Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

«Θ΄ανταμώσουμι στου παζάρ΄»

Μια φράση που αντιστοιχεί σε μια νοοτροπία μιας άλλης εποχής, όχι πολύ μακρινής, όταν οι άντρες μετά τη δουλειά βρισκόταν στην πλατεία και σχολίαζαν οτιδήποτε. Στα καφενεία και τις καφετέριες ως τόπο συνάντησης, εν είδει λαικής συναγωγής, όπου γινόταν ανταλλαγή εμπειριών γύρω από τη δουλειά και σχολίαζαν και τα κοινά. Κουτσομπόλευαν κι αυτοί, σαν τις γυναίκες τους οι οποίες ανταμώναν στα σπίτια ή στις αυλές των σπιτιών για τον καφέ, με ελαφρά διαφορετική θεματολογία. Η έξοδος από το ιδιωτικό σπίτι του καθενός και το αντάμωμα στη δημοσιά, σε δημόσιους χώρους, είναι αυτό που έχει αλλάξει σταδιακά τις τελευταίες δεκαετίες. Αρκεί μια βόλτα στο παζάρι σήμερα για να συνειδητοποιήσεις ότι ο κόσμος δεν κυκλοφορεί έξω.

Εντούτοις, το αντάμωμα στο παζάρι ή στον καφέ, η έξοδος από τον ιδιωτικό χώρο στην δημοσιά, συντελούσε τα μέγιστα στην κοινωνικοποίηση των κατοίκων, στην καλλιέργεια του αισθήματος του ανήκειν στο χωριό, στον έλεγχο ή επιβράβευση των ξεχωριστών συμπεριφορών, στην τέλεση των ζωτικών αναγκών ενγένει του πολιτικού όντος που είναι κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος. Η ζωντανή πόλη/χωριό είναι εκείνη όπου ο καθένας κάποιες ώρες της μέρας, ξεχνά τις αυστηρά προσωπικές του υποθέσεις κι ενδιαφέρεται να μάθει για τους άλλους και για τα κοινά. Η ψυχοθεραπευτική ωφέλεια του να απομακρύνεσαι από τα άμεσα προσωπικά σου προβλήματα έχει αναγνωριστεί από τους ειδικούς επιστήμονες.

Είναι ζωντανό ένα χωριό όταν ο μεγάλος δεν διστάζει να επιπλήξει ένα ξένο παιδί που παρεκτρέπεται, χωρίς να φοβάται ότι θα του παραπονεθούν οι γονείς του. Η συμμόρφωση στα γενικά αποδεκτά από το χωριό ήθη και έθιμα επιβάλλεται ως γενικός κανόνας και είναι ευθύνη του καθενός να επαναφέρει στην τάξη τον αποκλίνοντα. Η επιβεβαίωση όμως του γενικού κανόνα οφείλει να γίνεται συνεχώς και δεν μπορεί να γίνει παρά μέσα από την άτυπη συζήτηση και την συμφωνία, στα πλαίσια μιας ζωντανής κουβέντας η οποία έχει εκλείψει. Υπάρχουν χωριά στην περιοχή μας όπου το αντάμωμα στο παζάρι συνεχίζει να είναι ζωντανό. Οπου το παιδομάνι συνεχίζει να παίζει στους μαχαλάδες, χωρίς οι γονείς να ανησυχούν μη …κλέψουν το παιδί τους. Η αντίληψη ότι όπου και να πάει το παιδί κάποιος συγχωριανός θα το επιβλέπει, δεν αφήνει περιθώρια να περάσει η τηλεοπτική τρομοκρατία και το κλείδωμα των παιδιών στο σπίτι.

Στο χωριό μας, η ερήμωση της πλατείας αποδίδεται στην οικονομική κρίση. Ξεχνάμε ότι το φαινόμενο της ερήμωσης ξεκίνησε δεκαετίες πριν. Κατά την γνώμη μου οι δύο πρώτες δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με τα τότε «πράσινα» και «μπλε» καφενεία (του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για τους νεώτερους) ήταν η περίοδος που συντελέστηκε η μεγάλη αλλαγή. Ο μέχρι τότε δημόσιος διάλογος που σφυρηλατούσε την κουλτούρα του χωριού άλλαξε, χωρίς όμως να μπορέσει ο κόσμος να υιοθετήσει τον νέο λόγο που επέβαλλαν τα κόμματα μέσα από τα ηλεκτρονικά κυρίως μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο ξύλινος λόγος των πολιτικών αθηναικών κομμάτων, δεν μπόρεσε να μεταφρασθεί στον νέο συμμετοχικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη. Όχι ότι πριν υπήρχε οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συμμετοχής στο χωριό. Απλά, οι γνωστοί προύχοντες της δεξιάς του χωριού, όσο η εξουσία τους δεν αμφισβητούταν από κανένα, σχολιαζόταν από τους υπόλοιπους κατοίκους με το ονοματεπώνυμο τους και όχι με βάση την κομματική τους ταυτότητα. Όταν όμως στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας μας επήλθε η ενσωμάτωση των τοπικών αρχών στα πλαίσια των αθηνοκεντρικών κομματικών ιεραρχιών, ο κόσμος δεν μπόρεσε να εφεύρει τις νέες μορφές διαλόγου, συμμετοχής και ελέγχου των γεγονότων που επηρέαζαν την καθημερινότητα του.
Αυτή η ανικανότητα συμμετοχής, επηρεασμού και διαμόρφωσης των πολιτικών που τον αφορούσαν, σε συνδυασμό με την πρωτόγνωρη εμπάθεια της κομματικής αντιπαλότητας, υπήρξε η πρώτη αιτία που έκανε τον κόσμο να αποσυρθεί από την πλατεία και να κλειστεί στα σπίτια του.

Η δεύτερη βασική αιτία ήταν η οικονομική ανάπτυξη στο πέρασμα των πρόσφατων δεκαετιών και η προιούσα αστο-ποίηση των κατοίκων του χωριού μας. Η οικονομική ζωή στο χωριό μας βασιζόταν ανέκαθεν κατά βάση στο εμπόριο και στην δημόσια διοίκηση. Οπου αστός δεν είναι παρά ο νοικοκύρης που ένοιωθε να οδηγείται σταδιακά σε ένα εχθρικό ανταγωνιστικό περιβάλλον και δεν νοιαζόταν παρά μόνο για την αύξηση της προσωπικής του περιουσίας και ευμάρειας. Οι δεσμοί της «μεγάλης οικογένειας» σταδιακά χαλάρωναν, μέχρι που φθάσαμε στις στεγανοποιημένες σχεδόν «πυρηνικές οικογένειες» (δυο γονείς κι ένα-δυό παιδιά), με όλη την παθογένεια αυτού του μοντέλου που παρατηρούμε στις μεγάλες πόλεις (απομόνωση, απιστία, διαζύγια, , …). Η μη «διαπραγμάτευση» στο παζάρι των προσωπικών πιστεύω του καθενός και η απομόνωση εντός των σπιτιών ή στα πλαίσια στενών παρεών-καταφυγίων από την μοναξιά, έκαναν τους συγχωριανούς μας εύπιστο καταναλωτή στην τηλεοπτική προπαγάνδα των νέων life style.

