Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Θα την παλέψουμε


Είτε με κατάθλιψη, είτε με πανικό, είτε με τον πόνο της ανεργίας, είτε απλά με τον φόβο της επόμενης μέρας, ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. Θα βρούμε τον τρόπο μας: 
μπαξέδες, κοινή κατσαρόλα, ανταλλαγές ειδών, δυο τρεις οικογένειες κάτω από την ίδια στέγη, συγκατοικήσεις εργένηδων, … Και θα περνάμε και καλά. Έχουμε, συγκριτικά πάντα, καταπληκτικό κλίμα, μια πανέμορφη χώρα κι ένα τσίπουρο που καίει κάθε καημό.

Το ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ;
Από τον πόλεμο και μετά, δυο-τρεις  γενιές πριν από μας έχτισαν σπίτια, εκμηχάνισαν την γεωργία και παράγουμε ασύγκριτα περισσότερα, τα πανεμιστήμια έβγαλαν επιστήμονες, στα εργοστάσια μπορούμε να παράγουμε του κόσμου τα καλούδια πανεύκολα. Με ποια λογική πάμε πίσω, στον τρόπο των παππούδων μας; Κάθε γενιά δούλεψε τα 40-50 χρόνια της και το αναμενόμενο είναι ο πλούτος να συσσωρεύεται στην κοινωνία και να κάνει πιο εύκολη τη ζωή των επόμενων γενεών. Αυτό το αυτονόητο γιατί δεν συμβαίνει σήμερα;

Ψάχνοντας την απάντηση –σε μια κουβέντα καφενείου- έφθασα στην μοιρασιά του πλούτου διαμέσου α) του κράτους που εισπράττει φόρους και προσφέρει υπηρεσίες και επιδόματα, β) των κερδών που παρακρατούν οι παραγωγοί βιομήχανοι σε βάρος των εργαζομένων και γ) των κερδών των μεσαζόντων εμπόρων στην διανομή των προϊόντων και των παρεχόντων διάφορες υπηρεσίες. Μόνο αν αυτοί οι τρεις δεν κάνουν δίκαιη μοιρασιά, εξηγείται το προηγούμενο παράλογο.

Το πρόβλημα είναι ότι και στην παγκόσμια κρίση του ’29, οι τότε αρχηγοί του κόσμου αναγκάστηκαν να ομολογήσουν ότι το πρόβλημα βρίσκονταν στο γεγονός ότι ο πλούτος είχε συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια. Σε μια εποχή μαζικής παραγωγής, είχε χαθεί το χρήμα για τη μαζική κατανάλωση. Η εξαθλίωση και τότε κτύπησε κόκκινο. Ένα χρώμα, που με την συγκαιρινή σοβιετική επανάσταση του 1918, αποτέλεσε ένα διαρκή εφιάλτη για τους έχοντες, μέχρι το 1990 περίπου.
Η αυτονόητη συνταγή που εφαρμόστηκε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο -που αποτέλεσε ενδεχομένως την αναγκαία συνθήκη εξόδου από την κρίση, με απώτερο σκοπό και το κτύπημα της σοβιετικής ένωσης- ήταν η αναδιανομή του πλούτου. New Deal το βάφτισαν τότε, όπως στα καζίνο, ξαναμοίρασμα της τράπουλας. Οι συνδικαλιστές αντί να εκκαθαρίζονται, υπέγραφαν τεράστιες αυξήσεις μισθών, 50% του παραγόμενου πλούτου περνούσε μέσα από τα κρατικά ταμεία για να γίνει επιδόματα ανεργίας, παροχές υγείας, δημόσια έργα, …
1950-1980: ως οι «τριάντα ένδοξες» χρονιές έμεινε στην ιστορία αυτή η περίοδος. Χάρις στον παγκόσμια συμφωνημένο κανόνα του χρυσού (το χρήμα και ο πλούτος κάθε χώρας έχει σταθερή ισοτιμία με το χρυσό-μια λογική συνθήκη) και στο αυτονόητο ότι πρώτο μέλημα των κρατών είναι, το αυτονόητο, να εξασφαλίζουν την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης.

