Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Ιστορίες προ κρίσεως


 Aποκλειστικός εισαγωγέας γνωστής μάρκας αυτοκινήτων. Ξεφόρτωνε στο λιμάνι και φόρτωνε να ικανοποιήσει τις παραγγελίες που δεχόταν από τους ανά νομό αντιπροσώπους. Αυτοί, βάσει νόμου, ήταν αποκλειστικοί του συνεργάτες.
Κοσμογυρισμένος ο εισαγωγέας μας, έβλεπε στα ταξίδια του ότι έξω το πράγμα πήγαινε αλλιώς. Εκεί οι ντίλερ δεν είχαν πλέον ταμπέλα μια μόνο μάρκα αυτοκινήτων, είχαν γίνει σουπερμάρκετ. Δεν ήταν πλέον αποκλειστικοί, πουλούσαν αυτοκίνητα από διάφορες μάρκες. 
Με μια τέτοια εξέλιξη ο εισαγωγέας μας έβλεπε ότι οι αντιπρόσωποι του θα τον εκβίαζαν. Θα διεκδικούσαν μεγαλύτερο κομμάτι από το δικό του κέρδος, διαφορετικά θα πουλούσαν άλλα αυτοκίνητα.  Κατέστρωσε λοιπόν ένα απλό σχέδιο.
Προ δεκαπενταετίας περίπου, άρχισε να τους φορτώνει με αυτοκίνητα «επί πιστώσει». Συνηθισμένη πρακτική στο εμπόριο. Οι αντιπρόσωποι γέμισαν τις εκθέσεις τους με όλα τα μοντέλα, πουλούσαν ευκολότερα και περισσότερο, πλήρωναν με την πώληση, κι όλα καλά. Δουλειές με φούντες. Με τα χρόνια και με δεδομένη τη πίστωση, να βίλες, να καλή ζωή, να μεγαλύτερες εκθέσεις καθετοποιημένες με σύγχρονα συνεργεία, πλυντήρια, κλπ –πρόοδος γαρ- αλλά να και τα δάνεια.
Κι έρχεται η στιγμή, περί το 2005, που αρχίζει να συζητιέται και στην Ελλάδα η απελευθέρωση των αντιπροσώπων. Καθένας πλέον θα μπορούσε να συνεργάζεται με περισσότερες μάρκες, με περισσότερους εισαγωγείς.  Ελευθερία της αγοράς ένεκεν. Τότε ακριβώς ο εισαγωγέας μας, στέλνει τους δικαστικούς επιμελητές. Απαιτεί να εξοφληθούν άμεσα οι πιστώσεις που μέχρι τότε παρείχε αφειδώς. 
Οι μισοί και περισσότεροι δεν είχαν τα λεφτά να τον ξοφλήσουν. Για να γλυτώσουν παραχώρησαν μετοχές, έχασαν τις εταιρείες τους. Τους άλλους μισούς, ο εισαγωγέας τους δεξιώθηκε την επομένη  εκθειάζοντας τους για το πόσο τους θαυμάζει που πέρασαν το ...τεστ και ότι θα βελτίωνε τους μέχρι τότε όρους συνεργασίας μαζί τους. Ο εισαγωγέας μας με την πίστωση-χρέος των αντιπροσώπων του κατάφερε να οικειοποιηθεί και να ελέγχει το μισό δίκτυο διανομών του.
Οι μέχρι χθες εκλεκτοί στις τοπικές κοινωνίες αντιπρόσωποι αυτοκινήτων σβήσανε.

Ερώτηση:  τι λάθος έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για να καταστραφούν?
Απάντηση: το ίδιο που κάναμε κι εμείς ως χώρα. Δηλ. κανένα. Οι ξένοι φαινόταν να μας δανείζουν για να πουλούν τα προιόντα τους. Μήπως όμως είχαν κι αυτοί κάποιο σχέδιο?

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ακόμα ένα παραμύθι

Oταν μιλούν για "κρίση εξωτερικού χρέους", εννοούν "κρίση στο μηχανισμό είσπραξης των φόρων". Δεν φθάνουν δηλ. τα έσοδα του κράτους για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των  ξένων δανειστών.
Οι κυβερνήσεις των χρεωμένων χωρών έχουν μεταβληθεί σε «ευγενείς»- φοροεισπρακτόρες μιας φεουδαρχικής τραπεζοκρατίας. Όταν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, η ανώτερη ιεραρχία της αυλής τους ειρωνεύεται, τους εμπαίζει, τους «καίει». Αν κατ’εξακολούθηση κλέβουν και μοιράζονται με τις ντόπιες παρέες τους (οι περίφημοι πέντε νταβατζήδες στην Ελλάδα, ή η μαφία στην Ιταλία, κλπ) τους φόρους και τα κέρδη του βασιλιά, τότε ο τελευταίος αντικαθιστά τους …δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς,  με  δικούς του ανθρώπους (Παπαδήμος, Μόντι, κλπ).

Οι παγκόσμιες τράπεζες μετά το ’80 διείσδυσαν και ελέγχουν πέρα από την αμερικάνικη κυβέρνηση την πλειονότητα των μηχανισμών και στην Ευρώπη. Ο Μόντι πρόεδρος του Τrilateral Commission, o Παπαδήμος μέλος!!! Από τα πρώτα ραντεβού πούκανε ο νέος πρωθυπουργός μας ήταν με τον κ.Πέτρο Χριστοδούλου του ΟΔΔΗΧ, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs. Ευτυχώς, δεν ελέγχουν πλήρως τους πολιτικούς της Γαλλο-Γερμανίας, λόγω των ερεισμάτων που οι τελευταίοι έχουν στη λαική ψήφο και στα συμφέροντα της πραγματικής οικονομίας, τα συμφέροντα της οποίας δεν ταυτίζονται πάντα μ’αυτά των τραπεζιτών.
 Οι αμερικάνικες τράπεζες μετά το ’80, με το αποκλειστικό δικαίωμα τους να εκδίδουν χρήμα, πλημμύρισαν την υφήλιο με δολλάρια. Σύμφωνα με κάποιες μελέτες η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί είναι 40 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ! Τύπωναν χρήμα για να στήσουν την νέα μορφή αποικιοκρατίας, το σύστημα των «οικονομικών δολοφόνων».  Χρέωσαν τα κράτη -της κυβέρνησης των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένης- για να τα υποδουλώσουν. Τα σχέδια για την παγκόσμια διακυβέρνηση ήταν στις σκέψεις και τα λόγια των ιδρυτών της Ευρωπαικής Ενωσης. Η «θεσμική θωράκιση», η «δημοσιονομική διακυβέρνηση» ή η «εμβάθυνση» της Ευρώπης δεν είναι παρά εύηχες διατυπώσεις για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Ας μη μιλήσουμε για δημοκρατία σε μια Ενωση που την εκφράζουν οι πρωθυπουργοί της Γαλλο-Γερμανίας, ο πρόεδρος της Ευρωπαικής κεντρικής τράπεζας και διάφορα άλλα εξωθεσμικά διορισμένα όργανα, με το ευρωκοινοβούλιο νάχει μετατραπεί σε λέσχη συζητήσεων.
Οι πολιτικές κυβερνήσεις των περιφερειακών χωρών είναι εμπόδιο. Οι άνθρωποι του συστήματος αναζητώντας συνεχώς νέους τομείς κερδοφορίας έβαλαν στο μάτι τα έως χθες δημόσια αγαθά: ύδρευση,  υποδομές, επικοινωνία, ενέργεια. Οι κυβερνήσεις-ανδρείκελα ή θα συναινέσουν ή θα αντικατασταθούν από ...ένα «τσούρμο τεχνοκράτες», απάτριδες κοσμοπολίτες.
Οι άνθρωποι της δουλειάς, της οικογένειας, της μικρής –μα τόσο αληθινής- καθημερινότητας, αγκιστρώνονται στην εκάστοτε επικαιρότητα και στην ατζέντα της μικροπολιτικής που δημιουργούν τα ΜΜΕ. Ο χρονικός ορίζοντας των ...αναλύσεων μας είναι σχεδόν «παροντικός», όπως είναι και οι ειδήσεις τους. Ο χρονικός ορίζοντας αυτών που κυβερνούν και σκέφτονται για μας -χωρίς και πριν εμάς-  είναι πολύ, πολύ μακρύτερος. Οποια προσπάθεια συζήτησης ή κατανόησης των μέσο-μακροπρόθεσμων σχεδίων τους από μας τους καθημερινούς, καταλήγει βαρετή πολιτικάντικη θεωρητικολογία κι ενίοτε συνομωσιολογία.

Η χώρα μας από την έναρξη της επίθεσης στα ομόλογα της (από τους 5 αγγλοσαξωνικούς οίκους που είχε καταγγείλει η τότε Γαλλίδα υπουργός οικονομικών και σημερινή πρόεδρος του ΔΝΤ), βαδίζει στον αστερισμό της δραχμής. Ο σοσιαληστής Στρος-Καν είχε οριοθετήσει την πρωτόγνωρη διαδικασία «εσωτερικής υποτίμησης» ως κούρεμα των εισοδημάτων, αλλά με παράλληλη μείωση των τιμών των προιόντων. Αυτό που δεν έμαθε, όμως, στα πανεπιστήμια που πήγε ο μέγας αυτός τράγος είναι ότι σε συνθήκες μονοπωλιακού ή ολιγοπωλιακού καπιταλισμού η διαμόρφωση των τιμών πώλησης δεν επηρεάζονται από τον νόμο προσφοράς-ζήτησης. Στην χώρα μας 5 πολυεθνικές ελέγχουν το 80% του κλάδου των τροφίμων: εξακολουθούν να πωλούν, ακόμα και σήμερα, σε τιμές σαφώς ανώτερες από ότι τα ίδια προιόντα σε άλλες ευρωπαικές χώρες! Η συνέχιση της ίδιας πολιτικής …«δημοσιονομικής προσαρμογής» από την όποια ελληνική κυβέρνηση οδηγεί αναπόφευκτα σε εξαθλίωση της κοινωνίας. Η συνταγή ΔΝΤ της εσωτερικής υποτίμησης έγινε σαφές στους βόρειους εταίρους μας ότι απέτυχε. Κι επειδή υπάρχουν συμφέροντα εταιρειών τους στη χώρα μας που πρέπει να προασπίσουν από μία ανεξέλεγκτη κοινωνική αναταραχή θα μας ωθήσουν στην δραχμή. Το μέσο της υποτίμησης ενός εθνικού νομίσματος δεν είναι το ίδιο επαχθές για τον άνεργο ή τον άφραγκο μισθοσυντήρητο και για την μεσαία τάξη της χώρας μας. Επίσης, γνωρίζουν ότι  οι μεγάλες αλλαγές του σκηνικού στο οποίο διαδραματίζεται το θέατρο της  ζωής μας (κυβερνητικοί ανασχηματισμοί, προκήρυξη εκλογών, νομισματικές ανατροπές παρουσιασμένες ως αναπόφευκτα «φυσικά φαινόμενα»,…) δημιουργούν προσδοκίες στον κόσμο που τους πιστώνει με τον πανδαμάτορα χρόνο που θεραπεύει «πάσαν νόσον και μαλακίαν».
Κι όπως έγραφα σ’αυτό εδώ το blog τον Σεπτέμβριο του 2010, «Αρα, κυρίες και κύριοι, η αυλαία του Ευρώ ετοιμάζεται να πέσει το τέλος 2012, αρχές ’13, όταν θάχει απορροφηθεί το πακέτο στήριξης, . Γι’αυτό και οι μεγαλοκαταθέτες ψάχνονται σαν τα ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει και βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες και πολλοί μικροκαταθέτες τα βάζουν σε θυρίδες τραπεζών ή στο σεντούκι. Γιατί η επιστροφή στη δραχμή και άσχετα από την εσωτερική υποτίμηση που θάχει φάει η καμπούρα μας μέχρι τότε, θα συνοδευτεί από μία ακόμα βαρβάτη υποτίμηση». Για ακριβή πρόβλεψη χρόνου απευθυνθείτε σε ειδικούς (μέντιουμ).