Η αδυναμία εφεύρεσης νέων μορφών συμμετοχής και επηρεασμού των κοινών, καθώς και η μεταμόρφωση του χωρικού σε αστό που περιγράψαμε, είναι οι δύο αιτίες που οδήγησαν στην ερήμωση της πλατείας. Προσωπικά δεν είμαι από τους τακτικότερους θαμώνες των δημόσιων χώρων του χωριού μας. Με στεναχωρεί όμως τις φορές που βγαίνω να βλέπω αυτή την ερήμωση:
- συνταξιούχοι οι οποίοι ήταν αρκετά μεγάλοι να τους αγγίξουν οι πρόσφατες αλλαγές στις οποίες αναφερθήκαμε,
- μετανάστες που μεταφέρουν απλά την κουλτούρα των χωριών τους,
- κάποιοι πλατανάρχες νέο-προύχοντες κι
- ελάχιστοι αθεράπευτα υγιείς που αναζητούν την δημόσια συνεύρεση,
είναι τα μόνα πρόσωπα σήμερα της πλατείας.

Ωστόσο, η κοινωνία μας έχει μία θεσμική οργάνωση που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα μας. Οι αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου διαμορφώνουν τις αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής μας, το ύψος των δημοτικών τελών, κλπ., ενώ οι πολιτικές άλλων θεσμικών οντοτήτων επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμων υπηρεσιών σε τομείς όπως η υγεία και η παιδεία. Θέματα πολύ σοβαρά για να τα εμπιστευόμαστε σε κάποιους που ανά τετραετία μας ζητούν να τους εκλέξουμε ως αντιπροσώπους μας, προκειμένου να αποφασίζουν «ανθ’ημών». Ο κόσμος μας δεν έγινε ξαφνικά ηθικός για να εμπιστευόμαστε εν τυφλώ τους αιρετούς εκπροσώπους μας. Παίρνονται αποφάσεις που μας αφορούν κι εμείς ούτε καν ενημερωνόμαστε. «Θα ξανανταμώσουμι στου παζάρ’, όμους, κι θα τα πούμι».

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Πτωχεύουμε;

Η ευημερία μας ως καταναλωτών, από την ένταξη μας στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα, στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στις κοινοτικές επιδοτήσεις και στον ξένο δανεισμό. Το χρήμα που έρρευσε στη χώρα μας απ΄τα δύο αυτά κανάλια ρευστότητας δεν ήταν, όμως, παρά το αντίτιμο για
- την αποβιομηχάνιση που ακολούθησε στη χώρα μας,
- την χρηματοδότηση των εξοπλιστικών και λοιπών κρατικών προμηθειών μας και
- την χρηματοδότηση των εισαγωγών καταναλωτικών ειδών απ’ τον πλούσιο βορά.
Το σύστημα στην ευρωπαική γειτονιά μας λειτουργούσε μια χαρά: μας δίναν επιχορηγήσεις και δάνεια για να πληρώνουμε τους βορείους Hochtief, Siemens, Μirage, Mercedes, Miele,… Ετρωγαν οι πολιτικοί μας τις μίζες τους, αλλά είχαμε κι εμείς στο σπίτι μας ηλεκτρική κουζίνα γερμανικής τεχνολογίας.


Την κυνικότητα του συστήματος την είxε διαβάσει καλά ο εκ των πλέον "ψαγμένων" πολιτικών μας Ανδρέας Παπανδρέου. Γι’αυτό και ο αγώνας του εξ αρχής ήταν για τα τότε Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και στη συνέχεια τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης. Ως αντικομμουνιστής, χρειαζόταν αυτή την ρευστότητα προκειμένου να εκμαυλίσει με τον Μαμμωνά, μια κοινωνία στην οποία ο διχασμός του μεταπολεμικού εμφυλίου ήταν ακόμα ολοζώντανος. Η διαφθορά διαχεόμενη από τα πάνω προς τα κάτω, με την μνημειώδη επίπληξη του Ανδρέα στο τότε διοικητή της ΔΕΗ Μαυράκη «είπαμε να κάνετε δωράκια στον εαυτό σας, αλλά όχι και του ύψους των 500 εκατ.» δεν ήταν παρά η διάχυση της κυνικότητας και της απληστίας της διεθνούς γεωπολιτικής, μέσα στο πολιτικό προσωπικό της τότε κυβέρνησης και από κει σε όλη την κοινωνία. Με το άφθονο εισρέον χρήμα επιχειρήθηκε να στηθούν και νέα φίλα προσκείμενα «τζάκια» (Κοσκωτάς, Κόκκαλης, Μπόμπολας, κά). Ενώ, ως μισθωτοί/καταναλωτές κι εμείς, απολαμβάναμε τα ψίχουλα του φαγοποτιού που είχαν στήσει σε συμπαιγνία οι πολιτικοί μας με τους βόρειο-ευρωπαίους.

Μέχρι που ξέσπασε η τραπεζική κρίση στην Αμερική το 2007 και τέθηκε θέμα ασφαλείας και των ευρωπαικών τραπεζών. Χωρίς να ξεχνάμε ότι το φόντο αυτών των προβλημάτων παρέμενε ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός αγγλοσαξώνων (ΗΠΑ και Αγγλίας) και Ε.Ε., ως προς την χειραφέτηση της Ε.Ε. με την απόκτηση κεντρικής νομισματικής πολιτικής και της ισχυροποίησης ενός ενιαίου νομίσματος ως αποθεματικό νόμισμα, του Ευρώ, το οποίο θα διεκδικούσε μερίδιο της πίττας από τις παγκόσμιες αποταμιεύσεις. Το αγλλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα κήρυξε την γενική επίθεση του κατά του Ευρώ, καταστρώνοντας μια πολύχρονη στρατηγική με σκοπό να καταστήσει αφερέγγυα τα ευρωπαικά κρατικά ομόλογα, χωρών που βρισκόταν στο αδύνατο υπογάστριο της Ε.Ε., τον αποβιομηχανοποιημένο νότο της. Το πρόβλημα με το εξωτερικό χρέος μας εν ολίγοις δεν θα ενοχλούσε κανένα, αν δεν ήμασταν ο πιο αδύνατος κρίκος της αλυσίδας της Ε.Ε. Το μένος των γερμανών εναντίον μας δεν οφείλεται σε καμιά εμπάθεια τους επειδή κάποιοι-κάποτε …γαμήσαμε τις τουρίστριες συζύγους. Την κατάρρευση των τραπεζών τους φοβήθηκαν και την διάλυση του Ευρώ. Tο μένος της προπαγάνδας τους σε θέματα ηθικής διάστασης (διαφθορά, συντεχνίες, συντάξεις,κλπ) δεν ήταν παρά ένα τσαμπουκάλεμα στους ομοιδεάτες συναδέλφους τους πολιτικούς για να τους ωθήσουν με το καλό (τις καταγγελτικές δηλώσεις) ή με το άγριο (επιτήρηση και μνημόνιο) στο να κάνουν αυτό που ήδη οι ίδιοι κάνουν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες προς όφελος των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Το πακέτο σωτηρίας μας δίνεται για ένα και μόνο σκοπό: να αποπληρώσουμε τα ομόλογα που λήγουν στην επόμενη τριετία και τα έχουν ως βραδυφλεγή βόμβα στους ισολογισμούς τους οι βορειοευρωπαικές τράπεζες. Να σώσουμε και τις ελληνικές τράπεζες, γιατί και αυτές σε μεγάλο ποσοστό (άνω του 50%) στους ίδιους βόρειους ανήκουν. Τα λεφτά μας τα δίνουν φορείς δημοσίων συμφερόντων των χωρών της Ε.Ε., δηλ. οι ευρωπαικοί λαοί. Γι’αυτό και ο Σλοβάκος πρόεδρος πολύ απλά αρνήθηκε, λέγοντας να πληρώσουν οι βορειοευρωπαικές τράπεζες που ωφελούνται από το πακέτο σωτηρίας της ελλάδας και όχι ο λαός της χώρας του. Το εθνικό λογιστήριο μας δεν κάνει παρά τον "τροχονόμο" σ’αυτά τα λεφτά. Κρατά κάτι για τα τρέχοντα ελλείμματα του προυπολογισμού μας και τα υπόλοιπα τα διανέμει στους ξένους που έχουν ομόλογα μας. Ο καημός των βορείων για το μνημόνιο και την πιστή εφαρμογή του είναι να φεύγουν όλα τα λεφτά έξω, ακριβώς όπως μας τα δίνουν. Μηδέν ελλείμματα ο στόχος λοιπόν, γι’αυτό και το ξεζούμισμα σε φόρους, πρόστιμα και πάλι φόρους.

