείνους που συνήθισαν να αναπαράγουν τις πολιτικάντικες ατάκες του Τράγκα

Μου αρκεί που με την απρόβλεπτη ενέργεια του "έκοψε τη μαγιονέζα" του ευρωπαικού κατεστημένου στο "μαγείρεμα" της 26ης Οκτωβρίου

Μου αρκεί που με την «ανατροπή» του είπε ξεκάθαρα στους εταίρους του και στους νοήμονες παρατηρητές της συγκυρίας ότι  –ακόμα και μετά το κούρεμα του 50%- η πτώχευση είναι προδιαγεγραμμένη και ότι αν θέλουμε μπορούμε να πτωχεύσουμε και μόνοι μας  και χωρίς την βοήθεια τους

Αυτό που μου λείπει, όμως, (και μακρυά από την επίσημη κομματική και τηλεοπτική δημοκρατία μας) είναι τα "ξεκάθαρα ΘΕΛΩ" υμών, των φίλων μου, για το μέλλον του τόπου μας: Ευρώ ή δραχμή,  εντός της Ευρωπαικής Ενωσης ή εκτός, συμμετοχική λαική εξουσία ή νέοι εθνοσωτήρες. 
Μου λείπει και μια δήλωση πίστης μας ότι μπορούμε ενσυνείδητα να υπομείνουμε μια περίοδο (2-5-10 ετών) χωρίς την πολυτέλεια των εισαγόμενων προϊόντων και να εργαστούμε και να αγωνιστούμε για μια ανθρωπινότερη κοινωνία, με τα παιδιά μας κοντά μας κι όχι περιφρονημένους πρόσφυγες στου ...διαόλου τη μάνα. 
"Δεν θέλω να γεράσω βλέποντας μόνο εσάς, ρε κωλόγεροι, χωρίς να βλέπω τα παιδιά και τα εγγόνια μας να μεγαλώνουν κοντά μας".

ΥΓ. Ελπίζω να μη χάθηκε η "ειρωνεία" εξ αιτίας της ...λογοτεχνικής μου ανεπάρκειας. Πολύ περισσότερο δεν θάθελα να  μου ζητηθούν ευθύνες για τυχόν μελλοντικούς "κοψοχέρηδες" που θα "συνταχθούν"  με τον όποιο εθνοσωτήρα.