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Συνταχθείτε με τον Γιωργάκη, κωλόγεροι


Όταν οι Μερκοζύ, οι λοιποί λαομίσητοι ηγέτες του Ευρωπαικού κατεστημένου, η ΝΔ με τον Καρατζαφέρη, ο Μητσοτάκης και σύσσωμα τα ελληνικά ΜΜΕ καταφέρονται …σκαιότατα κατά του Γιωργάκη μας, εγώ συγγνώμη, αλλά ενστικτώδικα οδηγήθηκα να πάρω την πλευρά του διωκόμενου και να συνταχθώ μαζί του.

Δεν ξέρω αν κάνοντας γιόγκα ή διαλογισμό συμβουλεύτηκε τον παγκοσμίας κλάσεως "αλητάμπουρα" που ήταν πατέρας του και άκουγε στο όνομα Αντρίκος

Δεν με νοιάζει αν σαν Αμερικανάκι παιδί της Μάργκαρετ και παίρνοντας  γραμμή από τους κατά το ήμισυ συμπατριώτες του, προκειμένου να αναγκάσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να υπακούσουν στη "φωνή του κυρίου" ερέθισε τις αγέλες των κεφαλαιαγορών, που όρμησαν στην κατηφόρα

Μ’αφήνουν παγερά αδιάφορο οι κρίσεις περί ανεπάρκειας, αλαζονείας ή τυχοδιωκτισμού του από πολιτικούς του αντιπάλους, δελφίνους ή όλους εκείνους εκείνους που συνήθισαν να αναπαράγουν τις πολιτικάντικες ατάκες του Τράγκα

Μου αρκεί που με την απρόβλεπτη ενέργεια του "έκοψε τη μαγιονέζα" του ευρωπαικού κατεστημένου στο "μαγείρεμα" της 26ης Οκτωβρίου

Μου αρκεί που με την «ανατροπή» του είπε ξεκάθαρα στους εταίρους του και στους νοήμονες παρατηρητές της συγκυρίας ότι  –ακόμα και μετά το κούρεμα του 50%- η πτώχευση είναι προδιαγεγραμμένη και ότι αν θέλουμε μπορούμε να πτωχεύσουμε και μόνοι μας  και χωρίς την βοήθεια τους

Αυτό που μου λείπει, όμως, (και μακρυά από την επίσημη κομματική και τηλεοπτική δημοκρατία μας) είναι τα "ξεκάθαρα ΘΕΛΩ" υμών, των φίλων μου, για το μέλλον του τόπου μας: Ευρώ ή δραχμή,  εντός της Ευρωπαικής Ενωσης ή εκτός, συμμετοχική λαική εξουσία ή νέοι εθνοσωτήρες. 
Μου λείπει και μια δήλωση πίστης μας ότι μπορούμε ενσυνείδητα να υπομείνουμε μια περίοδο (2-5-10 ετών) χωρίς την πολυτέλεια των εισαγόμενων προϊόντων και να εργαστούμε και να αγωνιστούμε για μια ανθρωπινότερη κοινωνία, με τα παιδιά μας κοντά μας κι όχι περιφρονημένους πρόσφυγες στου ...διαόλου τη μάνα. 
"Δεν θέλω να γεράσω βλέποντας μόνο εσάς, ρε κωλόγεροι, χωρίς να βλέπω τα παιδιά και τα εγγόνια μας να μεγαλώνουν κοντά μας".

ΥΓ. Ελπίζω να μη χάθηκε η "ειρωνεία" εξ αιτίας της ...λογοτεχνικής μου ανεπάρκειας. Πολύ περισσότερο δεν θάθελα να  μου ζητηθούν ευθύνες για τυχόν μελλοντικούς "κοψοχέρηδες" που θα "συνταχθούν"  με τον όποιο εθνοσωτήρα.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Αν ήμουν Ελληνας

Του Gabor Steingart, αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handlesblatt.  
Οταν σ’ έχουν προσκαλέσει στον τόπο τους οι φίλοι σου, θα ήθελες φεύγοντας να μπορέσεις να πεις ότι «ήταν πολύ όμορφα» και πως εντυπωσιάστηκες απ’ όσα είδες. Δυστυχώς, για τα είκοσι μέλη της ερευνητικής ομάδας της Handlesblatt που επισκέφτηκαν την Ελλάδα προκειμένου να συλλέξουν πληροφορίες γύρω από το επίκεντρο της κρίσης, στάθηκε αδύνατο να κοιτάξουν πίσω κατά τρόπο ευχάριστο. Αναμφίβολα, τις τελευταίες μέρες συναντήσαμε γενναίους Ελληνες, που αντιμάχονται την κρίση - μια κρίση που είναι πιο δυνατή απ’ αυτούς. Παρά ταύτα, η κυρίαρχη αίσθηση ήταν διαφορετική: Είχαμε έρθει σε μια εξουθενωμένη χώρα, μια χώρα που κουβαλάει στις πλάτες ένα διπλό βάρος - εκείνο του τεράστιου χρέους για το οποίο ευθύνεται η ίδια και εκείνο μιας πολιτικής διάσωσης από πλευράς της Ευρώπης, που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τα αποτελέσματα που έχουν πετύχει οι «σωτήρες» της Ελλάδας είναι αποκαρδιωτικά: Η παραγωγή μειώνεται, η ανεργία διογκώνεται και οι νέοι ονειρεύονται μια ζωή στο εξωτερικό. Ενα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να πέσει όταν η οικονομική ισχύς συρρικνώνεται. Εν ολίγοις, κανείς δεν κάνει μυς όταν πεθαίνει της πείνας. Αν ήμουν από την Ελλάδα, θα είχα αρχικά καταθέσει μήνυση για πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εις βάρος των «σωτήρων» μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαμαρτυρηθώ ενάντια σε μια πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, που το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κρίση. Η δίνη περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα, τραβώντας τη χώρα προς τα κάτω. Η συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους ναι μεν θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της Ελλάδας, αλλά δεν θα την αποτρέψει. Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα» ήρθε με καθυστέρηση ενός έτους. Αν μια τέτοια απόφαση είχε ληφθεί πέρυσι, το σημερινό χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν κάτω του 100% της οικονομικής ισχύος της χώρας. Οπως έχουν τα πράγματα πλέον, ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές δανεισμού στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το 1/3 των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου ελέγχεται από τους ίδιους τους Ελληνες - τα 74 δισ. ανήκουν στις τράπεζες και άρα στους αποταμιευτές τους και τα 26 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα στους δικαιούχους τους. Εν μια νυκτί, οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι. Κατανοώ, λοιπόν, γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο άνθρωπος πίσω από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, λέει πως «αρχικά αρρωστήσαμε με τύφο και τώρα έρχονται να μας δώσουν μια ένεση καρκίνου».
Η θεραπεία που επεβλήθη στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη που δοκίμασε το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Τζέφρεϊ Σακς και τα Παιδιά από το Σικάγο στη Ρωσία: Βεβιασμένη απορρύθμιση, βιαστικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών παροχών. Ετσι δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός της Αγριας Δύσης σε μια χώρα που μέχρι σήμερα παραμένει διαιρεμένη μεταξύ δισεκατομμυριούχων και φτωχών. Ο Σακς, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Δρ Σοκ», ζήτησε αργότερα συγγνώμη από τον ρωσικό λαό. Τον ρόλο του «Δρ Σοκ» έχουν σήμερα αναλάβει οι πολυάριθμοι σωτήρες της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Αν εμείς είχαμε συμπεριφερθεί στα αδέλφια στην πρώην ανατολική Γερμανία όπως οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται στους Ελληνες σήμερα, θα οδηγούσαν ακόμα Trabant και θα εξακολουθούσαν να περιμένουν τις μπανάνες. Οσα κάναμε σωστά για τους πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας -από τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεών τους μέχρι τις μισθολογικές αυξήσεις-, κάνουμε σήμερα λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας.
Τα διαβολικά αποτελέσματα του προγράμματος της Ευρώπης για τη διάλυση του Νότου είναι πλέον ορατά στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Οι τοξικομανείς πληθαίνουν, όπως και οι ιερόδουλες, τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο και οι εξαγριωμένοι πολίτες πολλαπλασιάζονται. Ακόμα πιο επικίνδυνα, όμως, είναι όσα δεν φαίνονται. Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ανησυχούσα. Θα είχα τον νου μου στη στρατιωτική μηχανή που διοικούσε τη χώρα έως το 1974 και η οποία δεν αποκλείεται να αναζητεί την ευκαιρία για να εκδικηθεί. Το ξέρουμε και απ’ άλλες χώρες: ο Δρ Σοκ είναι εχθρός της δημοκρατίας.

Μια μούτζα στις "γραβάτες"










Το νιάτο σίγουρα δεν έχει ξεκάθαρη άποψη για το κούρεμα του χρέους, τα CDS, τον αφελληνισμό των τραπεζών μας ή τα 10-20 χρόνια λιτότητας που μας επιφυλάσσουν.
Το πιθανότερο είναι να πήρε στις τρυφερές του πλάτες την ανεργία και την απόγνωση των γονιών του.

Είχε δεν είχε την υποστήριξη των γονιών του, μούτζωσε-έφτυσε αυτούς που τους βολεύει ανέκαθεν να μπερδεύουν αμήχανα την ψιχάλα με το σάλιο. Κι αυτοί συνέχισαν να χειροκροτούν!.

Μην τολμήσει κανείς ν'αγγίξει το παλληκάρι.
Εκανε την υπέρβαση του.
Οπως όλοι οι μεταξύ μας άγνωστοι ήρωες,
με μια ανοιχτή παλάμη σαν άλμπουρο, παρέλασε
αφήνοντας πίσω εγκληματίες, προδότες, δειλούς, άβουλους και ποιητές.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

"2.000 οικογένειες κατέχουν το 80% του πλούτου της Ελλάδας" !!!!....