Χρειαζόμαστε μια εσωτερική υποτίμηση μας είπε εξ αρχής ο ...σοσιαλιστής Στρος Καν του ΔΝΤ. Επειδή είναι αδύνατη η κλασική υποτίμηση λόγω ένταξης μας στη ζώνη Ευρώ, η λύση λέει είναι μέσω του περιορισμού της ζήτησης να φθάσουμε στα ίδια επίπεδα με την κλασική υποτίμηση. Οπερ σημαίνει, αν τώρα χρειαζόμασταν μία υποτίμηση της τάξης του 30%, θα πρέπει μέσω του περιορισμού της ζήτησης, να περιμένουμε να πέσουν οι τιμές σε όλα: στις τιμές των εστιατορίων, των ακινήτων, της εργασίας, σε όλα. Ο περιορισμός της ζήτησης στον δημόσιο τομέα ξεκίνησε με την αύξηση της φορολογίας και την πάταξη τα φοροδιαφυγής, την μείωση των μισθών των υπαλλήλων, την περικοπή όλων των δαπανών, την «εξυγίανση» του ασφαλιστικού με τη μείωση των συντάξεων, κλπ. Στον ιδιωτικό τομέα με την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με τις απολύσεις/ανεργία/μείωση διαθέσιμου εισοδήματος προς κατανάλωση, καθώς και με την κατάργηση προστατευτικών ρυθμίσεων του ύψους των αμοιβών (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ορίου απολύσεων, ύψους αποζημίωσης απόλυσης, κλπ). Μόνο που το στέγνωμα της ρευστότητας της αγοράς πέφτει σαν πέλεκυς επί δικαίων και αδίκων, με αμφίβολη αποτελεσματικότητα.

Είναι συζητήσιμο αν οι με τον αέρα του μεταπτυχιακού φοιτητή υπουργοί μας ενεργούν ως εντεταλμένα όργανα των ξένων κέντρων εξουσίας ή αν ειλικρινά πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα των πολιτικών του μνημονίου. Δεν είναι δυνατόν π.χ. να αυξάνουν την φορολογία στα καύσιμα ή στα τσιγάρα σε τέτοιο βαθμό και να εκπλήσσονται που καταβαραθρώνονται τα σχετικά φορολογικά έσοδα. Η καμπύλη της ελαστικότητα της ζήτησης ως προς το ύψος των τιμών είναι απ’τα πρώτα μαθήματα κάθε πρωτοετούς οικονομολόγου φοιτητή. Αυτοί δεν το πρόβλεψαν. Αρα το πιθανότερο είναι να πρόκειται για εντεταλμένα όργανα της ευρωπαικής/παγκόσμιας ελίτ, που αφού κάνουν τη δουλειά τους όλο και κάποιο ίδρυμα του εξωτερικού θα βρεθεί για να συνεχίσουν την καριέρα τους, ομοτράπεζοι και ομοκρέββατοι με τους ξένους ομοίους τους, στις καλά φυλασσόμενες βίλες τους.

Εν τω μεταξύ η ελληνική κοινωνία πτωχεύει. Μαγαζιά που δεν πατά πελάτης, βιοτεχνίες που δεν χτυπά το τηλέφωνο, οικονομίες ζωής που χάνονται με μια υπουργική απόφαση (φορτηγατζήδες), νοικοκυριά που διακόπτουν τις σπουδές των παιδιών τους. Και ο πληθωρισμός, πληθωρισμός. Γιατί παρόλη την πτώση της ζήτησης, η καρτελοποίηση της ελληνικής οικονομίας επιτρέπει στους εμπόρους και βιομηχάνους να αναβάλλουν επ’ άπειρο τον πόλεμο τιμών που θα ανέμενε κανείς απ’αυτούς αν λειτουργούσε ο ανταγωνισμός.

Ενας Αντρίκος ή ένας Ερντογάν θα ήταν μια λύση. Ανθρωποι που θα έλεγαν εξαρχής στους ξένους πιστωτές μας ότι "αφού το πάρτυ τελείωσε, καθίστε να καθαρίσουμε μαζί". Ότι σας χρωστάμε, επί κοινή ωφελεία ξοδεύτηκε, οπότε αρκεστήτε στο 50-70% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων μας, με ένα άλλο προγραμματισμό αποπληρωμής και χαίρεται. Επιστροφή στη δραχμή και αδυναμία δανεισμού μας για 2-3 χρόνια από το εξωτερικό. Εν τω μεταξύ ο εθνικός μας Ερντογάν θα έστελνε στον αγύριστο το ΔΝΤ, όπως έκανε και η γείτονα και θα ακολουθούσε μια εξίσου σκληρή πολιτική δημοσιονομικής εξυγίανσης που θα επέτρεπε και στη χώρα μας να τρέξει με ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ της τάξης του 10%. Και όχι να μας κοροιδεύουν ότι το δράμα μας θα κρατήσει μέχρι το 2012 και μετά θα τρώμε με χρυσά κουτάλια. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση μας μοιάζει περισσότερο με το βασανιστήριο της σταγόνας. Κολλημένοι στον πάτο του καζανιού, για χρόνια πολλά και τα μέτρα να πέφτουν το ένα μετά το άλλο πάνω μας, με τον ρυθμό απλώς να αλλάζει. Τη στιγμή που η εφάπαξ πτώχευση κι έξοδος από το Ευρώ, ναι μεν δεν θάρεσε καθόλου στους ξένους βόρειους φίλους μας που θάβλεπαν τις τράπεζες τους να κλυδωνίζονται, για μας όμως θα ήταν μια κάποια λύση. Μόνο που τότε θα χρειαζόμασταν μια άλλου είδους κυβέρνηση, με εθνικοπατριωτικά χαρακτηριστικά, που θα προστάτευε την εθνική παραγωγή από τον ανταγωνισμό των εισαγόμενων και θα έκανε χρηστή διαχείριση τόσο των φόρων μας, όσο και του νομισματοκοπείου που θα ξαναποκτούσαμε.