Μέχρι που η Αμερική, μετά έναν πόλεμο που την εξάντλησε (Βιετνάμ), τσιγκλώντας συνεχώς την απειλή της «κόκκινης αρκούδας» και πουλώντας στον υπόλοιπο κόσμο «προστασία» με την στρατιωτική υπεροπλία της, επέβαλε σε όλον τον πλανήτη το πράσινο νόμισμα ως αποκλειστικό νόμισμα του διεθνούς εμπορίου και νόμισμα αναφοράς όλων των άλλων νομισμάτων.
Το 1980 λοιπόν είναι που το σύστημα –με τους τραπεζίτες να παίρνουν καθαρά κεφάλι από τους κλασικούς βιομήχανους και να επιβάλλονται στους πολιτικούς-  αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή που έδωσε τις «τριάντα ένδοξες». (Σημειωτέον ότι εμείς ως χώρα λόγω του εμφυλίου, βασικά, έχουμε μία υστέρηση σε όλα μιας εικοσαετίας περίπου).
Το αποφάσισε αφού, όμως, πρώτα  με τις μπαρούφες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της διαφήμισης - μαζικής κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου,  αλλά και με την στρατιωτική πειθαρχία στους χώρους δουλειάς και τις εκκαθαρίσεις κομμουνιστών και συνδικαλιστών (βλ. δολοφονίες, μακαρθισμό), κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους παραζαλισμένους, αγχωμένους αλλά χορτάτους και ικανοποιημένους ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΕΣ

Με όχημα τον δανεισμό υπαγόρευσαν στα κράτη να εφαρμόσουν τις νεοφιλελεύθερες συνταγές του λιγότερου κράτους, των λιγότερων παροχών, το χτύπημα των συνδικάτων και το ροκάνισμα της φιλεργατικής νομοθεσίας. Οι τραπεζίτες της Αμερικής, ελέγχοντας ήδη το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής οικονομίας, διεκδίκησαν και πέτυχαν την θέσπιση της πλήρους ανεξαρτησίας τους: οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων χωρών  δεν λογοδοτούν πλέον στις εκλεγμένες κυβερνήσεις, αλλά στο κονκλάβιο των κεντρικών τραπεζιτών. Τυπώνοντας ανέξοδα δολάριο, το χρησιμοποίησαν για την σύγχρονη μορφή της αποικιοκρατίας, να εξαγοράσουν κράτη μέσω του εξωτερικού δανεισμού.

Με την καινούργια συνταγή ο πλούτος ξαναμοιράστηκε σε βάρος των εργαζομένων. Η κλοπή έγινε ανώδυνα, γιατί ο αφιονισμένος καταναλωτής, ότι έχανε στην μοιρασιά, είχε τις τράπεζες τα τελευταία τριάντα χρόνια να του το προσφέρουν αφειδώς, ως καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.

ΚΑΙ ΝΑΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ.