Από συνέντευξη που έδωσε ο Dietmar Bartsch, Αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) (βλ.εδώ):

"H Aριστερά σε καμία περίπτωση δεν τάσσεται υπέρ της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της Ελλάδας, τονίζει ο Bartsch. «Δεν είναι αυτό το θέμα. Εάν δεν καταπολεμηθούν αποφασιστικά τα αίτια της κρίσης, η κρίση θα οξυνθεί και οι αποφάσεις σε επίπεδο ΕΕ θα επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση στις χώρες που δέχονται οικονομική στήριξη». Στην Ελλάδα, π.χ., κατέχουν 2.000 οικογένειες το 80% του πλούτου της χώρας. Κάτι θα πρέπει να γίνει σε αυτή την κατεύθυνση. Και για ποιό λόγο δεν ασκούνται πιέσεις για να σταματήσει η Ελλάδα να είναι η 3η χώρα σε εξοπλιστικές δαπάνες; Χρειάζεται και ένα είδος Σχεδίου Μάρσαλ για να ανακάμψει η χώρα. Το ένα πακέτο μετά το άλλο και τώρα η μόχλευση του ΕΤΧΣ μπορούν να οδηγήσουν σε χάος».

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Η Καταρ(α) στην Χαλκιδική

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της 01/10/2011 με τίτλο Full finance package secured for project portfolio της European Goldfields Ltd η πολυδιαφημισμένη επένδυση/συμφωνία με την Qatar Holding LLC (Κατάρ) έχει τα  εξής τρία κύρια σημεία:

  Ø      Ευρώ 445 εκατ. (600 εκατ. δολ.ΗΠΑ) ως δάνειο του Καταρ στην EuropeanGoldfields
o       7ετούς διάρκειας,
o       με περιθώριο επιτοκίου7% επί του Libor (0.55%),
o       αποπληρωμή με 8 δόσεις, αρχής γενομένης από το 2015,
και εξασφαλίσεις
  •       προσημείωση στα πάγια της εταιρείας στην Ελλάδα, και
  •       εγγυήσεις από τους κύριους μετόχους του 22% των μετοχών της εταιρείας (έναντι C$9,08 εκάστη)
  •   όρος της συμφωνίας –μεταξύ άλλων- είναι να δανείσουν την εταιρεία τους και οι σημερινοί μέτοχοι της, αλλά χωρίς εξασφαλίσεις, το ποσό των Ευρώ 111 εκατ ( US $150 εκατ.)


 Ø      Ευρώ 128 εκατ. για τη μεταβίβαση  18.202.687 μετοχών έναντι C$10 εκάστη (το 9,9% της εταιρείας). Πωλητές είναι οι ΑΚΤΩΡ και ο κ.Κούτρας προσωπικά, οι οποίοι και θα κάνουν «ταμείο» αυτό το ποσό που θα χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν.
Ø      Ευρώ 87 εκατ. μέσω δικαιώματος πρώτης προτίμησης για άλλες  9.373.390 έναντι C$13 εκάστη (τρέχουσα τιμή την 30/9/11 C$8,31). Με αυτό τον τρόπο το Κατάρ θα αποκτήσει άλλο 5% της εταιρείας περίπου. Και αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν στις τσέπες σημερινών μετόχων της European Goldfields

Κάποιες σκέψεις και σχόλια επί της συμφωνίας -αν δεν χαλάσει κι αυτή όπως με τον Αστακό και την αξιοποίηση του Ελληνικού:
-         Το συνολικό ύψος της συμφωνίας ανήλθε σε Ευρώ 660 εκατ, εκ των οποίων μόνο τα 445 που είναι δάνειο προς την εταιρεία θα χρησιμοποιηθούν για την επένδυση. Για την σπουδαιότητα αυτού του deal και για νάχουμε μία τάξη μεγέθους, σημειώνεται ότι η συμμετοχή του Κατάρ στην πολυσυζητημένη συγχώνευση ΑΛΦΑ-Eurobank ανήλθε σε μόλις 500 εκατ.Ευρώ. (βλ.http://www.bankingnews.gr/texnikianalisiektheseis/item/22619). Πιθανόν βέβαια και τα υπόλοιπα 215 εκατ.Ευρώ να καταλήξουν στην επένδυση,  δεδομένου ότι οι Καταριανοί δανειστές απαίτησαν να δανείσουν και οι σημερινοί μέτοχοι της εταιρείας με τουλάχιστον 111 εκατ. Ευρώ.
-         Το Κατάρ για τις υπογραφές με την «καναδικών συμφερόντων»  European Goldfields Ltd ήρθε και υπέγραψε –παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού- στην Αθήνα. Και όχι στο Τορόντο, στο Μόντρεαλ ή στο Λονδίνο. Έτσι πέφτουν οι μάσκες της προπαγάνδας όλα τα προηγούμενα χρόνια, για ξένους επενδυτές που θα αναπτύξουν την Β.Χαλκιδική. Η …καναδέζικη European Goldfields Ltd πιθανότατα ελέγχεται -μέσω των διαφόρων funds και θεσμικών επενδυτών-  πλήρως από τους ολιγάρχες   Μπόμπολα-Κούτρα («νταβατζήδες» σύμφωνα με τον προηγούμενο πρωθυπουργό της Ελλάδας) πολύ πέρα από το μέχρι χθες επίσημο 25%.
-         Η παρουσία του πρωθυπουργού μας στην υπογραφή μιας συμφωνίας δύο καθαρά ιδιωτικών εταιρειών, ερμηνεύεται ως παροχή εγγύησης προς το Κατάρ, ότι θα ξεπεραστούν οι όποιες αντιδράσεις των ντόπιων κοινωνιών και τυχόν δυσμενείς δικαστικές αποφάσεις υποθέσεων που εκκρεμοδικούν.
-         Τα 445 και 111 εκατ. Ευρώ που θα δανειστεί η European Goldfields Ltd αναφέρεται στο δελτίο τύπου ότι προορίζονται για την πλήρη χρηματοδότηση της επένδυσης χρυσού «Σκουριές-Ολυμπιάδα». Καθυστερεί η υλοποίηση της επένδυσης, γιατί παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες της εταιρείας για εξεύρεση χρηματοδότησης, δεν υπάρχουν τα κεφάλαια. Οι μέχρι χθες πολλά υποσχόμενοι ξένοι επενδυτές, αφού με 11 εκατ. αγόρασαν από το Ελληνικό δημόσιο ακίνητα πολλαπλάσιας αξίας μαζί με τα δικαιώματα των μεταλλείων, αφού «αποθησαύρισαν» στον μοναδικό πελάτη Silver Wheaton των νήσων Cayman δεκάδες εκατ. Ευρώ με τους λόφους των έτοιμων συμπυκνωμάτων που βρήκαν,  δεν έχουν μία να επενδύσουν! Μετά ζητά ο λαός να φέρουν πίσω οι «Ελληνες» καταθέτες εξωτερικού τα 600 δις που εκλάπησαν τις προηγούμενες δεκαετίες από τον τόπο μας. Το φαγοπότι φαίνεται  να συνεχίζεται, αδέλφια, σε παρόντα χρόνο και κάτω απ’τη μύτη μας και μάλιστα πιο λαίμαργα, με συνταγές ΔΝΤ.
-         Το πόσο στεγνή από κεφάλαια φαίνεται να είναι η European Goldfields προκύπτει εν μέρει από τις εξασφαλίσεις του δανείου: και προσημείωση σε χιλιάδες στρέμματα ιδιοκτησίας της Ελληνικός Χρυσός στην Β.Χαλκιδική με το τεράστιο τουριστικό κεφάλαιο που λέγεται πατρίδα του Αριστοτέλη και Αγιο Ορος και ενέχυρο σε μετοχές ίσες με το 22% της εταιρείας. Οι Καταριανοί τελικά όταν κλείνουν συμφωνίες (όπως και στην επίσης πολυδιαφημισμένη επένδυση στην συγχώνευση ΑΛΦΑ-EUROBANK) ξέρουν πώς να ξεζουμίζουν τον πελάτη τους. Το δίδυμο, ωστόσο, Μπόμπολας-Κούτρας τσεπώνει 128,4 εκατ. Ευρώ απ΄την πώληση του 9,9%.
-         Από τη συμφωνία αυτή μεταξύ αλλοδαπών νομικών προσώπων που υπογράφηκε στην Αθήνα, ούτε το ελληνικό δημόσιο ούτε η ντόπια κοινωνία της Χαλκιδικής έχουν κανένα όφελος. Το δίδυμο Μπόμπολα-Κούτρα εξακολουθούν να είναι μέτοχοι, επισήμως, τουλάχιστον με το 15,2% της εταιρείας. Δια της πλαγίας οδού ενδεχομένως με μεγαλύτερο ποσοστό. Τα συμφέροντα τους επίσης στην κατασκευαστική φάση της επένδυσης είναι τεράστια. Ακόμα και σήμερα, οι υπεργολαβίες της ΑΚΤΩΡ στην λειτουργία των μεταλλείων ως έχουν, του αποφέρουν έσοδα περί τα 35 εκατ.Ευρώ ετησίως τη διετία 2009-2010. Με κύκλο εργασιών το 2010 περί τα 50 εκατ. και ζημίες προ φόρων 43 εκατ! Υποθέτουμε ότι οι τιμολογήσεις των υπεργολαβιών του ΑΚΤΩΡα στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ διοικούμενη από το ίδιο πρόσωπο, τον κ.Κούτρα, δεν υπόκεινται σε κοστολογικούς ελέγχους. Με τέτοιες ζημίες τα τελευταία χρόνια πάντως και μέχρι να συμψηφιστούν από κέρδη από την πώληση του χρυσού, το ελληνικό δημόσιο δεν θα δει φόρο εισοδήματος από την Ελληνικός Χρυσός ΑΕ ούτε το 2050… Και δυστυχώς βάσει της σύμβασης εκχώρησης δεν προβλέπεται νάχει ως δημόσιο άλλα έσοδα από την εκχώρηση του μεταλλευτικού πλούτου μας στους προαναφερθέντες
-         Το Κατάρ θα δώσει 215 εκατ. Ευρώ για να αποκτήσει το 15% της European Goldfields. Αυτό το ποσοστό ωστόσο θα μπορούσε να το αποκτήσει μέσω αύξησης κεφαλαίου και  τα χρήματα να μείνουν στην εταιρεία. Αν οι μέτοχοι ήθελαν την ανάπτυξη της εταιρείας.. Αντ’αυτού προκύπτει ότι προτιμούν να τσεπώσουν ζεστό το παραδάκι.. Και η εταιρεία να αποπληρώνει ένα δάνειο 445 και 111 εκατ Ευρώ, με 7,55% επιτόκιο, ήτοι περί τα 50 εκατ. ετησίως μόνο για τόκους. Τα δάνεια βλέπετε αποπληρώνονται ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων χρήσης και μερισματικής πολιτικής. Αρκεί να γίνει η επένδυση  και νάχει ξεκινήσει η παραγωγή χρυσού. Από το 2015 και μετά.…
-         Οψόμεθα ες Κερατέαν!




