Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

O φασίζων λαικισμός ελλοχεύει

Εχουν ενδιαφέρον οι αναλύσεις ξένων που μας επιτρέπουν να δούμε το «ελληνικό πρόβλημα», χωρίς την εμπάθεια της θιγμένης εθνικής περηφάνειας, τo δάχτυλο της Αφροδίτης του Focus ή τις κορώνες των γερμανικών αποζημιώσεων. Σε μια απ’αυτές διαβάζουμε, συνοψίζοντας, τα εξής:

• Tα ελλείμματα και το χρέος βοήθησαν εμάς να δημιουργήσουμε υποδομές και να περνάμε καλύτερα, τόνωσαν όμως και την παραγωγή στις ευρωπαικές χώρες, οι τράπεζες των οποίων κατέχουν χρηματοδότησαν αυτά τα ελλείμματα μας.
• Ο περιορισμός του ελλείμματος σήμερα με την ακολουθούμενη πολιτική θα οδηγήσει την χώρα σε χρόνια ύφεση. Οποιος είναι μέσα στην αγορά τον τελευταίο χρόνο το έχει νοιώσει για τα καλά στο πετσί του.
• Η Ελλάδα εθελοντικά/εκβιαστικά προσχώρησε στην υποδούλωση της και δεχόμενη τους τοποτηρητές της ασκούμενης πολιτικής της μετατράπηκε απλά σε αποικία των δανειστριών χωρών.
• Το πρόβλημα είναι η θεσμική ανεπάρκεια της ΕΕ με την ανυπαρξία μιας ευρωπαικής αρχής διαμόρφωσης και άσκησης της φορολογικής πολιτικής. Δεν νοείται ενιαία νομισματική πολιτική χωρίς ενιαία φορολογική πολιτική.
• Οι στόχοι του Μάαστριχ -που εφαρμόζουν μη εκλεγμένοι τεχνοκράτες και η συνεπακόλουθη πτώση της ευημερίας (μικρή ανάπτυξη, αύξηση της ανεργίας, …)- για εξωτερικό χρέος και έλλειμμα, οδήγησαν την ευρωπαική κοινή γνώμη στην απαξίωση των πολιτικών εκπροσώπων τους και στην στροφή σε ακροδεξιούς σχηματισμούς.
Τα ελλείμματα δεν σημαίνουν τίποτα για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτά που μετρούν είναι το ποσοστό ανεργίας, οι μισθοί, ο πληθωρισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η παραγωγικότητα, κλπ.

Μας λένε τίποτα καινούργιο όλα τα παραπάνω?
Μήπως δεν κουραστήκαμε και προ κρίσεως ακόμα να διαβάζουμε αναλύσεις που υποστήριζαν ότι η στόχευση στην καταπολέμηση του πληθωρισμού είναι λάθος και ότι η Ευρώπη πρέπει να νοιάζεται περισσότερο για την ανάπτυξη?

Ή, είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς το δημοκρατικό έλλειμμα που αντιπροσωπεύει το γεγονός, οι αγορές και τα όργανα τους (ΔΝΤ-ΕΚΤ) να υπαγορεύουν εισοδηματικές και λοιπές πολιτικές, έξω από οποιαδήποτε δημοκρατική νομιμοποίηση τους? Και στην τελική, ποιος έπεισε τις αιρετές κυβερνήσεις μας να παραιτηθούν από την υπέρτατη εξουσία της δημιουργίας χρήματος για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων, με απ’ευθείας προσφυγή στην Κεντρική Τράπεζα? Η ανώνυμη μάζα των χρηματιστηριακών ντήλερ που συμπεριφέρεται σαν «κοπάδι βλακών» με τα απολίτικα παβλοφικά αντανακλαστικά, είναι πιο έγκυροι να υπαγορεύουν πολιτικές?

Είναι δυνατόν η αιρετή πολιτική τάξη της Ευρώπης να είναι έτσι ρίψασπις, παραιτούμενη από τις εξουσίες που της ανέθεσαν οι κοινωνίες και να υπακούει αποκλειστικά στα κελεύσματα των αγορών και της «ανεξάρτητης» Κεντρικής Τράπεζας?