Εμείς, στην αναπτυγμένη Δύση, με θέσεις εργασίας δυσεύρετες, εξαιτίας των ρομπότ κι εξαιτίας της μετανάστευσης των κεφαλαίων στην Άπω Ανατολή. Και οι υπάλληλοι των τραπεζιτών που ζητούν την ψήφο μας κάθε τέσσερα χρόνια, να μαζεύουν έξτρα φόρους για τους τόκους των δανείων που χρησιμοποιήθηκαν για να κρατηθεί το σύστημα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Κι εμείς ως κατ’εθισμό αφιονισμένοι, καθόμαστε και τους βλέπουμε. Έρμαια των εξαγγελιών τους με την ανασφάλεια και την αγωνία του τι μας ξημερώνει. Με διαλυμένη περηφάνεια και χωρίς ίχνος αυτοεκτίμησης. Να ξεπροβοδίζουμε τα παιδιά μας στην ξενιτιά –«θεέ μου προστάτεψέ τα από τους ρατσιστές»- κι εμείς να μένουμε πίσω, παρέα με τους άθλιους της παγκόσμιας προσφυγιάς, να ακούμε τις κατάμαυρες καρακάξες να κηρύττουν τον πόλεμο.
Λες και οι απολυμένοι εργάτες δεν μπορούν  με τις οικονομίες τους να ανοίξουν τον διακόπτη και να βάλουν μπροστά τις μηχανές.
Λες και στερέψαμε από μπράτσα και η γη σταμάτησε να δίνει τους καρπούς της.
Λες και τα σπίτια που έχτισαν οι πατεράδες μας δεν έγιναν για να στεγάσουν νέα ζευγάρια αλλά για να καταλήξουν «ανοίκιαστες ιδιοκτησίες» κάποιων.
Λες και το να αγοράζεις 10 και να πουλάς 12, που βάφτισαν οικονομική επιστήμη, θέλει πολύ μυαλό.
Λες και δεν ξέρουμε τα στραβά που θέλουν διόρθωμα ο καθένας στον χώρο που ζει ή εργάζεται.
Λες και μας ευνούχισαν ή μας έκαναν λοβοτομή και δεν μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.
Από όλα αυτά τα «Λες…» μόνο στο τελευταίο η απάντηση είναι ΝΑΙ. Κι ήρθε ο καιρός να το παλέψουμε. Λίγοι-λίγοι στις παρέες, πολλοί μαζί στη δουλειά και στους δρόμους.

(Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε ως …επαναστατική διακήρυξη. Είναι απλά η μεταγραφή μιας κουβέντας που έγινε στο καφενείο του χωριού. Κι είναι εντυπωσιακό το πώς, όταν υπάρχει σεβασμός κι εμπιστοσύνη μεταξύ των συνομιλητών, μπορούν να ξεχαστούν οι κομματικές ταμπέλλες και να ομονοήσουν απλοί άνθρωποι  στις τόσο απλές αλλά ταυτόχρονα επαναστατικές αλήθειες).

Οι μύθοι των κινδύνων από την χρεοκοπία

Του Ι.Τουτουδάκη, από το Capital

Η χώρα θα εγκαταλείψει το ευρώ και θα πάει στη δραχμή. 
Μην σας φοβίζουν με γκεμπελικές μεθόδους. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι επικίνδυνος (δεν υπάρχει κομψότερος χαρακτηρισμός) ή εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα. Δεν μπορεί κανείς να επιβάλλει στην χώρα την δραχμή αν δεν το θέλει η ίδια. Η χώρα θα αναδιαρθρώσει κατόπιν συνεννόησης το χρέος και θα συνεχίσει να έχει ευρώ. Δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι να την εκδιώξουν. Το ευρώ είναι νόμισμα σε κυκλοφορία στη χώρα, μόνο η χώρα μπορεί να το ανταλλάξει με άλλο νόμισμα. Άρα δεν κινδυνεύει κανείς από την δραχμή, είναι επιλογή για την χώρα αν την θέλει και όχι τιμωρία. Πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η Ελλάδα στο ευρώ και η Γερμανία στο μάρκο.

Σε θεωρητικό επίπεδο η χώρα θα μπορούσε να πήγαινε στη δραχμή, κάνοντας ένα φορολογικό παράδεισο μέσα στην Ευρώπη. Αλλά αυτό είναι μια τεράστια συζήτηση. Λόγω, όμως, του ότι ο πολιτικός κόσμος είναι ανεπαρκής για τέτοια εγχειρήματα - εδώ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα απλά - η συζήτηση για την δραχμή είναι εκτός τόπου και χρόνου. Οπωσδήποτε το νοικοκύρεμα πρέπει να γίνει εντός του Ευρώ.