Το πρωτότυπο δελτίο τύπου της European Goldfields έχει ως εξής:

Full finance package secured for project portfolio
Terms of US$600 million Loan Facility agreed with Qatar Holding
US$150 million additional financing to be offered to existing shareholders
Qatar Holding acquires shareholding in European Goldfields

1 October 2011 – European Goldfields Limited (TSX / AIM: EGU) (“European Goldfields” or the “Company”) is pleased to announce that it has agreed heads of terms (“Heads of Terms”) with Qatar Holding LLC (“Qatar Holding”) for the provision of a US$600 million 7 year Senior Secured Loan Facility with Equity Participation (the “Facility”).
Pursuant to the Heads of Terms, the Facility will be structured as a US$600 million 7 year loan at an interest margin of 7% above 6-month Libor per annum and will be repayable in 8 equal instalments commencing in 2015 (the “Facility Agreement”). The loan will be secured over the Company’s Greek assets, including a pledge of the shares of all intermediate holding companies, and will contain certain informational and financial covenants. The Equity Participation feature of the Facility will encompass the issuance to Qatar Holding of warrants (the “Warrants”) for the purchase of 40,444,913 shares in the Company at a strike price of C$9.08 per share (equivalent to the 5 day VWAP on the TSX).
The Facility will be used primarily for the development of the Company’s Skouries and Olympias gold projects in Greece, for which the Environmental Permit was recently granted, as well as general corporate purposes.
The Company also proposes to offer unsecured loan notes with warrants for US$150 million (the “Loan Notes”) to be made available to existing shareholders on the same economic terms as the Facility. These Loan Notes will be listed on an international exchange and will include the normal terms and conditions for such an instrument. The aggregate proceeds of US$750 million from the Facility and the Loan Notes are expected to fully finance the Company’s entire project portfolio.
The Company has also been advised that in two separate transactions, Qatar Holding has acquired from Aktor Construction International Limited (“Aktor”) and Mr. Dimitrios Koutras collectively, an aggregate 18,202,687 shares at C$10 per share (representing 9.9% of the undiluted share capital of the Company) and has entered into a call option agreement allowing it to acquire a further 9,373,390 shares in the Company at a price of C$13 per share. As a result and prior to the exercise of the call option, Aktor now holds 22,447,246 shares (representing 12.2% of the undiluted share capital of the Company) and Mr. Koutras holds 5,521,387 shares (representing 3.0% of the undiluted share capital of the Company).
The Facility and related issuance of warrants are subject to exclusivity, definitive documentation and shareholder and regulatory approval.
Martyn Konig, Executive Chairman and President commented, “This Facility from Qatar Holding represents not only a significant commitment to the Company, but also to Greece. In these very uncertain times, these financings will provide all of the development capital required to bring the group’s entire project portfolio into production and allow us to accelerate the development of all our projects. As such, this marks another very significant milestone on our path towards becoming the largest gold producer in Europe. Furthermore, we are delighted to welcome Qatar Holding as a significant shareholder and key strategic partner, particularly as this is their first investment into the gold sector.
These transactions deliver a definitive solution to a number of key issues overhanging the Company: we have secured debt financing which, in terms of both size and coupon, is otherwise unavailable in today’s challenging market conditions, thereby delivering a complete financing solution for our projects; the presence of Qatar Holding as a strategic partner further demonstrates great confidence in Greece as well as securing a liquidity event for our Greek partners Ellaktor, without direct market impact.
Commenting on the transaction, Mr. Ahmad Mohamed Al-Sayed, Managing Director and Chief Executive Officer of Qatar Holding, said: “This transaction reflects an outcome of the Memorandum of Understanding between the State of Qatar and the Hellenic Republic of Greece, signed in New York during 2010. Our latest investment helps to further diversify our investment portfolio in the commodities sector, with a specific position in gold resources and another long-term partner secured for the future. We see the transaction as one that will create a lot of value for all shareholders, and represents our positive view on Greece in general.”

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΛΑΝΔΙΑ...



Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί;
Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πει πώς, ενώ βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις για το τι συνέβη στην Αίγυπτο και τι παίχτηκε στη Λιβύη, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην Ισλανδία:

Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε, να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής τους διαχείρισης και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος.

Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα στην εξουσία που τους οδηγούσε κι αυτούς στην φτώχεια.
Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα τα τελευταία δύο χρόνια;

Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;

Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία:

2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει η λειτουργία του χρηματιστήριου. Η χώρα είναι σε πτώχευση.

2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.

2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΌΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων. H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα.

Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.

Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια magna carta λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης:
  • Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης,
  • εθνικοποίηση της τράπεζας,
  • δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις,
  • φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και
  • ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες.
Μίλησαν για όλ' αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ?
Φυσικά ΟΧΙ!
Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο. 
Για την ελληνική αριστερά, για όλους μας, ο χρόνος μελέτης των μαθημάτων τελείωσε. Ηρθε η ώρα των εξετάσεων.
(Το παραπάνω είναι από τα γνωστά mail που "προωθούνται" στις διαδικτυακές παρέες. Το βρήκα συγκλονιστικό και υποκλίνομαι στον ανώνυμο σκεπτόμενο συμπολίτη).

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Πού είσαι Μπρέχτ?

Τα παιδιά των αρχόντων κρατούν τις οικογενειακές παραδόσεις της φιλίας. Αλλάζουν οι καιροί,  αλλάζουν κι αυτά μαζί. Βγήκαν από τους πύργους με τους ψηλούς μαντρότοιχους. Αναπνέουν στον αέρα της δημοκρατίας τους, συντρώγοντας σε δημόσιους χώρους, σε κοινή θέα. Μουσειακά εκθέματα στο διπλανό τραπέζι, που μπορείς να επεξεργάζεσαι με τις ώρες.

Τα ξένα αφεντικά τους από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις παρακολουθούν κι αυτά. Φωτογραφίζουν, φακελώνουν, συνδυάζουν, εκβιάζουν. Τα πλοκάμια της παγκοσμιοποιημένης αυτοκρατορίας τους τυλίγονται γύρω από τα κορμιά τους. Οι μίζες κι οι παχυλοί μισθοί που γεμίζουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, πλέκουν τα πόδια τους. Σαν τους εξαγορασμένους αστυνομικούς της χολυγουντιανής  μαφίας. Χωρίς «μα…, μήπως…, όχι…». Απολαμβάνουν το ουίσκυ τους, σκύβουν δουλικά το κεφάλι, καληνυχτούν το αφεντικό κι επιστρέφουν στην πατρίδα για να εκτελέσουν την επόμενη αποστολή.

Οι «προστάτες»  περιμένουν στις μητροπόλεις τους τόκους τους από τους μικρομαγαζάτορες της χώρα μας. Οι εξαγορασμένοι πολιτικοί φροντίζουν να τηρείται η τάξη. Ρυθμίζουν τον εισπρακτικό μηχανισμό. Δεν διαπραγματεύονται με τ’ αφεντικά. Ποιός ορθώνει ανάστημα σ’αυτόν που τον έχει δεμένο για μίζες? Κι όχι μόνο ως πρόσωπο, αλλά κι ως κυβερνητικό κόμμα (Κόκκαλης-Στάζι, Τσουκάτος- Siemens)? Είναι αποκοτιά, την επαύριο είναι τελειωμένος, πολιτικά τουλάχιστον.

(Απόλαυσα πρόσφατα τον ρεαλισμό του θεατρικού κ.Πούντιλα του Μπρέχτ. Εφυγα όμως με την πίκρα ότι η σύγχρονη πραγματικότητα είναι πολύ καμουφλαρισμένη και περίπλοκη για να βγεί ένας ξεκάθαρος καταγγελτικός λόγος. Αντίθετα, με τις χονδροκομμένες φιγούρες του τσιφλικά, του αστυνομικού και των εξαθλιωμένων αγροτών. Μέχρι που βλέποντας μία πολιτικό, δεύτερης γενηάς, να συντρώγει με επιχειρηματίες γόνους φίλων του  μπαμπά, μούρθε κατακούτελα η παραπάνω εικόνα. Ισως, τελικά δεν είναι τόσο περίπλοκη η πραγματικότητα. Ο Μπρεχτ μας λείπει).

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Tέσσερα χρόνια μετά


         (Από την Monde Diplomatique του Μαίου 2011.)
  •  To ΔΝΤ το παραδέχθηκε: "Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη  της χρηματοοικονομικής κρίσης, είναι ακόμη ζητούμενο η πλήρης αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην σταθερότητα του συστήματος". Ωστόσο, το γεγονός που ο πρόεδρος της FED Μπεν Μπερνάκι χαρακτηρίζει ως "χειρότερη χρηματοοικονομική κρίση της παγκόσμιας ιστορίας, συμπεριλαμβανομένης και της κρίσης του 1929" δεν οδήγησε στις ΗΠΑ ούτε σε μία δικαστική αγωγή.  Οι Goldman Sachs, Morgan Stanley, JP Morgan είχαν στοιχηματίσει στην απαξίωση των ίδιων τίτλων υψηλού κινδύνου, τους οποίους πρότειναν στους πελάτες τους. "Καθάρισαν" με πρόστιμα, το συχνότερο μάλιστα με bonus. Στο τέλος της 10ετίας του '80, μετά την δόλια πτώχευση των ταμιευτηρίων στις ΗΠΑ, οκτακόσιοι τραπεζίτες οδηγήθηκαν στη φυλακή. Εκτοτε, η ισχύς των τραπεζών που αυξήθηκε περαιτέρω μέσω των συγχωνεύσεων, φαίνεται ότι τους εξασφαλίζει την ατιμωρησία από τα αδύναμα κράτη πάνω στα οποία βαραίνει το δημόσιο χρέος. Οι επόμενοι υποψήφιοι του Λευκού Οίκου, με πρώτο τον Μπάρακ Ομπάμα, ζητιανεύουν ήδη τις εισφορές της Goldman Sachs  στις προεκλογικές δαπάνες. Ο διοικητής της BNP Paribas δεν διστάζει να απειλήσει τις ευρωπαικές κυβερνήσεις ότι θα στερέψουν τα δάνεια στις επιχειρήσεις σε περίπτωση που αποφάσιζαν να νομοθετήσουν για τον έλεγχο των τραπεζών. Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s, που είχε δώσει τον καλύτερο βαθμό της τόσο στις πτωχευμένες  Enron, Lehman Brothers, Bear Stearns,  όσο και σε μια σειρά τοξικά ομόλογα υψηλού κινδύνου (junk bonds), προβλέπει ότι θα αποσύρει αυτόν τον καλύτερο βαθμό της από την υπερδύναμη ΗΠΑ, αν αυτές δεν μειώσουν πιό γρήγορα τις δημόσιες δαπάνες τους.
  •  Τρία χρόνια συναντήσεων του G20 που στόχευαν να γεννήσουν μια "νέα πλανητική συμφωνία", διατήρησαν άθικτο ένα σύστημα τραπεζικής απορρύθμισης (απουσίας ελέγχων), φαραωνικών bonus των νεαρών ιδιοφυιών της χρηματοοικονομικής τεχνικής και εξόφλησης από τους φορολογούμενος και τα κράτη του λογαριασμού των ζημιών που προκαλούν  (βλ.Οταν ο λαός της Ισλανδίας ψηφίζει κατά των τραπεζιτών).  Οι Γάλλοι σοσιαλιστές αγανακτούν που στoν πρώτο μόνο χρόνο που ακολούθησε την κρίση των ενυπόθηκαν δανείων, τα κράτη διέθεσαν περισσότερα κεφάλαια για την στήριξη των τραπεζών, από όσα διέθεσε όλος ο κόσμος, σε μισό αιώνα, για την στήριξη των φτωχών χωρών.
  • Τα μέτρα θεραπείας, όμως, που συνιστούν, μοιάζουν άλλοτε σαν μπαλώματα (ειδική φορολόγηση των τραπεζών με 15%) κι άλλοτε με ευγενείς πόθους (κατάργηση των φορολογικών παραδείσων, ίδρυση δημόσιου πρακτορείου αξιολόγησης των πιστωτικών κινδύνων, φορολόγηση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών), πολύ περισσότερο που η υλοποίηση τους εξαρτάται από μία χωρίς πολλές πιθανότητες  "συντονισμένη δράση των κρατών-μελών της Ευρωπαικής Ενωσης". 
  •   Ετσι αυτό που θά΄πρεπε να είναιι "κρίση του πολύ" έγινε μία "κρίση του τίποτα". Ο κος Andrew Cheng, κύριος σύμβουλος της Επιτροπής ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος της Κίνας,  υποθέτει ότι αυτή η παθητικότητα οφείλεται σε ένα "πρόβλημα παγίδευσης"των κρατών της Δύσης από το χρηματοοικονομικό σύστημα. Επιπλέον, οι πολιτικοί συμπεριφέρονται πολύ συχνά σαν μαριονέττες, που πάνω απ'όλα νοιάζονται  μη και χαλάσουν το γλέντι των τραπεζιτών.