Η έκρηξη του Θαπατέρο στις 19/2 στο Λονδίνο ενάντια στις χρηματοοικονομικές αγορές ότι «εσείς ευθύνεστε για την οικονομική κρίση ενώ εμείς σας σώσαμε από την πτώχευση. Αρα, δεν νομιμοποιείστε να υπαγορεύετε τις κοινωνικά επώδυνες αντιαναπτυξιακές πολιτικές περιορισμού των ελλειμμάτων. Εμείς θα μειώσουμε τα ελλείμματα με ελλείμματα, μέσα από την οικονομική ανάπτυξη» κι εσείς να πάτε να γ.. Αυτή η έκρηξη δεν είναι ενδεικτική ενός ιδιότυπου bras de fer που παίζεται ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και τους κεφαλαιο-κράτες (η λέξη με την πλήρη ετυμολογική της έννοια)?

Η Ελλάδα με μόνο 3,6% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Ευρωπαικής Ενωσης στοχοποιείται ως θρυαλίδα αποσταθεροποίησης του Ευρώ!. Τη στιγμή που θα αρκούσε μια απλή ενοχική εγγύηση αυτού του χρέους μας, χωρίς εκταμίευση ούτε ενός σεντ. Και η ζώνη του Ευρώ με 6% μόνο συνολικό έλλειμμα δέχεται την επίθεση των «αγορών», όταν οι ΗΠΑ έχουν υπερδιπλάσιο έλλειμμα! Τελικά, μήπως το πολιτικό προσωπικό των ευρωπαικών χωρών είναι προσωπικό των «κεφαλαιο-κρατών», με επικεφαλής το αγγλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα?


Οι Ελληνες πολιτικοί, τρομοκρατώντας την κοινωνία μας με το, εντελώς εικονικό, σκιάχτρο της πτώχευσης, σ’ένα background γεωπολιτικού πολέμου νομισμάτων (δολλάριου-Ευρώ), παρέδωσαν την άσκηση της οικονομικής πολιτικής της χώρας σε αλλοδαπά κέντρα. Ανίκανοι, μάλιστα, να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μια στοιχειώδη αναπτυξιακή πολιτική, προκειμένου να μεγαλώσουν την πίττα του παραγόμενου πλούτου και αδιάφοροι στο να χτυπήσουν τους μηχανισμούς της διαφθοράς του δημόσιου χρήματος, δίνουν την εντύπωση του εκπροσώπου τύπου που διαχειρίζεται, επικοινωνιακά μόνο, αυτή την οικονομική καταστροφή και τρομοκρατία που μας πλήττει όλους.


Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι αναμφισβήτητα ενημερωμένοι ευρωπαίοι πολιτικοί να μην αντιλαμβάνονται τις αντιφάσεις όλων των παραπάνω και τα ερωτήματα που εγείρονται? Απίθανο. Η υπαλληλική τους σχέση όμως τους απαγορεύει να συγκρουστούν ανοικτά με τους εργοδότες τους.

Και οι αναλυτές, νεοφιλελεύθεροι ή αριστεροί, γιατί δεν απαντούν? Επιστήμη για την επιστήμη και αποστασιοποιημένη ουδετερότητα. Σχολιάζουν την πραγματικότητα, κάποιοι με ευαισθησίες έστω, λες και οι κοινωνίες δεν υπάρχουν, ή δεν καταλαβαίνουν.

Μόνο που οι ερωτήσεις από τη στιγμή που διατυπωθούν χρειάζονται απαντήσεις. Και οι κοινωνίες που ήδη βιώνουν την ανεργία και την επιδείνωση των συνθηκών ζωής απαιτούν την λύση των προβλημάτων. Διαφορετικά, ο φασίζων λαικισμός ελλοχεύει.


Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Χορεύοντας με τις αγορές

Επειδή με την νομισματική ένωση του Μάαστριχ και την θέσπιση του Ευρώ η Ευρώπη παρέμενε θεσμικά ανοχύρωτη να προστατεύσει την ισχύ του Ευρώ από τις πληθωριστικές πιέσεις που θα προκαλούσαν τα δημόσια ελλείμματα τα οποία παρέμεναν στην αρμοδιότητα των εθνικών κυβερνήσεων, ήρθε η συνθήκη της Λισσαβώνας να θεσπίσει τους σχετικούς κανόνες: απαγόρευση υπέρβασης του 3% του δημόσιου ελλείμματος, επί ποινή επιτήρησης σε περίπτωση παραβίασης του κανόνα. Σημειώνεται ότι το δημόσιο έλλειμμα ως ποσότητα χρήματος αντιστοιχεί σε χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε αντίστοιχη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και κατά συνέπεια ασκεί πληθωριστικές πιέσεις με ότι αυτό σημαίνει για την ισχύ του Ευρώ και της ευρωπαικής οικονομίας.

Επειδή τόσος ντόρος γίνεται για το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας, μπήκαμε στον κόπο να σταθμίσουμε το όντως συγκριτικά υψηλότερο % ελλείμματος της χώρας μας με το μερίδιο που έχουμε ως χώρα στο ευρωπαικό ΑΕΠ. Από την σύγκριση αυτή προκύπτει, όπως φαίνεται και από τον πίνακα που ακολουθεί ότι η Γερμανία με το μικρότερο έλλειμμα διοχετεύει στην αγορά τρείς φορές περίπου περισσότερο χρήμα απ’ότι εμείς, ενώ από κοινού ο γαλλογερμανικός άξονας πάνω από οκτώ φορές περισσότερο.
                                          Γερμανία    Γαλλία     Ισπανία     Ελλάδα
% ΑΕΠ Ευρώπης                      27,1         21,2         11,8          2,6
Δημόσιο έλλειμμα                     3,4           8,3         11,2         12,7
Πληθωριστικό χρήμα, ως % επί του ΑΕΠ
Ευρώπης, που ρίχνει κάθε χώρα στην αγορά 
                                                 0,92%      1,76%      1,32%      0,33%
Στοιχεία Eurostat για το 2008

Αντίστοιχα συμπεράσματα θα προέκυπταν αν συγκρίναμε με τον ίδιο τρόπο και το εξωτερικό χρέος της χώρας μας. Αρα ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης του Ευρώ από την χώρα μας είναι αμελητέος και επαληθεύεται η άποψη ότι ο ντόρος που σηκώθηκε από τα διεθνή μέσα εναντίον της χώρας μας, δεν είναι στην ουσία παρά η ανάδειξη του δένδρου που καλείται να κρύψει το δάσος: το δημόσιο χρέος και έλλειμμα των ΗΠΑ και Αγγλίας. Οι τελευταίοι -για τους οποίους εγείρονται πολύ μεγαλύτερες αμφιβολίες, σε σχέση με τις δικές μας, ως προς την ακρίβεια των στατιστικών στοιχείων των οικονομιών τους- εναγωνίως προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές, ότι το δολλάριο παραμένει το ισχυρό αποταμιευτικό νόμισμα, προκειμένου να προσελκύσουν από το Ευρώ τα κεφάλαια που χρειάζονται για να κλείσουν τα ελλείμματα τους.

Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, χόρεψαν στον ρυθμό που ενορχήστρωσαν οι αγγλοσαξωνικές τράπεζες και τα media τους γιατί

1. η υποτίμηση του Ευρώ που προέκυψε από την σχετική φημολογία εξυπηρέτησε άριστα τους εξαγωγείς τους,

2. οι τράπεζες τους που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του δανεισμού μας σε ομόλογα κερδοσκόπησαν ασύστολα το τελευταίο διάστημα,

3. βρήκαν ευκαιρία να «τεστάρουν» για πρώτη φορά τον μηχανισμό επιτήρησης, που έχουν οι αγγλοσάξωνες στημένο και ετοιμοπόλεμο μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου,

4. αποφάσισαν να τραβήξουν τ’αυτί των ελλήνων ομολόγων τους που ασκούν τα τελευταία χρόνια μια πολιτική τριτοκοσμικού χαρακτήρα (οικογενειοκρατία, διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, πελατειακές σχέσεις, παραοικονομία, κλπ)