Σήμερα, η ανθελληνική προπαγάνδα κόπασε και πήρε τη θέση της μια σύγχυση δημοσιευμάτων, όπου ο μεν Γιωργάκης βαφτίζεται από τους γερμανικούς Financial Times ως «ο άνθρωπος μας στην Αθήνα» η δε κυβέρνηση επαινείται ότι κάνει τη δουλειά παραπάνω από καλά . Οι έπαινοι για τους πολιτικούς μας , ο θαυμασμός τους για την ανοχή της κοινωνίας μας και οι διαβεβαιώσεις τους ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει (ξένες κυβερνήσεις και τραπεζίτες), αναιρούνται από τις εκτιμήσεις των ανεξάρτητων διεθνών σχολιαστών και τις ανακοινώσεις αναγνωρισμένων κι έγκυρων θεσμών όπως το γερμανικό IFO ή η αμερικάνικη PIMCO, ότι το 2012-13 μας περιμένει αναδιάρθρωση χρέους και έξοδος από το Ευρώ. Οι έπαινοι και οι καθησυχαστικές δηλώσεις των βόρειων πολιτικών και τραπεζιτών είναι απαραίτητες μέχρι να ξεφορτωθούν οι τράπεζες του βορρά τα ομόλογα μας. Και είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν για τους πολιτικούς μας που εκτελούν τις εντολές του μνημονίου κατά γράμμα. Η αλήθεια όμως βρίσκεται στις δηλώσεις των έγκυρων τεχνοκρατών, που αναλύουν το μίγμα της ακολουθούμενης πολιτικής του μνημονίου, βλέπουν ότι δεν βγαίνει η αριθμητική και προεξοφλούν την πτώχευση. Αλλωστε, ειδικά για την περίπτωση μας, οι αγορές αρνούμενες να αγοράσουν σήμερα τα ομόλογα μας με την απόδοση του 11,50% ετησίως, το ίδιο πράγμα λεν. Δεν τοποθετούν κεφάλαια στα ομόλογα μας μ’ αυτή την τρελή απόδοση, γιατί προεξοφλούν πτώχευση και φοβούνται ότι θα μείνουν με τον μουτζούρη.

Αρα, κυρίες και κύριοι, η αυλαία του Ευρώ ετοιμάζεται να πέσει το τέλος 2012, αρχές ’13, όταν θάχει απορροφηθεί το πακέτο στήριξης, θα βγουν οι μεταπτυχιακοί υπουργοί μας να δανειστούν ως κράτος και θα βρουν τα ίδια και υψηλότερα απαγορευτικά επιτόκια των αρχών του 2009, τα οποία μας οδήγησαν στο μνημόνιο. Γι’αυτό και οι μεγαλοκαταθέτες ψάχνονται σαν τα ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει και βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες και πολλοί μικροκαταθέτες τα βάζουν σε θυρίδες τραπεζών ή στο σεντούκι. Γιατί η επιστροφή στη δραχμή και άσχετα από την εσωτερική υποτίμηση που θάχει φάει η καμπούρα μας μέχρι τότε, θα συνοδευτεί από μία ακόμα βαρβάτη υποτίμηση. Το μόνο που θα απέτρεπε αυτή την εξέλιξη θάταν η έγνοια των βορείων μη τυχόν και η πτώχευση της Ελλάδας παρασύρει ως ντόμινο και τις άλλες χώρες-«γουρούνια» του νότου και μαζί μ’αυτές όλο το τραπεζικό τους σύστημα. Το σενάριο αυτό θα σήμαινε νέο πακέτο σωτηρίας (τίνος;) και συνέχιση της επιτήρησης. Θα σήμαινε συνέχιση της πολιτικής του μνημονίου με επαχθέστερους ακόμη όρους.

Το μόνο που θα μας σώσει, ψυχοθεραπευτικά όμως μόνο, είναι μια ανέλπιστη σπίθα, στυλ Γρηγορόπουλου, που θα προκαλέσει την αγανάκτηση του κόσμου να εκφραστεί. Το πιθανότερο είναι ότι αυτή τη φορά δεν θα είναι τα απηυδισμένα παιδιά μας που θα πετούν τις πέτρες, ούτε οι θύρες κουκουλοφόρων "φιλάθλων" που θα σπάν τις τράπεζες. Στην Αργεντινή ήταν οι κυρίες με τις κατσαρόλες που βγήκαν στους δρόμους και οι κοστουμαρισμένοι με τα σφυριά που σπάγαν τις τζαμαρίες των τραπεζών. Οι νοικοκυραίοι που κλείσαν τα μαγαζιά τους και οι ανένταχτοι πολιτικά άνεργοι είναι που θα κάνουν το νταβαντούρι. Η συντεταγμένη αριστερά είναι πιθανόν να συνεχίζει και μέσα στην αναμπουμπούλα να μετρά την αύξηση …της εκλογικής της δύναμης και να καλεί σε ανατροπή, αντί να καλεί στο χτίσιμο ενός κάποιου καινούργιου συστήματος. Ο διαποτισμένος από το χρήμα έλληνας μικροαστός (εργάτης ή βιοτέχνης), που έχει ήδη δει τι σημαίνει ανατροπή στην οικογενειακή και προσωπική του ζωή, προσκαλείται από τις αφίσες σε ανατροπή. Τη στιγμή που αυτός εναγωνίως ψάχνει εναλλακτικές προτάσεις για ανασύνταξη παντού. Πρέπει να είναι πολύ βολεμένοι με το μαγαζάκι τους οι αριστεροί σύντροφοι μας για να κάνουν τέτοια επικοινωνιακά (;) λάθη. Γιατί τελικά όπως και στην Αργεντινή 2-3 χρόνια μετά την κρίση, ο λαός επανέφερε στην εξουσία τους ίδιους πολιτικούς που την προκάλεσαν, έτσι θα γίνει κι εδώ. Εκτός, κι αν…

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Ανθρωποθυσίες σε αρχαίες θρησκείες

Όπως τα παιδιά, μεγαλωμένα μέσα στον δαρβινισμό και στα πειράματα και θεωρίες τύπου big bang, αδυνατούν να κατανοήσουν τις θρησκευτικές μυθοπλασίες για την γένεση και την δημιουργία του κόσμου,
το ίδιο και τα μεγαλύτερα παιδιά, οι φίλοι μου οι πενηντάρηδες, παρόλο μαθημένοι τριάντα χρόνια να διαχειρίζονται το χρήμα, αδυνατούν να κατανοήσουν την σύγχρονη μεταφυσική της οικονομικής ειδησεογραφίας.