    Serge Halimi.


Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

«Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης» και άλλα ακαταλαβίστικα

[Συχνά παθαίνεις ένα κορεσμό, που σ’εμποδίζει να κατανοείς/μεταφράζεις την τρέχουσα ειδησεογραφία. Κακά τα ψέματα, χωρίς θεωρητική κατάρτιση στα οικονομικά/τραπεζικά, στις διεθνείς σχέσεις και στην πολιτική ενγένει, δεν μπορείς να  κατανοήσεις την επικαιρότητα. Τα media, στο βαθμό που δεν σχολιάζουν-τοποθετούν την κάθε είδηση σ’ένα ευρύτερο πλαίσιο ερμηνείας της επικαιρότητας, επιτελούν επίφαση ενημέρωσης, Αλλά ακόμα κι όταν βρίσκεις αυτή την ερμηνεία και το σχολιασμό, αν προέρχεται από στρατευμένους για ίδιο όφελος εγκεφάλους στην υπεράσπιση των κάθε μορφής εξουσιών, περισσότερο συσκοτίζεται η εικόνα παρά διαλευκάνεται. Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει μία Αλήθεια ή μία ερμηνεία. Το γεγονός και μόνο ότι δεν διαθέτεις ως αναγνώστης  τον άπειρο χρόνο να διαβάζεις, οδηγεί κάθε γράφοντα σε μεγάλη οικονομία ανάπτυξης των επιμέρους παραμέτρων και αποχρώσεων. Αν αξίζει κάτι, όμως, είναι να διατυπώνονται όσο πιο καθαρά γίνεται οι αλήθειες του καθενός, έντιμα και με τη στοιχειώδη επαγγελματική επάρκεια ο καθένας στον τομέα του, και να αναπτύσσεται ο διάλογος].

Δεν θέλουν οι Γερμανοί το Ευρωομόλογο κυρίως γιατί θα αυξήσει το κόστος του δικού τους δανεισμού. Σήμερα δανείζονται φθηνότερα απ’όλους. Αν υιοθετηθεί όμως το Ευρωομόλογο, οι τραπεζίτες θα αυξήσουν το επιτόκιο του δανεισμού τους, γιατί με το ίδιο επιτόκιο θα δανείζονται και οι "επίφοβες" χώρες. Αυτό το επιπλέον κόστος του δανεισμού τους είναι το τίμημα που θα πληρώσουν οι Γερμανοί, για να μπορέσουν οι άλλες χώρες. με πρόβλημα χρέους να δανείζονται και μάλιστα χαμηλότοκα.

Αυτοί που θα κερδίσουν όμως από το Ευρωομόλογο είναι κυρίως οι τραπεζίτες οι οποίοι θα αντικαταστήσουν όλα τα ομόλογα που έχουν από επίφοβες για πτώχευση χώρες,  με ΑΑ ομόλογα της ενιαίας Ευρωζώνης. Γι’αυτό και πιέζουν προς την κατεύθυνση αυτή.
Υπάρχουν λοιπόν δύο μέτωπα ανοικτά.  Ένα μεταξύ Γερμανικού κράτους και περιφερειακών χωρών της Ευρώπης με πρόβλημα χρέους, κι ένα
δεύτερο και ουσιωδέστερο, μεταξύ της Γερμανικής πολιτικής τάξης από τη μια και της διεθνοποιημένης τραπεζικής ολιγαρχίας από την άλλη.

Η τραπεζική ολιγαρχία, ως εκφραστής του πιο ληστρικού και άπληστου καπιταλισμού, επέβαλε στους πολιτικούς (χρηματίζοντας τους) την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της δεκαετίας του ’80 και μετέπειτα. Σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής, όλη του η θεωρία εξαντλείται στην πλήρη απελευθέρωση των αγορών εργασίας, κεφαλαίων, κλπ και στην αντιμετώπιση της κρίσης αποκλειστικά με τα μέσα της νομισματικής πολιτικής.  Κι έχει καταστήσει όλα τα δυτικά βιομηχανικά κράτη ομήρους μέσω ενός ξέφρενου δημόσιου δανεισμού το διάστημα αυτό. Εσχάτως, από το «πάρτε-πάρτε» το γύρισε στην πίεση για περιστολή των κρατικών δαπανών, επικαλούμενο την ανάγκη αποπληρωμής των παλαιών δανείων.

Αν δεν ήταν τόσες οι αντιστοιχίες με την δεκαετία του ’30 που ακολούθησε το κραχ του ‘29, θάλεγε κανείς ότι το πρόβλημα της συγκαιρινής κρίσης είναι μοναδικό, δυσκολοεπίλυτο και κρίμα στους ανέργους που πέφτουν στο «καναβάτσο». Όμως, μετά από τα «τριάντα ένδοξα χρόνια» της μεταπολεμικής περιόδου και την ευημερία που απόλαυσε ο κόσμος στο διάστημα αυτό, χάρη στις Κευνσιανές συνταγές, είναι πρόκληση να υποστηρίζουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει λύση.
Όπως και τότε έτσι και τώρα κάποια δις δολ. στις ΗΠΑ (με τον εύηχο όρο «ποσοτική χαλάρωση») αλλά και σ’άλλες χώρες της Δύσης μετά την κρίση του 2008 (όπως και στην Ελλάδα), δίνονταν στις τράπεζες, προκειμένου αυτές να τα διοχετεύσουν στην πραγματική οικονομία και να ξαναπάρει μπρος η αγορά. Μόνο που σε συνθήκες κρίσης κι έλλειψης εμπιστοσύνης, οι τράπεζες -αλλά και κάθε κατέχων- κάθονται πάνω στα κεφάλαια τους, τα φυλάνε ως κόρη οφθαλμού και περιμένουν το θαύμα/σύνθημα, ότι έχει αλλάξει το κλίμα κι οι δουλειές πια θα παν καλύτερα.

Πάρτε για παράδειγμα τη χώρα μας. Ακόμα κι αν οι τράπεζες έβρισκαν λεφτά κι έλυναν το πρόβλημα ρευστότητας που έχουν, πιστεύει κανείς ότι θα έδιναν τα δάνεια αφειδώς, όπως παληά? Προεξοφλώ ότι  θα φοβούνται να δώσουν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια ακόμα και -στην ασφαλέστερη κατηγορία για τα προιόντα αυτά- στους δημόσιους υπαλλήλους, δεδομένου ότι κυβέρνηση συζητά κατάργηση της μονιμότητας τους. Ή θα δώσει δάνεια στις επιχειρήσεις για κεφάλαιο κίνησης όταν η εσωτερική κατανάλωση και οι αντίστοιχες πωλήσεις των -εσωστρεφών στην πλειονότητα τους- ελληνικών επιχειρήσεων είναι μονίμως στο «μείον» την τελευταία τριετία? Ή υπάρχουν και πολλές επιχειρήσεις που προχωρούν αυτή την περίοδο, μέσ’σ’αυτό το κλίμα, σε επενδύσεις επέκτασης κι εκσυγχρονισμού?

Στη δεκαετία του 30 ο Ρούζβελτ έχοντας απέναντι την τραπεζική ολιγαρχία αδύναμη και ζαλισμένη από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης και την ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της νεότευκτης ΕΣΣΔ, επέβαλλε
- στην κεντρική τράπεζα να δανείσει το αμερικάνικο δημόσιο κεφάλαια τα οποία κατευθύνθηκαν  σε τεράστια έργα υποδομής.
- Μπροστά στην αντοχή στα ύψη των τιμών των βιομηχανικών προιόντων εξ αιτίας της ύπαρξης  μονοπωλίων, παρά την τεράστια μείωση της ζήτησης, εισήγαγε τις αγορανομικές διατάξεις ελέγχου τιμών.
- Για να αυξηθεί το διαθέσιμο για κατανάλωση εισόδημα νομιμοποίησε τα συνδικάτα και εισήγαγε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, προκειμένου να σταματήσει η εκβιαστική εκ μέρους της εργοδοσίας μείωση των μισθών.
- Γενίκευσε και ενίσχυσε τις φοροεισπρακτικές πολιτικές και μηχανισμούς, σε μια χώρα που από γεννήσεως της είχε αλλεργία στην φορολογία εισοδήματος, κλπ,κλπ.
Θυμίζω την πολιτική Ρούζβελτ εξόδου από την κρίση που εφαρμόστηκε σε όλα τα βιομηχανικά δυτικά κράτη κι έδωσε στη συνέχεια τα «ένδοξα τριάντα χρόνια», για να καταδείξω την αναλογία των καταστάσεων, αλλά και την τεράστια διαφορά που υπάρχει με τις εφαρμοζόμενες σήμερα πολιτικές.

Επανερχόμενος στους Γερμανούς και το Ευρωομόλογο, βλέπουμε ότι η Μέρκελ συνδυάζει την υιοθέτηση του Ευρωομόλογου με μια κεντρική δημοσιονομική αρχή. Δεν θα δώσει το Ευρωομόλογο στους τραπεζίτες και στις αδύναμες χώρες, παρά αφού αποσπάσει την εκχώρηση από τις υπόλοιπες χώρες της δημοσιονομικής εξουσίας τους μέσω της ίδρυσης ενός Ευρωπαικού Υπουργείου Οικονομικών, ελεγχόμενο από τη Γερμανία. Τι σημαίνει δημοσιονομική πολιτική? Πάνω-κάτω πρόκειται για την πολιτική που άσκησε ο Ρούζβελτ. Τι ζητά από τις άλλες χώρες της Ευρώπης κι από μας? Μετά την εκχώρηση των εργαλείων οικονομικής ανάπτυξης που ακούνε στο όνομα νομισματική, αγροτική πολιτική κά  , να αποστερηθούμε ως χώρα και το εργαλείο της δημοσιονομικής πολιτικής. Με τα συνεχή μνημόνια, βέβαια, ήδη την χάσαμε κι αυτή την εξουσία. Αλλά αυτά λανσάρονται ως μεταβατικές πολιτικές, με ημερομηνία λήξεως. Ζητά εν ολίγοις, να μετατραπούμε σε μια επαρχία μιας Γερμανικής Ευρώπης και να εκλιπαρούμε για την λήψη μέτρων  πολιτικής που θα ευνοούν τη λειτουργία της οικονομίας μας και την πολυπόθητη ανάπτυξη και ευημερία μας.