Η ΕΚΤ θα κόψει τις γραμμές χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και θα καταρρεύσουν. 
Αν γίνει αυτό τότε η ΕΚΤ θα έχει βάλει μόνη της την υπογραφή για το τέλος του ευρώ. Μετά από ανάλογη κίνηση το μόνο σίγουρο είναι ότι την επομένη το πρωί θα είναι οι καταθέτες έξω από τις πορτογαλικές και ιρλανδικές τράπεζες (τουλάχιστον) ζητώντας τα λεφτά τους, οπότε αντίο ζωή. Απλά ένας εκβιασμός είναι και αυτός.
Ο Πρωθυπουργός αν είχε επίγνωση των ισορροπιών και συσχετισμού δυνάμεων θα έπρεπε να βγει αμέσως μετά τις δηλώσεις των τραπεζικών αξιωματούχων, που ανακινούν θέματα εκ του μηδενός και να τους εγκαλέσει στην τάξη. Πώς να το κάνει όμως όταν για δραχμή μιλάει ανεύθυνα και η κ. Δαμανάκη, συνεπικουρούμενη από την κ. Μπακογιάννη που βλέπει και αυτή το ίδιο «ρίσκο».
Ακόμη και σε ένα τέτοιο σκληρό μπρα ντε φερ η Τράπεζα της Ελλάδος μπορεί αυτή να ανοίξει γραμμή χρηματοδότησης στις ελληνικές τράπεζες με τα ίδια «μαϊμού», ανύπαρκτα χρήματα, που δανείζει σήμερα η ΕΚΤ. Το έκανε η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας. Ούτως η άλλως όλα ένα παραμύθι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι, το έχουμε αναλύσει διεξοδικά πως έχει στηθεί το κόλπο από το 2000 και εντεύθεν σε προηγούμενη αρθρογραφία τα τελευταία χρόνια.

Τα παραπάνω βέβαια είναι παρατάσεις ζωής για τον παγκόσμιο ασθενή που κατέρρευσε το 2000 και είναι στην εντατική από τότε με τη μηχανική υποστήριξη των τρισεκατομμυρίων δολαρίων που βασικά τύπωσε η FED και ολίγων τυπωμένων από τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες.

Η παγκόσμια επαναδιαπραγμάτευση των χρεών είναι επιβεβλημένη για να ορθοποδήσει το σύστημα και ο αγώνας της χώρας πρέπει να είναι η περίσωση όσων περισσότερων περιουσιακών στοιχείων είναι δυνατόν μέχρι να δοθεί η συνολική λύση στο παγκόσμιο Ponzi Scheme. Ο κόσμος, που είναι στους δρόμους μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις με απίστευτη ταχύτητα.

Πρωταρχικός στόχος θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός κράτους βιώσιμου και παραγωγικού που να έχει πλεονάσματα και να μην εξαρτάται από αυτά τα τρωκτικά. Αυτό πρέπει να γίνει σε βάθος χρόνου με συγκεκριμένο πρόγραμμα και δικαιοσύνη για όλες τις τάξεις. Είδα ότι θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε η πρόταση μου να μην γίνουν τώρα απολύσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά να τους μειώσει τους μισθούς, να τους αξιολογήσει και μετά να απολύσει σταδιακά, όπου χρειάζεται.

Η γκεμπελική μέθοδο του συστήματος, όμως, έχει πείσει με φασιστική γενίκευση ότι είναι όλοι κοπρίτες και πρέπει να μείνουν στο δρόμο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Ο επιχειρηματίας μόνο να χάνει έχει από απότομη αύξηση της ανεργίας και μεγαλύτερη ύφεση. Έχει βέβαια και ένα όφελος: θα μειωθούν περαιτέρω τα μεροκάματα. Αλλά η οικονομία είναι μια αλυσίδα. Ανεργία άνω του 20% για την Ελλάδα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη όχι μόνο για την οικονομία αλλά για την κοινωνική ειρήνη.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που θέλουν να δουν τους δημοσίους ζητιάνους, επειδή έχουν πραγματικά ταλαιπωρηθεί από τους δεύτερους πρέπει να καταλάβουν ότι αν οι πρώτοι βγουν στην ανεργία άμεσα και σε μεγάλους αριθμούς, θα επηρεαστούν πτωτικά και τα δικά τους μεροκάματα. Όλα χρειάζονται ένα σχέδιο και χρόνο. Προβλήματα 30 χρόνων δεν λύνονται σε μήνες.