Ακόμα και κάποιοι με μεταπτυχιακά στα οικονομικά πολύ συχνά αναγκάζονται να μπουν στην διαδικασία να σταματούν την ανάγνωση, για περίπλοκους συλλογισμούς, προκειμένου να αποκρυπτογραφήσουν το "τι θέλει να πει ο ποιητής", τι σημαίνει δηλ. η «βαρυσήμαντη» οικονομική είδηση που μόλις διάβασαν. Οι οικονομικοί αναλυτές και οι πολιτικοί που οικονομολογούν δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προσπαθούν να μετατρέψουν τους απλούς πολίτες σε οικονομολόγους των προφανών αληθειών: “αφού τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν ελλείμματα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις», «αν ο όποιος ΟΣΕ γράφει ζημίες, να απολυθούν υπάλληλοι και να πουληθεί σε ιδιώτες». Πρόκειται για χρήση μιας κατ’επίφαση οικονομικής επιστήμης που αποκλειστικό στόχο έχει την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης σε μια ασκούμενη πολιτική που δεν προκύπτει από καμία ...επιστημονική διαδικασία μαθηματικής απόδειξης.

Πώς να πείσεις την κοινωνία, για παράδειγμα, ότι μια επιχείρηση όπως η ΔΕΗ, η οποία στην τελική κάνει την δουλειά της ικανοποιητικά -αν εξαιρέσεις κάποια black out που συμβαίνουν όμως πολύ συχνότερα σε χώρες όπου ιδιωτικοποιήθηκε πλήρως η ενέργεια (βλ.Καλιφόρνια των ΗΠΑ)- παράγει κέρδη και αποτελεί περιουσία όλων μας, θα πρέπει να εκχωρήσει λιγνιτικά αποθέματα σε μεγαλο-ιδιώτες, για τους οποίους μάλιστα το δημόσιο θα αυξήσει και τα τιμολόγια ρεύματος που πληρώνουμε όλοι μας;
Πώς να πείσεις τον ανειδίκευτο ή και ειδικευμένο, τον τριαντάρη ή και τον πενηντάρη, ότι δεν μπορούν να δουλεύουν, να κερδίζουν τη ζωή τους, επειδή έτσι θέλουν οι πολιτικοί μας, λέγοντας ότι αυτό υπαγορεύουν κάποια ξένα αφεντικά;

Ένας αμερικάνος νομπελίστας οικονομολόγος, ο Κρούγκμαν, -ο οποίος αν δεν ήταν του συστήματος ούτε στον ύπνο του θα έβλεπε ποτέ βραβείο Νόμπελ- έφτασε σε τέτοιο σημείο απόγνωσης και ενοχής (?) με την ακολουθούμενη πολιτική, που έγραψε το εξής καταπληκτικό άρθρο:

Οπως κοιτάζω αυτό που σήμερα θεωρείται υπεύθυνη οικονομική πολιτική, μια εικόνα σχηματίζεται συνεχώς στο μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι υπερβολική, αλλά υπάρχει: Η ελίτ της πολιτικής –κεντρικοί τραπεζίτες, υπουργοί Οικονομικών, πολιτικοί που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της δημοσιονομικής αρετής–- ενεργούν σαν ιερείς κάποιας αρχαίας θρησκείας, απαιτώντας από εμάς ανθρώπινες θυσίες για να καθησυχάσουν την οργή αόρατων θεών.
Ναι, σας είπα πως η εικόνα είναι υπερβολική. Ομως, ανεχτείτε με για λίγο.
Στα τέλη του περασμένου έτους, η κοινή γνώμη επί της οικονομικής πολιτικής έκανε απότομη στροφή δεξιά. Οσο κι αν οι μεγάλες οικονομίες του κόσμου μόλις τότε είχαν αρχίσει να ανακάμπτουν, όσο κι αν η ανεργία παρέμενε σε καταστροφικά υψηλά επίπεδα σε μεγάλο μέρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης, η δημιουργία θέσεων εργασίας έπαψε να βρίσκεται στην ατζέντα. Αντιθέτως, μας είπαν, οι κυβερνήσεις όφειλαν να στρέψουν όλη τους την προσοχή στη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.
Οι αμφισβητίες τόνισαν πως η περικοπή των δαπανών σε μια οικονομία υπό κάμψη δεν βελτιώνει τις μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές προοπτικές, ενώ μάλιστα μπορεί να τις επιδεινώσει πνίγοντας την οικονομική ανάπτυξη. Ωστόσο, οι «Απόστολοι» της λιτότητας απέφυγαν κάθε προσπάθεια να κάνουν την αριθμητική πράξη. Αφήστε τους αριθμούς, είπαν: Χρειάζονται άμεσες περικοπές δαπανών για να οχυρωθούμε απέναντι στους «εκτελεστές με τα ομόλογα», επενδυτές που, παίρνοντας τον νόμο στα χέρια τους, θα στρέψουν τη σκανδάλη κατά των σπάταλων κυβερνήσεων, εκτινάσσοντας το κόστος δανεισμού και ανοίγοντας τον δρόμο στην κρίση. Δείτε την Ελλάδα, παρότρυναν…..” H συνέχεια εδώ.

Μόνο που οι αόρατοι θεοί, «οι εκτελεστές με τα ομόλογα», έχουν και ονοματεπώνυμο, όπως πολύ εύστοχα είχε πει η Γαλλίδα υπουργός οικονομικών. Μόνο που οι αόρατοι θεοί αυτής της πανάρχαιας θρησκείας της ιδιοκτησίας και του κέρδους, κατορθώνουν τελικά κι έχουν τις ανθρωποθυσίες που θέλουν (βλ.την προηγούμενη ανάρτηση για τις αυτοκτονίες). Κι αυτό γιατί, ακόμα κι εμείς, οι γενικώς άθεοι, έχουμε μπει στο τρυπάκι τους να οικονομολογούμε αναπαράγοντας τα επιχειρήματα των αποστόλων του συστήματος. Ζήτω η αρχαία θρησκεία του κέρδους, λοιπόν, ζήτω ο Μαμμωνάς κι ας θυσιαστούν και μερικοί συνάνθρωποι μας. Αρκεί να μην είμαστε εμείς αυτοί.

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Το δίχτυ

«Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει,

μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι»

Οταν είδα την παρακάτω φωτογραφία, νόμισα ότι τα δίχτυα μπήκαν για να προστατεύουν τους ανυποψίαστους πεζούς από σκουπίδια που πέφτουν απ’τον ...ουρανό.




Ο ανατριχιαστικός τίτλος όμως που την συνόδευε στο σχετικό δημοσίευμα ήταν «Προσπάθεια για βελτίωση των συνθηκών. Δίχτυα τοποθέτησε η Foxconn για να αποτρέψει τις αυτοκτονίες των εργατών της». Και συνέχιζε το δημοσίευμα:

"Ενας ακόμη εργαζόμενος της Foxconn Technology, στην πόλη Σενζέν της νότιας Κίνας, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει -την Πέμπτη- ανεβάζοντας σε 13 τα άτομα, που αυτοκτόνησαν ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν από την αρχή του έτους.