Η πολιτική τάξη της Γερμανίας, πέρα από τους μικροκομματικούς λαικισμούς εκλογικής σκοπιμότητας και πελατείας, συμφωνεί στον κεντρικό άξονα της πολιτικής περαιτέρω ενδυνάμωσης της Ευρώπης. Η συντήρηση του γαλλο-γερμανικού άξονα (με μια αδύναμη Γαλλία που σύρεται εξ ανάγκης σε συμφωνίες) και οι πανηγυρισμοί των γερμανικών media μετά κάθε συνάντηση κορυφής αυτών των δύο χωρών, αυτό δείχνει.

Παράλληλα, όμως, με την επιδίωξη δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», η Μέρκελ κοντραρίστηκε ήδη άγρια με τους τραπεζίτες, όπως φάνηκε στην περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους μας. Γιατί γνωρίζει ότι τα συμφέροντα των ιδιωτών τραπεζιτών δεν συμπίπτουν –τουναντίον- με τα συμφέροντα των λαού της. Στην προκειμένη, για να σωθεί η Ελλάδα και το Ευρώ, ή θα πλήρωνε ο Γερμανός φορολογούμενος μόνος του ή και οι τραπεζίτες. Τους επέβαλλε -ενάντια σε μεγάλες ενορχηστρωμένες καμπάνιες των διαφόρων κέντρων εξουσίας- να συμμετέχουν στο κούρεμα του χρέους («πληρώνουν» ήδη πολλοί απ’αυτούς το πρώτο κούρεμα 21% των κεφαλαίων τους που δάνεισαν στο  Ελληνικό δημόσιο).

Το επόμενο πολύ δύσκολο βήμα θα είναι να αποσπάσει από τις πολιτικές ελίτ των χωρών-μελών την εκχώρηση της εξουσίας της δημοσιονομικής πολιτικής τους σε ένα κεντρικό Υπουργείο Οικονομικών. Στην εκχώρηση αυτή διακυβεύεται τόσο η εθνική περηφάνεια και το πολιτικό μέλλον των ανά χώρα πολιτικών ελίτ, μέχρι τις …μίζες από τα δημόσια έργα και τους διαγωνισμούς κρατικών προμηθειών.  Για τη Γερμανία, είναι απαραίτητο το βήμα αυτό, για να καταστήσει όλη την Ευρώπη ένα ενιαίο νεο-αποικιοκρατικό φέουδο. Και να ασκήσει, στη συνέχεια, από θέση ισχύος απέναντι στην τραπεζική ολιγαρχία, μια γενναία πολιτική έργων υποδομής (πράσινη ενέργεια, οδοποιία, λοιπές υποδομές) που θα βγάλει την Ευρώπη από την κρίση. Ή θα πετύχει σε βάθος 5-10 χρόνων την θεσμοθέτηση της πλήρως ενωμένης Ευρώπης υπό την εξουσία του ισχυρότερου που είναι η ίδια (με όλες τις χώρες ή μ’εκείνες μόνο που θα έχει επιλέξει και θα έχουν συναινέσει) ή θα αποχωρήσει από το Ευρώ. Για μας, όσο δύσκολη υπόθεση τεχνικά κι αν είναι η αλλαγή νομίσματος σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης αλληλεξάρτησης, δεν φαίνεται να πολυκαίγονται να μας πάρουν μαζί τους.

Το ερώτημα είναι "εμείς" τι θέλουμε για τη χώρα μας. Από συστάσεως του, το ελληνικό κράτος ήταν προτεκτοράτο των ξένων. Πότε του ενός και πότε του άλλου. Αλλά πάντα είχε την επίφαση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα θεσμοθετημένα κέντρα λήψης των αποφάσεων του να βρίσκονται στην Αθήνα. Αν ρωτήσουμε τους ευνοημένους από την Κοινή Αγροτική Πολιτική μεγαλο-αγρότες που απέμειναν στα χωράφια, θα σου απαντήσουν «χίλιες φορές καλύτερα να κυβερνούν οι γερμανοί αντί οι κλέφτες οι δικοί μας». Κάποιοι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες πιθανόν να ηγηθούν εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος για …να παραμείνει η χώρα ανεξάρτητη. Οι μικρομεσαίοι βιοτέχνες, καταστηματάρχες κλπ θα παπαγαλίσουν όλη την επιχειρηματολογία των κεντρικών δελτίων της τηλεόρασης. Οι εργαζόμενοι, όμως, και μη κατέχοντες, τι θέση θα πάρουν? Η προπαγάνδα των κεντρικών δελτίων και η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί η «ευρωπαική ταυτότητα», σε συνδυασμό με τον ανεγκέφαλο ναρκισσισμό του καταναλωτισμού θα παίξουν σαφέστατα τον ρόλο τους. 

Είναι όμως δυνατόν από Ελληνες πολίτες να μετατραπούμε τελικά σε ευρωπαίους …κοσμοπολίτες? Με μια κεντρική εξουσία που θα βρίσκεται χαμένη σε απομακρυσμένα κέντρα ευρωπαικών πρωτευουσών και θα μιλά γλώσσες που δεν θα καταλαβαίνουμε? Η απολιτικοποίηση, σε βαθμό φοβικής  άρνησης συμμετοχής στα κοινά της πλειονότητας των συμπολιτών μας, φοβάμαι ότι καθιστούν τα ερωτήματα αυτά αναπάντητα, άν όχι  "άκυρα". Το ερώτημα όμως παραμένει ένα: θέλουμε να ξαναπάρουμε το κουμάντο στο ελληνικό σπίτι μας, εμείς οι ίδιοι, με την τεχνογνωσία και την αγωνιστικότητα που μας διακρίνει?  Ή, σαν ραγιάδες, θα προσχωρήσουμε ολοκληρωτικά σε υπερεθνικά κέντρα εξουσίας? Στην τελική είναι ζήτημα επιλογής. Αλλά και ισχυρότατων οικονομικών δυνάμεων που πιέζουν για την υπέρβαση της έννοιας της "χώρας-έθνους" και για τη δημιουργία υπερεθνικών σχημάτων και μηχανισμών διακυβέρνησης. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν είναι πιθανότατα παρά το κρίσιμο πείραμα τους.

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Περί εξουσίας ο λόγος

Ο ρόλος της εξουσίας στους χώρους εργασίας....
Τις τελευταίες δεκαετίες οι ειδήμονες βιομηχανικών σχέσεων βάλθηκαν να μελετούν τη δυναμική των ομάδων στο γραφείο και το εργοστάσιο για να απομακρύνουν τις τριβές και να αυξήσουν την απόδοση. Κατόπιν, άλλοι κοινωνικοί επιστήμονες εφάρμοσαν τις ίδιες ιδέες στην μελέτη και αντιμετώπιση της οικογένειας αποδίδοντας τις οικογενειακές συγκρούσεις στην προσπάθεια των γονέων να επιβάλλουν απαρχαιωμένους εξουσιαστικούς ελέγχους.
Ορίζοντας την εξουσία ως διαταγή που επικυρώνεται από τη δύναμη, οι ειδήμονες των κοινωνικών σχέσεων έπεισαν ότι είναι απαρχαιωμένη μορφή κοινωνικού ελέγχου. Η διαταγή παρέμενε κατ’αυτούς αποτελεσματική, μόνον όσο οι εργάτες κατείχαν μία υποτιμημένη, εξαρτημένη θέση εργασίας και δυσκολεύονταν να ικανοποιήσουν ακόμα και τις υλικές τους ανάγκες. Μόλις οι άνθρωποι ικανοποιήσουν τη βασική τους ανάγκη για ψωμί στέγη και ασφάλεια, αφιερώνουν την προσοχή τους στην ικανοποίηση της ανάγκης για αυτοπραγμάτωση.
Ο εργάτης εξακολουθεί να χρειάζεται διεύθυνση, αλλά πρέπει να προσεγγίζεται σαν εταίρος στην επιχείρηση, όχι σαν παιδί. Οι καινούργιες αυτές βιομηχανικές σχέσεις, εξαλείφοντας τη σχέση αντιπαλότητας μεταξύ υφισταμένων και ανωτέρων, δυσκολεύουν ολοένα περισσότερο τους πολίτες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους εναντίον του κράτους ή τους εργάτες να αντισταθούν στις απαιτήσεις της μεγάλης εταιρείας.
Οι πολίτες δεν αναμένουν πια από τις εξουσίες να αρθρώσουν ένα σαφώς εκλογικευμένο κώδικα νόμου και ηθικής. Αυτές αρκούνται μόνο στην απαίτηση για  συμμόρφωση των ανθρώπων στις συμβάσεις των καθημερινών συναλλαγών, επικυρωμένη από τους ψυχιατρικούς ορισμούς της φυσιολογικής συμπεριφοράς.
Η παρακμή της εξουσίας, ωστόσο, δεν οδηγεί στην κατάρρευση των κοινωνικών καταναγκασμών. Η οικονομική ανελευθερία, ήτοι η απειλή της απόλυσης από την μισθωτή εξάρτηση, είναι  πάντα παρούσα. Απλώς αφαιρεί από τους καταναγκασμούς αυτούς την ορθολογική τους βάση.
Κι όταν ακόμα οι υποτακτικοί αντιλαμβάνονται συχνά ότι έχουν εξαπατηθεί, χειραγωγηθεί και χρησιμοποιηθεί, δυσκολεύονται να αντισταθούν σε μια βολική καταπίεση. Επιπλέον, με το παιχνίδι της διάχυσης της ευθύνης η εξουσία –κρατική ή εταιρική- εκχωρεί την τήρηση της πειθαρχίας σε άλλους, αυτοί να παίρνουν τις αντιδημοφιλείς αποφάσεις κι αυτή να διατηρεί τη θέση της ως φιλικός σύμβουλος στους από κάτω της.


… και στην οικογένεια
Η κατάρρευση της γονικής εξουσίας αντανακλά την κατάρρευση των παραδοσιακών ελέγχων και τη μετατόπιση από μια κοινωνία στην οποία οι αξίες της αυτοσυγκράτησης ήταν κυρίαρχες, σε μια άλλη, στην οποία εκτιμώνται περισσότερο οι αξίες της τρυφηλότητας.
Η επικράτηση των αρχών της τρυφηλότητας, συνέπεσε με την ανάγκη της μαζικής κατανάλωσης –alter ego της μαζικής παραγωγής- που έφερε η γιγάντωση των εταιρειών και οι νέες τεχνολογικές και οργανωτικές μορφές παραγωγής. Η διαφήμιση καλείται να δημιουργήσει τη μαζική ζήτηση, αναιρώντας τις παραδοσιακές αρχές της αυτοσυγκράτησης και της αποταμίευσης, προωθώντας τη μαζική κουλτούρα του ηδονισμού.
Η αποτυχία των γονέων να χρησιμεύσουν ως πρότυπα πειθαρχημένης αυτοσυγκράτησης και στη συνέχεια να συγκρατήσουν το παιδί, δεν σημαίνει ότι το παιδί μεγαλώνει χωρίς φόβο. Η παραίτηση του γονέα από την εξουσία εντείνει και δεν μετριάζει τον φόβο του παιδιού για την τιμωρία, ενώ ταυτίζει τις σκέψεις τιμωρίας πιο στέρεα από κάθε άλλη φορά, με το φάντασμα μιας αφηρημένης, αυθαίρετης, συνθλιπτικής βίας.