5. το κλίμα φόβου και τρόμου που δημιούργησαν όλα τα media εν χορώ για τον κίνδυνο πτώχευσης της χώρας μας, βοηθούν την ελληνική κυβέρνηση να περάσει μέτρα που σε normal συνθήκες θα ήταν αδιανόητο να περάσουν στην ελληνική κοινωνία. Με τον φόβο ελέγχονται τα πλήθη…

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να ακολουθήσει μία στοιχειωδώς πατριωτική στάση αναδεικνύοντας όλα τα παραπάνω και διεκδικώντας από τους Ευρωπαίους την οικονομική τους στήειξη, επισκέπτεται τις ευρωπαικές πρωτεύουσες με την ουρά στα σκέλια διαλαλώντας πόσο διεφθαρμένη χώρα είμαστε και ομολογώντας ανικανότητα να τηρήσουμε σωστά τα λογιστικά του νοικοκυριού μας. Εκχωρώντας την εθνική ανεξαρτησία και περηφάνεια, καλεί τους ευρωπαίους εν είδει τοποτηρητών να συμμετάσχουν στην ΕΣΥΕ και στο Εθνικό Λογιστήριο του κράτους.

Σε πλήρη σύμπνοια τα εθνικά ΜΜΕ αβαντάρουν την κυβέρνηση στο ξαναμοίρασμα της πίττας σε βάρος του κόσμου της εργασίας, με θεσμικές αλλαγές (περικοπές μισθών, συνταξιοδοτικό, θεσμοθέτηση των προσωρινών μορφών απασχόλησης, κά), οι οποίες θα μας βυθίσουν ως κοινωνία σε πολυετή μιζέρια.

Η αριστερά ανήμπορη να αντιπροτείνει ένα συνολικό εναλλακτικό όραμα (από τον εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος μέχρι τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων) και να εμπνεύσει την κοινωνία, αρκείται στην ακαδημαική ανάλυση της συγκυρίας και την «από τα πάνω» στρατολόγηση δυνάμεων, προκειμένου αυτάρεσκα να αυξήσει την κοινοβουλευτική της δύναμη.

Γενικότερα τώρα, ας πάμε στα αποκαλούμενα απαξιωτικά ως βερμπαλισμοί ή κι ...ανέξοδη επαναστατική θεωρητικολογία:  Επειδή η γνώση είναι δύναμη, γι'αυτό ψάχνομαι και γράφω αυτές τις γραμμές. Ας αναζητήσουμε με τους γύρω μας τις απλές αλήθειες της ζωής. Ας αναζητήσουμε το εναλλακτικό σενάριο κι ας δράσουμε συλλογικά στους συλλόγους γονέων των σχολείων μας, στα σωματεία μας, στις καθημερινές συναλλαγές μας. Η ζωή θα συνεχισθεί και χωρίς τα πανάκριβα τζίπ και τις εξόδους στα ακριβά πιάνο- ρέστοραντ. Το ζητούμενο είναι η επαναπροσέγγιση με τις πανανθρώπινες αξίες της αστικής επανάστασης «αδερφοσύνη-ισότητα-ελευθερία». Με έμφαση στην μεγαλύτερη από όλες την «οικονομική ελευθερία». Γιατί χάρη στην ανθρώπινη πνευματική και σωματική εργασία των δύο τελευταίων αιώνων, κυρίως, στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, θα μπορούσαμε πλέον να έχουμε τα απαραίτητα για την ζωή, ακόμα και με λιγότερη εργασία. Αρκεί να αποκηρύξει κανείς την καταστροφή που φέρνoυν στην πραγματική οικονομία και ζωή οι νόμοι της αγοράς (ανεργία, κλείσιμο εργοστασίων, καταστροφή εμπορευμάτων, κά.) Ακόμα κι αν τύποι σαν τον Σουμπέτερ θέλουν να πας πείσουν ότι είναι "δημιουργική καταστροφή".