Το γεγονός ότι όλα τα συμβάντα αφορούν εργαζομένους κάτω των 25 ετών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων κάνουν λόγο για εξοντωτικά ωράρια εργασίας και στρατιωτικού τύπου πειθαρχία, ζητώντας τη διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας για τα αίτια των αυτοκτονιών και τις συνθήκες εργασίας στη Foxconn.

«Η γραμμή παραγωγής της Foxconn είναι τόσο καλά σχεδιασμένη, ώστε οι εργαζόμενοι δεν σταματούν ούτε δευτερόλεπτο, την ώρα της δουλειάς», καταγγέλλει ο Λι Τσιάνγκ, επικεφαλής του China Labor Watch, οργάνωσης για τα εργασιακά δικαιώματα ε έδρα τη Νέα Υόρκη, στην International Herald Tribune. Αυτήν την εκδοχή ενισχύουν πρόσφατα δημοσιεύματα του κινεζικού Τύπου, τα οποία αναφέρονται λεπτομερώς στις σκληρές συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια της εταιρείας. Μερικά από αυτά περιγράφουν το αβάσταχτο βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι εργαζόμενοι, προκειμένου να ανταποκριθούν στους απαιτητικούς ρυθμούς παραγωγής, να προσαρμοστούν στις κοινοβιακές συνθήκες διαβίωσης και να συμβιβαστούν με το πενιχρό εισόδημα των 150 δολαρίων τον μήνα.

Ο πρόεδρός της Τέρι Γκου, ο οποίος επισκέφθηκε -την Τετάρτη- τις εγκαταστάσεις της εταιρείας όπου εργάζονται και διαμένουν πάνω από 300.000 άνθρωποι, κυρίως εσωτερικοί μετανάστες από τις αγροτικές περιοχές της Κίνας, υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό, τι μπορεί, προκειμένου να αποφευχθούν άλλα παρόμοια περιστατικά. Αλλωστε, πάγια θέση της εταιρείας είναι ότι δεν υπάρχει μία και μόνη ξεκάθαρη αιτία των αυτοκτονιών, αλλά ότι αυτές οφείλονται κυρίως σε προσωπικά προβλήματα - και όχι όπως λέγεται στο αυταρχικό διοικητικό σύστημά της. Αυτά στον καπιταλιστικό παράδεισο της Κίνας".

Στην Γαλλία, όμως, δεν βάζουν δίχτυα, γιατί έχουν το κοινωνικό κράτος που …προστατεύει τους εργαζόμενους. "Με καθυστέρηση αρκετών μηνών -και πολύ αργά για μερικούς υπαλλήλους της France Telecom- η γαλλική δικαιοσύνη αποφάσισε να διερευνήσει τις ενδεχόμενες ευθύνες τού άλλοτε μονοπωλίου τηλεπικοινωνιών της χώρας στην αυτοκτονία ενός στελέχους του τον περασμένο Αύγουστο. Πρόθεσή της είναι να κρίνει αν θα δικασθεί η γαλλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών για φόνο εξ αμελείας στην περίπτωση του αυτόχειρα Νικολά Γκρενοβίλ, που άφησε σημείωμα στο οποίο επέρριπτε στην εταιρεία την ευθύνη για την κατάθλιψη που οδήγησε στην αυτοκτονία του τον περασμένο Αύγουστο. (…)

Εκείνο που επιβαρύνει τη θέση της γαλλικής εταιρείας και έχει συγκλονίσει τη γαλλική κοινωνία είναι πως ο Γκρενοβίλ δεν ήταν παρά ένας από το σύνολο των 37 υπαλλήλων της France Telecom που κατέφυγαν στην ακραία λύση της αυτοχειρίας τη διετία 2008-2009. Και μόνον ο αριθμός αυτός θα έπρεπε να έχει κινήσει νωρίτερα τις υποψίες των αρχών.

Μετά την ιδιωτικοποίησή της το 1997, η France Telecom βρίσκεται σε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης με σκοπό τον ανασχηματισμό της σε σύγχρονη και ανταγωνιστική εταιρεία τηλεπικοινωνιών, ικανή να ανταγωνιστεί στο διεθνές περιβάλλον και την αγορά του Ιντερνετ. (…) σε πολλές περιπτώσεις η France Telecom επέλεξε να μεταθέσει υπαλλήλους της σε άλλες θέσεις, με συχνά διαφορετικό αντικείμενο από εκείνο της προηγούμενης εργασίας τους. Σύμφωνα με τα συνδικάτα των εργαζομένων SUD-PTT και CGT, η αναδιάρθρωση έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στις αυτοκτονίες των στελεχών της εταιρείας". (…)

Αλλά και στην Ελλάδα «Διπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες... Δύο αυτόχειρες την ημέρα, στην Ελλάδα του 2010, έναντι ενός του 2009», σύμφωνα με στοιχεία από τη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (1018), που λειτουργεί η ΜΚΟ Κλίμακα υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας. «Εχουν τουλάχιστον διπλασιαστεί, εάν όχι τριπλασιαστεί», λέει  ο κλινικός ψυχολόγος της Κλίμακας κ. Αρης Βιόλατζης, αναφέροντας ότι από περίπου μία την ημέρα που ήταν η συχνότητα των αυτοκτονιών το 2009, σήμερα έχουν ξεπεράσει τις δύο.
Το προφίλ των ανθρώπων που τηλεφωνούν ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό εκείνων που προχωρούν στο απονενοημένο διάβημα. «Είναι άνθρωποι μέσα στην παραγωγική διαδικασία, άνθρωποι με ευθύνες, οικονομικές υποχρεώσεις, οικογένειες, δάνεια. Είναι άνθρωποι που νιώθουν ότι χάνουν την ταυτότητά τους», εξηγεί ο κ. Βιόλατζης. «Ανδρες που δεν βγάζουν χρήματα ικανά να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους και αισθάνονται ότι χάνουν τον ρόλο τους. Ανθρωποι που ζουν μια κρίση ταυτότητας. Ανθρωποι πάντως που έχουν ήδη ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλήματα».
Σύμφωνα με τα στοιχεία, περισσότερο ευάλωτη στην αυτοκτονία είναι η ηλικιακή ομάδα των 35-55.
Οσοι τηλεφωνούν στη γραμμή παρέμβασης της Κλίμακας είναι άνθρωποι που βρίσκονται σε απόγνωση, σε απελπισία. Νιώθουν ότι είναι βάρος στους άλλους, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς. «Οι δεσμοί τους έχουν διαταραχθεί και αυτό είναι που παράγει τον αυτοκτονικό ιδεασμό». Τι είναι όμως αυτό που θα κάνει κάποιον να προχωρήσει την τελική ευθεία;

«Η αυτοκτονία είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο, δεν μπορούμε δηλαδή να τη σχετίσουμε μόνο με την οικονομική κρίση” συνεχίζει ο ...επιστήμων κος Βιολατζής, για να συμφωνήσει απόλυτα με τον πρόεδρο της Foxconn Τέρι Γκου που μας είπε παραπάνω “ότι δεν υπάρχει μία και μόνη ξεκάθαρη αιτία των αυτοκτονιών, αλλά ότι αυτές οφείλονται κυρίως σε προσωπικά προβλήματα - και όχι όπως λέγεται στο αυταρχικό διοικητικό σύστημά της».