Η γονεική επιτρεπτικότητα άνθισε με την βιομηχανική παραγωγή που απομάκρυνε περισσότερο τον πατέρα από το σπίτι και μείωσε τον ρόλο που παίζει στη συνειδητή ζωή του παιδιού. Η μητέρα επιχειρεί να αναπληρώσει για το παιδί την απώλεια του πατέρα, αλλά συχνά ρυθμίζει όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του με σχολαστικό ζήλο, που υπονομεύει την πρωτοβουλία του και καταστρέφει την ικανότητα του να αυτοβοηθηθεί. Δημιουργεί στο παιδί το συναίσθημα ότι «δεν έχει δικό του μυαλό», ενώ ταυτόχρονα η υπερπεριποιητικότητα της μητέρας καταλήγει σε φαντασιώσεις νηπιακής παντοδυναμίας που το ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή του.

Οι γονείς το βρίσκουν ευκολότερο να επιτύχουν τη συμμόρφωση με δωροδοκία παρά να αντιμετωπίσουν τη συναισθηματική αναστάτωση που προκαλεί η καταστολή των αξιώσεων του παιδιού. Η επίφαση της επιτρεπτικότητας αποκρύπτει στην πραγματικότητα ένα άκαμπτο σύστημα ελέγχων, που είναι ακόμα πιο αποτελεσματικό επειδή αποφεύγει τις άμεσες αντιπαρατάξεις.

Επειδή οι αντιπαρατάξεις προκαλούν συζητήσεις για τις βασικές αρχές, οι γονείς όπως και οι κάθε είδους εξουσίες, αναθέτουν την πειθάρχηση σε κάποιον άλλο, έτσι ώστε οι ίδιες να προβάλλονται ως «πρόσωπα-διέξοδοι» και φίλοι. Ετσι προστρέχουν σε γιατρούς, ψυχολόγους και στα πρότυπα των φίλων του παιδιού για να επιβάλλον κανόνες και να φροντίζουν να τους τηρεί. 

(Eπεξεργασία από το βιβλίο "Η κουλτούρα του Ναρκισσισμού" του Κρίστοφερ Λας, Εκδ.Νησίδες)

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Θα την παλέψουμε


Είτε με κατάθλιψη, είτε με πανικό, είτε με τον πόνο της ανεργίας, είτε απλά με τον φόβο της επόμενης μέρας, ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. Θα βρούμε τον τρόπο μας: 
μπαξέδες, κοινή κατσαρόλα, ανταλλαγές ειδών, δυο τρεις οικογένειες κάτω από την ίδια στέγη, συγκατοικήσεις εργένηδων, … Και θα περνάμε και καλά. Έχουμε, συγκριτικά πάντα, καταπληκτικό κλίμα, μια πανέμορφη χώρα κι ένα τσίπουρο που καίει κάθε καημό.

Το ερώτημα είναι ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ;
Από τον πόλεμο και μετά, δυο-τρεις  γενιές πριν από μας έχτισαν σπίτια, εκμηχάνισαν την γεωργία και παράγουμε ασύγκριτα περισσότερα, τα πανεμιστήμια έβγαλαν επιστήμονες, στα εργοστάσια μπορούμε να παράγουμε του κόσμου τα καλούδια πανεύκολα. Με ποια λογική πάμε πίσω, στον τρόπο των παππούδων μας; Κάθε γενιά δούλεψε τα 40-50 χρόνια της και το αναμενόμενο είναι ο πλούτος να συσσωρεύεται στην κοινωνία και να κάνει πιο εύκολη τη ζωή των επόμενων γενεών. Αυτό το αυτονόητο γιατί δεν συμβαίνει σήμερα;

Ψάχνοντας την απάντηση –σε μια κουβέντα καφενείου- έφθασα στην μοιρασιά του πλούτου διαμέσου α) του κράτους που εισπράττει φόρους και προσφέρει υπηρεσίες και επιδόματα, β) των κερδών που παρακρατούν οι παραγωγοί βιομήχανοι σε βάρος των εργαζομένων και γ) των κερδών των μεσαζόντων εμπόρων στην διανομή των προϊόντων και των παρεχόντων διάφορες υπηρεσίες. Μόνο αν αυτοί οι τρεις δεν κάνουν δίκαιη μοιρασιά, εξηγείται το προηγούμενο παράλογο.

Το πρόβλημα είναι ότι και στην παγκόσμια κρίση του ’29, οι τότε αρχηγοί του κόσμου αναγκάστηκαν να ομολογήσουν ότι το πρόβλημα βρίσκονταν στο γεγονός ότι ο πλούτος είχε συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια. Σε μια εποχή μαζικής παραγωγής, είχε χαθεί το χρήμα για τη μαζική κατανάλωση. Η εξαθλίωση και τότε κτύπησε κόκκινο. Ένα χρώμα, που με την συγκαιρινή σοβιετική επανάσταση του 1918, αποτέλεσε ένα διαρκή εφιάλτη για τους έχοντες, μέχρι το 1990 περίπου.
Η αυτονόητη συνταγή που εφαρμόστηκε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο -που αποτέλεσε ενδεχομένως την αναγκαία συνθήκη εξόδου από την κρίση, με απώτερο σκοπό και το κτύπημα της σοβιετικής ένωσης- ήταν η αναδιανομή του πλούτου. New Deal το βάφτισαν τότε, όπως στα καζίνο, ξαναμοίρασμα της τράπουλας. Οι συνδικαλιστές αντί να εκκαθαρίζονται, υπέγραφαν τεράστιες αυξήσεις μισθών, 50% του παραγόμενου πλούτου περνούσε μέσα από τα κρατικά ταμεία για να γίνει επιδόματα ανεργίας, παροχές υγείας, δημόσια έργα, …
1950-1980: ως οι «τριάντα ένδοξες» χρονιές έμεινε στην ιστορία αυτή η περίοδος. Χάρις στον παγκόσμια συμφωνημένο κανόνα του χρυσού (το χρήμα και ο πλούτος κάθε χώρας έχει σταθερή ισοτιμία με το χρυσό-μια λογική συνθήκη) και στο αυτονόητο ότι πρώτο μέλημα των κρατών είναι, το αυτονόητο, να εξασφαλίζουν την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης.

Μέχρι που η Αμερική, μετά έναν πόλεμο που την εξάντλησε (Βιετνάμ), τσιγκλώντας συνεχώς την απειλή της «κόκκινης αρκούδας» και πουλώντας στον υπόλοιπο κόσμο «προστασία» με την στρατιωτική υπεροπλία της, επέβαλε σε όλον τον πλανήτη το πράσινο νόμισμα ως αποκλειστικό νόμισμα του διεθνούς εμπορίου και νόμισμα αναφοράς όλων των άλλων νομισμάτων.
Το 1980 λοιπόν είναι που το σύστημα –με τους τραπεζίτες να παίρνουν καθαρά κεφάλι από τους κλασικούς βιομήχανους και να επιβάλλονται στους πολιτικούς-  αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή που έδωσε τις «τριάντα ένδοξες». (Σημειωτέον ότι εμείς ως χώρα λόγω του εμφυλίου, βασικά, έχουμε μία υστέρηση σε όλα μιας εικοσαετίας περίπου).
Το αποφάσισε αφού, όμως, πρώτα  με τις μπαρούφες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της διαφήμισης - μαζικής κατανάλωσης και του ελεύθερου χρόνου,  αλλά και με την στρατιωτική πειθαρχία στους χώρους δουλειάς και τις εκκαθαρίσεις κομμουνιστών και συνδικαλιστών (βλ. δολοφονίες, μακαρθισμό), κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους παραζαλισμένους, αγχωμένους αλλά χορτάτους και ικανοποιημένους ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΕΣ

Με όχημα τον δανεισμό υπαγόρευσαν στα κράτη να εφαρμόσουν τις νεοφιλελεύθερες συνταγές του λιγότερου κράτους, των λιγότερων παροχών, το χτύπημα των συνδικάτων και το ροκάνισμα της φιλεργατικής νομοθεσίας. Οι τραπεζίτες της Αμερικής, ελέγχοντας ήδη το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής οικονομίας, διεκδίκησαν και πέτυχαν την θέσπιση της πλήρους ανεξαρτησίας τους: οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων χωρών  δεν λογοδοτούν πλέον στις εκλεγμένες κυβερνήσεις, αλλά στο κονκλάβιο των κεντρικών τραπεζιτών. Τυπώνοντας ανέξοδα δολάριο, το χρησιμοποίησαν για την σύγχρονη μορφή της αποικιοκρατίας, να εξαγοράσουν κράτη μέσω του εξωτερικού δανεισμού.

Με την καινούργια συνταγή ο πλούτος ξαναμοιράστηκε σε βάρος των εργαζομένων. Η κλοπή έγινε ανώδυνα, γιατί ο αφιονισμένος καταναλωτής, ότι έχανε στην μοιρασιά, είχε τις τράπεζες τα τελευταία τριάντα χρόνια να του το προσφέρουν αφειδώς, ως καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.

ΚΑΙ ΝΑΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ.

Εμείς, στην αναπτυγμένη Δύση, με θέσεις εργασίας δυσεύρετες, εξαιτίας των ρομπότ κι εξαιτίας της μετανάστευσης των κεφαλαίων στην Άπω Ανατολή. Και οι υπάλληλοι των τραπεζιτών που ζητούν την ψήφο μας κάθε τέσσερα χρόνια, να μαζεύουν έξτρα φόρους για τους τόκους των δανείων που χρησιμοποιήθηκαν για να κρατηθεί το σύστημα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Κι εμείς ως κατ’εθισμό αφιονισμένοι, καθόμαστε και τους βλέπουμε. Έρμαια των εξαγγελιών τους με την ανασφάλεια και την αγωνία του τι μας ξημερώνει. Με διαλυμένη περηφάνεια και χωρίς ίχνος αυτοεκτίμησης. Να ξεπροβοδίζουμε τα παιδιά μας στην ξενιτιά –«θεέ μου προστάτεψέ τα από τους ρατσιστές»- κι εμείς να μένουμε πίσω, παρέα με τους άθλιους της παγκόσμιας προσφυγιάς, να ακούμε τις κατάμαυρες καρακάξες να κηρύττουν τον πόλεμο.
Λες και οι απολυμένοι εργάτες δεν μπορούν  με τις οικονομίες τους να ανοίξουν τον διακόπτη και να βάλουν μπροστά τις μηχανές.
Λες και στερέψαμε από μπράτσα και η γη σταμάτησε να δίνει τους καρπούς της.
Λες και τα σπίτια που έχτισαν οι πατεράδες μας δεν έγιναν για να στεγάσουν νέα ζευγάρια αλλά για να καταλήξουν «ανοίκιαστες ιδιοκτησίες» κάποιων.
Λες και το να αγοράζεις 10 και να πουλάς 12, που βάφτισαν οικονομική επιστήμη, θέλει πολύ μυαλό.
Λες και δεν ξέρουμε τα στραβά που θέλουν διόρθωμα ο καθένας στον χώρο που ζει ή εργάζεται.
Λες και μας ευνούχισαν ή μας έκαναν λοβοτομή και δεν μπορούμε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.
Από όλα αυτά τα «Λες…» μόνο στο τελευταίο η απάντηση είναι ΝΑΙ. Κι ήρθε ο καιρός να το παλέψουμε. Λίγοι-λίγοι στις παρέες, πολλοί μαζί στη δουλειά και στους δρόμους.