Ισως ο καπιταλισμός να έφθασε στην "ωρίμανση" του και οι παραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας ασφυκτιούν και παρεμποδίζονται να λειτουργήσουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που αυτός υπαγορεύει. Ισως ήρθε η στιγμή για την αναζήτηση μιας εναλλακτικής θέσμισης των κοινωνιών μας, η οποία σίγουρα δεν μπορεί να είναι αυτή των πενταετών οικονομικών πλάνων, κάποιων «ειδημόνων» εξουσιαστών.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Λαπάδες γίναν τα μυαλά μας

Θέλοντας και μη, μπήκαμε στο «τρυπάκι» να συζητάμε με όρους πολιτικής οικονομίας. Πάψαμε ακόμα να βλέπουμε και το συμβαίνει στην τσέπη μας την ίδια. Δεν κρίνουμε πλέον την πολιτική, ούτε με βάση την τσέπη μας, ούτε με βάση αρχές όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, κλπ. Εγιναν λαπάδες τα μυαλά μας. Αριστεροί εμείς; Σωπάστε καλέ.
Γίναμε, όμως, «τεχνοκράτες» και μιλάμε για τις αγορές, τα spreads, το δημόσιο έλλειμμα ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), κλπ. Ασχετα αν ελάχιστοι από μας κατέχουν τα πιο βασικά, όπως το τι τέλος πάντων είναι κι αυτό το ΑΕΠ ακόμα! Και δεν συνέβη τυχαία αυτό...
Η πεποίθηση ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι υπόθεση τεχνοκρατών και ειδικών υπήρξε κάτι που συστηματικά επεδίωξαν οι αστικές κυβερνήσεις από τα τέλη του 19ου αιώνα, προκειμένου να καταλύσουν τα ψίγματα πραγματικής δημοκρατίας που εμπεριέχονταν στην μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 και πραγματώθηκαν στην Παρισινή κομμούνα.
Έτσι καταντήσαμε να θεωρούμε "πεφωτισμένους" αυτούς που με απλά λόγια μας εξηγούν τα βασικά της πολιτικής οικονομίας! Ενας από αυτούς και ο Γ.Δελαστίκ, που με το άρθρο του στο Εθνος μας εξηγεί τι είναι τα CDS (και όχι μόνο):



Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν
Εθνος 17-02-2010
Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).
Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.
Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.
Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.
Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.
Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!
Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».
Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!
Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.
Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.
Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.
Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ
Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.



Εκεί που καταλήγει και παραμένει ένας απλός σχολιαστής δημοσιογράφος ο αγαπητός Γ.Δελαστίκ, ωστόσο, είναι στην αν-ικανότητα του να απαντήσει τα ερωτήματα των πιο πάνω εφημερίδων: για το πως πιάνονται όμηροι ολόκληρες χώρες, βλ.λαοί, και καταβάλλουν λύτρα στις τράπεζες, οι οποίες μάλιστα σώθηκαν με τα χρήματα αυτών των λαών!
Απορώ πως κάποιοι γέροι στο χωριό μου, χωρίς νάχουν τελειώσει το δημοτικό και χωρίς καν να ταξιδέψουν έξω απ’τον μικρότοπο τους, γνωρίζουν από τους παππούδες τους ότι «τον κόσμο τον κυβερνούν οι Εβραίοι με τις τράπεζες τους». Κι ας μην θεωρηθεί ρατσιστική αυτή η αναφορά στους εβραίους –αφού κι ο Μαρξ, στην τελική, εβραίος ήταν-, δεδομένου ότι, στο πέρασμα των χρόνων, τα νομιμοποιημένα πλέον κεφάλαια της ιταλικής, ελληνικής, ρωσικής, … μαφίας (της «προστασίας», των ναρκωτικών, της πορνείας, κλπ) πιθανότατα πήραν τις πλειοψηφίες στις μετοχικές συνθέσεις των ξένων τραπεζών.
Πόσα πτυχία, τελικά, πρέπει να πάρουμε και πόσες λέξεις να αραδιάσουμε σε περίπλοκους συλλογισμούς, για να καταλήξουμε σ’αυτό που ήδη γνώριζαν οι παππούδες μας;