Μου σκίζει τ'αυτιά η βουβή κραυγή του αποχαιρετισμού για το τελευταίο ταξίδι.
Οι "πολυπαραγοντικές προσεγγίσεις του αυτοκτονικού ιδεασμού" μ'αφήνουν παγερά αδιάφορο μπροστά στα ορφανά και χηρευμένους-ες, που χάνουν τόσο αναίτια τους -κατά κανόνα πιό ευαίσθητους- πολυαγαπημένους ανθρώπους τους.
Ο εξευτελισμός στην εργασία μιας αξιοπρεπούς ζωής και η ανεργία, ως ωμός εκβιασμός και οδυνηρό βίωμα, οπλίζουν όπλα, στήνουν αγχόνες, σμπρώχνουν στο κενό.
Κι εμείς νοιώθουμε μοντέρνοι, σύγχρονοι,  αναμασώντας την επίσημη προπαγάνδα για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο.
Νόμιζα ότι το δικαίωμα στην εργασία και στην ζωή, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Κι ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που συμπαραστέκεται στα πιό αδύναμα μέλης της.
Με τα δεδομένα των μαζικών αυτοκτονιών, που οφείλονται στις συνθήκες εργαασίας και στην ανεργία, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τον ορισμό της έννοιας "οικονομικός δολοφόνος".  Και να σκεφθούμε ποιές ιδεολογίες και ποιοί εκφραστές τους, θάπρεπε να είχαν ήδη οδηγηθεί στο κακουργοδικείο της ιστορίας.
Ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές οδύνης αυτών που βιώνουν τις επαπειλούμενες περικοπές προσωπικού, των ανέργων, των προσωρινά εργαζόμενων. Αν δεν τις ακούς, δεν θ'ακουστεί ούτε κι η δική σου κραυγή. Κι αυτό πονά περισσότερο απ'όλα. 

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Συγκρούσεις...

Νομίζω ότι το ιδεολογικό στίγμα της περιόδου, είναι η αντιπαράθεση μεταξύ της πραγματικής οικονομίας (βιομήχανοι, έμποροι, κλπ) και του κράτους/τραπεζών. Σχετικό είναι το άρθρο του εκδότη της κυριακάτικης καθημερινής, ενώ αντίστοιχες αναλύσεις ακούγονται όλο και συχνότερα, τον τελευταίο καιρό, που άρχισα να παρακολουθώ πάλι την επικαιρότητα:


"Η κυβέρνηση (…) έχει φέρει εις πέρας σημαντικές μεταρρυθμίσεις παρά τις συγκρούσεις με ισχυρές συντεχνίες. Δεν έχει όμως ακόμη καταφέρει να καταλάβει πώς δουλεύει η αγορά και ορισμένα στελέχη της διακρίνονται από μια κρατικιστική και αντιεπιχειρηματική αντίληψη. Αυτή η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει άμεσα, αν θέλουμε να μη βουλιάξει εντελώς η πραγματική οικονομία. (…) Ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει σήμερα τις επιπτώσεις της κατάρρευσης του σπάταλου κράτους(…)."

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Η μοναξιά των διαδηλώσεων

Όταν τα δημοφιλή πρωινάδικα σαν του Αυτιά ή του Παπαδάκη
αναλαμβάνουν να εκφράσουν την λαική δυσαρέσκεια
αντλώντας μάλιστα από την αριστερή φρασεολογία,
σώζουν την αξιοπιστία των κωλο-κάναλων και
ετοιμάζουν τον τηλεθεατή να πιστέψει και να στοιχηθεί
στην επίσημη προπαγάνδα των δελτίων των "8"

Όταν ο Πρόεδρος του κόμματος, το οποίο μαζί με την ΝΔ,
εναλλασσόταν στην εξουσία τόσα χρόνια,
κάνοντας μια χαρά το παιχνίδι της ντόπιας μεταπρατικής τάξης,
προς όφελος των ίδιων και των ξένων προμηθευτών τους,
κι έχοντας μετατρέψει την Ελλάδα στην χειρότερη μπανανία
οικογενειοκρατίας, διαφθοράς και απαξίωσης των πάντων
έρχεται τώρα και σου λέει ότι εγώ είμαι η λύση,
καταγγέλλοντας -με τα επιχειρήματα της αριστεράς- το σύστημα ως βαθυστόχαστος αναλυτής

Όταν ο εναλλακτικός δρόμος του σοσιαλισμού
εκφράζεται από μια κορπορατίστικη αριστερά,
που δεν εμπιστεύεται καμιά αυτοέκφραση και οργάνωση της κοινωνίας
αν δεν την ελέγχει κομματικά,
που δεν μπορεί να συσχετίσει τον καταναλωτισμό, με τον οικονομικό καταναγκασμό της δουλεία(ά)ς και τον σεξουαλικό ευνουχισμό των τριαντάρηδων,
που πέρα από την διεθνή αλληλεγγύη των λαών δεν δίνει πρακτικό περιεχόμενο και μορφή στην αλληλεγγύη του διπλανού μας ανέργου, πτωχού ή άστεγου,
που δεν μπήκε ποτέ μπροστάρης για την βελτίωση των τουαλετών των σχολείων των παιδιών μας και για τη βελτίωση της αισθητικής των χώρων και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών από τις δημόσιες υπηρεσίες

εγώ κατεβαίνω στις διαδηλώσεις, αλλά νοιώθω πολύ μόνος.

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

“Aφήστε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει”

"Εάν διοχετεύουμε χρήματα σε μια χώρα όπου η διαφθορά επεκτείνεται σε υψηλά κυβερνητικά στελέχη, δεν θα δούμε καμία μεταρρύθμιση", είπε σήμερα ο Μ. Μobius στο Blooberg.

Στην ανάρτηση χορεύοντας με τις αγορές μετέφερα από ξένα think tanks τις αιτίες της ελληνικής κρίσης. Στις αιτίες αυτές η διαφθορά και η τριτοκοσμικού χαρακτήρα ελληνική πολιτική σκηνή ήταν πρώτη μεταξύ αυτών που είχαν τη ρίζα τους στην χώρα μας.

Αρα που βρίσκεται το πρόβλημα του ξένου δανεισμού μας και τα υψηλά επιτόκια, αν όχι στο ότι ανέλαβαν να λύσουν το πρόβλημα οι ίδιοι πολιτικοί που το δημιούργησαν? Οι οποίοι είναι στιγματισμένοι ως διεφθαρμένοι?

Μετά το "Γιώργο άλλαξε τα όλα" τώρα θα κάνει και η ΝΔ ριζική αλλαγή προσωπικού! Έ  ρε παραμύθι που πέφτει...