(Το παραπάνω κείμενο δεν γράφτηκε ως …επαναστατική διακήρυξη. Είναι απλά η μεταγραφή μιας κουβέντας που έγινε στο καφενείο του χωριού. Κι είναι εντυπωσιακό το πώς, όταν υπάρχει σεβασμός κι εμπιστοσύνη μεταξύ των συνομιλητών, μπορούν να ξεχαστούν οι κομματικές ταμπέλλες και να ομονοήσουν απλοί άνθρωποι  στις τόσο απλές αλλά ταυτόχρονα επαναστατικές αλήθειες).

Οι μύθοι των κινδύνων από την χρεοκοπία

Του Ι.Τουτουδάκη, από το Capital

Η χώρα θα εγκαταλείψει το ευρώ και θα πάει στη δραχμή. 
Μην σας φοβίζουν με γκεμπελικές μεθόδους. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι επικίνδυνος (δεν υπάρχει κομψότερος χαρακτηρισμός) ή εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα. Δεν μπορεί κανείς να επιβάλλει στην χώρα την δραχμή αν δεν το θέλει η ίδια. Η χώρα θα αναδιαρθρώσει κατόπιν συνεννόησης το χρέος και θα συνεχίσει να έχει ευρώ. Δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι να την εκδιώξουν. Το ευρώ είναι νόμισμα σε κυκλοφορία στη χώρα, μόνο η χώρα μπορεί να το ανταλλάξει με άλλο νόμισμα. Άρα δεν κινδυνεύει κανείς από την δραχμή, είναι επιλογή για την χώρα αν την θέλει και όχι τιμωρία. Πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η Ελλάδα στο ευρώ και η Γερμανία στο μάρκο.

Σε θεωρητικό επίπεδο η χώρα θα μπορούσε να πήγαινε στη δραχμή, κάνοντας ένα φορολογικό παράδεισο μέσα στην Ευρώπη. Αλλά αυτό είναι μια τεράστια συζήτηση. Λόγω, όμως, του ότι ο πολιτικός κόσμος είναι ανεπαρκής για τέτοια εγχειρήματα - εδώ δεν μπορεί να διαχειριστεί τα απλά - η συζήτηση για την δραχμή είναι εκτός τόπου και χρόνου. Οπωσδήποτε το νοικοκύρεμα πρέπει να γίνει εντός του Ευρώ.

Η ΕΚΤ θα κόψει τις γραμμές χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών και θα καταρρεύσουν. 
Αν γίνει αυτό τότε η ΕΚΤ θα έχει βάλει μόνη της την υπογραφή για το τέλος του ευρώ. Μετά από ανάλογη κίνηση το μόνο σίγουρο είναι ότι την επομένη το πρωί θα είναι οι καταθέτες έξω από τις πορτογαλικές και ιρλανδικές τράπεζες (τουλάχιστον) ζητώντας τα λεφτά τους, οπότε αντίο ζωή. Απλά ένας εκβιασμός είναι και αυτός.
Ο Πρωθυπουργός αν είχε επίγνωση των ισορροπιών και συσχετισμού δυνάμεων θα έπρεπε να βγει αμέσως μετά τις δηλώσεις των τραπεζικών αξιωματούχων, που ανακινούν θέματα εκ του μηδενός και να τους εγκαλέσει στην τάξη. Πώς να το κάνει όμως όταν για δραχμή μιλάει ανεύθυνα και η κ. Δαμανάκη, συνεπικουρούμενη από την κ. Μπακογιάννη που βλέπει και αυτή το ίδιο «ρίσκο».
Ακόμη και σε ένα τέτοιο σκληρό μπρα ντε φερ η Τράπεζα της Ελλάδος μπορεί αυτή να ανοίξει γραμμή χρηματοδότησης στις ελληνικές τράπεζες με τα ίδια «μαϊμού», ανύπαρκτα χρήματα, που δανείζει σήμερα η ΕΚΤ. Το έκανε η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας. Ούτως η άλλως όλα ένα παραμύθι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή είναι, το έχουμε αναλύσει διεξοδικά πως έχει στηθεί το κόλπο από το 2000 και εντεύθεν σε προηγούμενη αρθρογραφία τα τελευταία χρόνια.

Τα παραπάνω βέβαια είναι παρατάσεις ζωής για τον παγκόσμιο ασθενή που κατέρρευσε το 2000 και είναι στην εντατική από τότε με τη μηχανική υποστήριξη των τρισεκατομμυρίων δολαρίων που βασικά τύπωσε η FED και ολίγων τυπωμένων από τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες.

Η παγκόσμια επαναδιαπραγμάτευση των χρεών είναι επιβεβλημένη για να ορθοποδήσει το σύστημα και ο αγώνας της χώρας πρέπει να είναι η περίσωση όσων περισσότερων περιουσιακών στοιχείων είναι δυνατόν μέχρι να δοθεί η συνολική λύση στο παγκόσμιο Ponzi Scheme. Ο κόσμος, που είναι στους δρόμους μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις με απίστευτη ταχύτητα.

Πρωταρχικός στόχος θα πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός κράτους βιώσιμου και παραγωγικού που να έχει πλεονάσματα και να μην εξαρτάται από αυτά τα τρωκτικά. Αυτό πρέπει να γίνει σε βάθος χρόνου με συγκεκριμένο πρόγραμμα και δικαιοσύνη για όλες τις τάξεις. Είδα ότι θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε η πρόταση μου να μην γίνουν τώρα απολύσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά να τους μειώσει τους μισθούς, να τους αξιολογήσει και μετά να απολύσει σταδιακά, όπου χρειάζεται.

Η γκεμπελική μέθοδο του συστήματος, όμως, έχει πείσει με φασιστική γενίκευση ότι είναι όλοι κοπρίτες και πρέπει να μείνουν στο δρόμο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Ο επιχειρηματίας μόνο να χάνει έχει από απότομη αύξηση της ανεργίας και μεγαλύτερη ύφεση. Έχει βέβαια και ένα όφελος: θα μειωθούν περαιτέρω τα μεροκάματα. Αλλά η οικονομία είναι μια αλυσίδα. Ανεργία άνω του 20% για την Ελλάδα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη όχι μόνο για την οικονομία αλλά για την κοινωνική ειρήνη.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που θέλουν να δουν τους δημοσίους ζητιάνους, επειδή έχουν πραγματικά ταλαιπωρηθεί από τους δεύτερους πρέπει να καταλάβουν ότι αν οι πρώτοι βγουν στην ανεργία άμεσα και σε μεγάλους αριθμούς, θα επηρεαστούν πτωτικά και τα δικά τους μεροκάματα. Όλα χρειάζονται ένα σχέδιο και χρόνο. Προβλήματα 30 χρόνων δεν λύνονται σε μήνες.

Ο λαός και οι δημοσιογράφοι, φερέφωνα και μη, απαιτούν αίμα δημοσίων υπαλλήλων και εγκαλούν την κυβέρνηση καθημερινά που δεν διώχνει κόσμο, αντί να την «πυροβολούν» που δεν έχει βάλει ένα κλέφτη στη φυλακή και δεν έχει δημεύσει μία περιουσία κάποιου που δηλώνει 30.000 ευρώ εισόδημα και έχει 5.000.000 ευρώ στην τράπεζα. Τα γερμανικά μέσα ανέφεραν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην χώρα είναι αριθμητικά κάτω του μέσου όρου της Ένωσης. Το πρόβλημα είναι οι αργόμισθοι και η διαφθορά που εξακοντίζουν τις δαπάνες, όχι εν γένει ο δημόσιος τομέας.

Η πτώση των φορολογικών συντελεστών, δήθεν για να γίνουν επενδύσεις,
είναι άλλος μεγάλος μύθος. Στην Ελλάδα δεν γίνονται επενδύσεις διότι ο επενδυτής φοβάται ότι θα μπλέξει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς ενώ το νομοθετικό πλαίσιο αλλάζει με εκπληκτική ταχύτητα. Δεν έχει να κάνει με τους φόρους. Πιθανόν προσαρμογές χρειάζονται για κίνητρα σε μη ανταγωνιστικούς κλάδους, όχι όμως συλλήβδην πτώση των συντελεστών.

Αυτή είναι και η μεγάλη αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης και όχι ότι δεν πούλησε γρήγορα την δημόσια περιουσία για εισπρακτικούς λόγους.

Στην Γερμανία και την Γαλλία οι φόροι είναι 50% και γίνονται τεράστιες επενδύσεις. Τα Σκόπια και την Βουλγαρία δεν μπορείς να τους ανταγωνιστείς με το φορολογικό συντελεστή που είναι ήδη 0-10% για αυτές τις χώρες. Στην χώρα, επενδύσεις στην τουριστική βιομηχανία θα γίνουν, αν γίνουν ποτέ, διότι το πλεονέκτημα είναι το οικόπεδο Ελλάδα. Δεν χρειάζεται μικρός φόρος, μόνο σταθερό περιβάλλον.

Με συναίνεση ή χωρίς, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η χώρα θα πνιγεί στην φτώχεια και ανυποληψία. Το βιωτικό επίπεδο ούτως ή άλλως πρέπει να μειωθεί διότι η χώρα ζει πάνω από τις δυνατότητες της, δυστυχώς ακόμη και σήμερα. Τουλάχιστον ας υπάρξει ένα μίνιμουμ επίπεδο συνεννόησης διότι η φτώχεια μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για εργασία και ανάπτυξη σε στέρεες βάσεις. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η κοινωνική αναταραχή με άγνωστες συνέπειες.

Το βάρος πέφτει πια στο πνευματικό κόσμο καθώς οι πολιτικοί δοκιμάστηκαν επανειλημμένως και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Πρέπει να βγουν μπροστά, να θέσουν την ατζέντα με τα πραγματικά ζητήματα και διλήμματα και να ξεγυμνώσουν τα ψευτοδιλήμματα και τους μονόδρομους, που παρουσιάζουν οι πολιτικοί σε αγαστή συνεργασία με το κατεστημένο των μίντια.

O Μίκης Θεοδωράκης έθεσε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις σε επιστολή προς τους «Αγανακτισμένους του Συντάγματος». Άλλοι Μίκηδες, νεώτεροι με βιογραφικά, επιτυχημένοι, με όραμα, υπάρχουν για να αναλάβουν; Αυτό είναι το στοίχημα της χώρας και όχι η επόμενη δόση που οδηγεί στη μεθεπόμενη.



Πηγή:www.capital.gr