Ο λαός και οι δημοσιογράφοι, φερέφωνα και μη, απαιτούν αίμα δημοσίων υπαλλήλων και εγκαλούν την κυβέρνηση καθημερινά που δεν διώχνει κόσμο, αντί να την «πυροβολούν» που δεν έχει βάλει ένα κλέφτη στη φυλακή και δεν έχει δημεύσει μία περιουσία κάποιου που δηλώνει 30.000 ευρώ εισόδημα και έχει 5.000.000 ευρώ στην τράπεζα. Τα γερμανικά μέσα ανέφεραν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην χώρα είναι αριθμητικά κάτω του μέσου όρου της Ένωσης. Το πρόβλημα είναι οι αργόμισθοι και η διαφθορά που εξακοντίζουν τις δαπάνες, όχι εν γένει ο δημόσιος τομέας.

Η πτώση των φορολογικών συντελεστών, δήθεν για να γίνουν επενδύσεις,
είναι άλλος μεγάλος μύθος. Στην Ελλάδα δεν γίνονται επενδύσεις διότι ο επενδυτής φοβάται ότι θα μπλέξει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς ενώ το νομοθετικό πλαίσιο αλλάζει με εκπληκτική ταχύτητα. Δεν έχει να κάνει με τους φόρους. Πιθανόν προσαρμογές χρειάζονται για κίνητρα σε μη ανταγωνιστικούς κλάδους, όχι όμως συλλήβδην πτώση των συντελεστών.

Αυτή είναι και η μεγάλη αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης και όχι ότι δεν πούλησε γρήγορα την δημόσια περιουσία για εισπρακτικούς λόγους.

Στην Γερμανία και την Γαλλία οι φόροι είναι 50% και γίνονται τεράστιες επενδύσεις. Τα Σκόπια και την Βουλγαρία δεν μπορείς να τους ανταγωνιστείς με το φορολογικό συντελεστή που είναι ήδη 0-10% για αυτές τις χώρες. Στην χώρα, επενδύσεις στην τουριστική βιομηχανία θα γίνουν, αν γίνουν ποτέ, διότι το πλεονέκτημα είναι το οικόπεδο Ελλάδα. Δεν χρειάζεται μικρός φόρος, μόνο σταθερό περιβάλλον.

Με συναίνεση ή χωρίς, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η χώρα θα πνιγεί στην φτώχεια και ανυποληψία. Το βιωτικό επίπεδο ούτως ή άλλως πρέπει να μειωθεί διότι η χώρα ζει πάνω από τις δυνατότητες της, δυστυχώς ακόμη και σήμερα. Τουλάχιστον ας υπάρξει ένα μίνιμουμ επίπεδο συνεννόησης διότι η φτώχεια μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για εργασία και ανάπτυξη σε στέρεες βάσεις. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η κοινωνική αναταραχή με άγνωστες συνέπειες.

Το βάρος πέφτει πια στο πνευματικό κόσμο καθώς οι πολιτικοί δοκιμάστηκαν επανειλημμένως και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Πρέπει να βγουν μπροστά, να θέσουν την ατζέντα με τα πραγματικά ζητήματα και διλήμματα και να ξεγυμνώσουν τα ψευτοδιλήμματα και τους μονόδρομους, που παρουσιάζουν οι πολιτικοί σε αγαστή συνεργασία με το κατεστημένο των μίντια.

O Μίκης Θεοδωράκης έθεσε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις σε επιστολή προς τους «Αγανακτισμένους του Συντάγματος». Άλλοι Μίκηδες, νεώτεροι με βιογραφικά, επιτυχημένοι, με όραμα, υπάρχουν για να αναλάβουν; Αυτό είναι το στοίχημα της χώρας και όχι η επόμενη δόση που οδηγεί στη μεθεπόμενη.



Πηγή:www.capital.gr