Διαβάστε τα καταπληκτικά που είπε ο πρωθυπουργός μας σε ομιλία του στο συνέδριο της ΜΚΟ "Διεθνής Διαφάνεια" όπως δημοσιεύτηκαν στο in.gr την Δευτέρα 20/04/2010 με τίτλο "Η διαφθορά και η σπατάλη του κράτους τα αίτια της κρίσης, λέει ο πρωθυπουργός":

«η εξουσία και το κράτος δεν σεβάστηκαν και κατασπατάλησαν τους φόρους των Ελλήνων φορολογουμένων»

«Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας οφείλεται επίσης στο ότι η εξουσία και το κράτος δεν σεβάστηκαν και κατασπατάλησαν τους όποιους φόρους των Ελλήνων φορολογουμένων»

«Η κρίση πηγάζει πρωτίστως από την αδιαφάνεια της εξουσίας, του κράτους και του δημοσίου βίου της χώρας, από την πελατειακή αντίληψη που διάβρωσε τα πάντα. Αφορά κατεξοχήν το πώς λειτουργεί η χώρα μας, την έλλειψη σεβασμού του κράτους, συντεχνιών, ομάδων συμφερόντων αλλά και συχνά και πολιτών προς τους ίδιους τους νόμους και τους θεσμούς της χώρας, την περιφρόνηση αυτονόητων κανόνων δεοντολογίας» υπογράμμισε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι «κορυφαίο σύμπτωμα είναι το γεγονός ότι το ίδιο το μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας αποτέλεσε αντικείμενο απόκρυψης και αδιαφανών χειρισμών».

«αν η Ελλάδα έλεγχε καλύτερα τη διαφθορά -όχι στα στάνταρ της Σουηδίας, αλλά έστω και στο επίπεδο της Ισπανίας- θα είχε μικρότερο έλλειμμα, κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ κατά τα τελευταία πέντε χρόνια».

«η διαφθορά μας κοστίζει κάθε χρόνο όσο το 8% του ΑΕΠ ή πάνω από 20 δισ. ευρώ».


Ο σπουδαγμένος μακιαβελισμός ή η τέχνη του πολέμου των φιλοσοφικών εγχειριδίων της Άπω Ανατολής, επιβάλλει στον αμυνόμενο αυτή την αναδίπλωση και το αυτομαστίγωμα, προκειμένου να αναχαιτίσει την επίθεση με πραγματικά πυρά και να μπορέσει να περάσει σe αντεπίθεση αισιοδοξίας λέγοντας:

«δεν πρόκειται να επιτρέψω την επιστροφή σε όσα μας οδήγησαν εδώ που βρεθήκαμε σήμερα» ... «η κρίση που βιώνουμε μπορεί, αν ξεπεράσουμε το άμεσο οικονομικό μας πρόβλημα, να γίνει η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχαμε τα τελευταία χρόνια για να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική που δεν θα κινδυνεύσει ξανά από μια τέτοια κρίση».

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Πρωτοβουλία Κατοίκων Τούμπας



Ο ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Φίλες και φίλοι, καλώς ανταμώσαμε


Έπρεπε να’ρθουν τα δύσκολα για να ανταμώσουμε, να ενωθούμε. Θαρρείς και αυτό που μας συμβαίνει αυτή την περίοδο μας ξεπερνάει, και φοβόμαστε και αποζητούμε τον συνάνθρωπο, να μοιραστούμε τον πόνο μας.

Η ιδέα ξεκίνησε από τα μέλη του συλλόγου γονέων του 18ου Λυκείου Τούμπας. Αρχικά τα λέγαμε μεταξύ μας, βράζαμε στο ζουμί μας δηλ., μέχρι που ο φίλος ο Γιάννης έριξε την ιδέα να τελειώνουμε πια με τις κουβέντες καφενείου και τις κλάψες μας και να κάνουμε ότι κάναμε και στον σύλλογο: να ενδιαφερθούμε δηλ. για τα παιδιά μας, για την τσέπη μας και για τον διπλανό μας, κι ας μην είναι συγγενής.

Αρχικά ξεκινήσαμε πέντε, μετά γίναμε 10 και μάζωξη στη μάζωξη βρεθήκαμε να είμαστε ακόμη περισσότεροι.

Εξ αρχής ξεκαθαρίσαμε ότι τα κόμματα δεν μας ενδιαφέρουν. Ότι η κομματική ταυτότητα του καθενός δεν αποτελεί κριτήριο για την παρέα μας. Όχι ότι κι εμείς δεν περάσαμε κάποια στιγμή ή δεν ψηφίζουμε όλοι στις εκλογές κάποιο κόμμα. Ως πολίτες της Τούμπας εξ ορισμού ενδιαφερόμαστε για τον τόπο μας. Άρα και για την πολιτική, αφού από την κατάσταση των τουαλετών στο σχολείο των παιδιών μας, μέχρι το πράσινο στη γειτονιά μας και την εισοδηματικά πολιτική, όλα είναι ζήτημα ασκούμενης πολιτικής. Αποφασίσαμε όμως να μη μιλήσουμε για την πολιτική και τους πολιτικούς. Γιατί καταλήξαμε ότι το να τους εκλέγουμε κάθε τέσσερα χρόνια κι αυτοί στο διάστημα αυτό να μας αγνοούν εντελώς και να σκέφτονται μόνο τα συμφέροντα αυτών που τους χρηματοδοτούν ή εξασφαλίζουν την επανεκλογή τους είναι λάθος. Αποφασίσαμε λοιπόν να ενεργοποιηθούμε, να γίνουμε ενεργοί πολίτες.

Συμφωνήσαμε να μείνουμε σ’αυτά που μας ενώνουν. Και στην προκειμένη, η καταλήστευση από την οικονομική πολιτική που μας συμβαίνει, μας ακουμπάει όλους. Οι απολύσεις, η μείωση των εισοδημάτων, είτε ποσοστιαία, είτε έμμεσα μέσα από την άμεση κι έμμεση φορολογία και η επιδείνωση των κοινωνικών παροχών (συντάξεις, υγεία, παιδεία) μας ακουμπούν όλους. Η δε τρομοκρατία των δελτίων των 8:00 -εσκεμμένη αφού οι εξουσίες ανέκαθεν μέσω του φόβου επιβάλλονται- μας κάνει να σφιγγόμαστε μέχρι ασφυξίας. Και όπως λέγεται, τα χειρότερα είναι ακόμα μπροστά μας. Τα χειρότερα πέρασαν μόνο γι’αυτούς που μας κυβερνούν. Αυτοί έκαναν ότι είχαν συμφωνήσει για την ώρα με τα ξένα αφεντικά και χαίρονται γιατί κατάφεραν να περάσουν νομοσχέδια και μέτρα χωρίς να ανοίξει μύτη και χωρίς να πέσουν τα ποσοστά τους. Γι’αυτούς όντως τα χειρότερα πέρασαν. Για μας όμως όχι. Εμείς το 21% του ΦΠΑ, την αύξηση της βενζίνης, των τσιγάρων κλπ, το νέο φορολογικό νόμο και την αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού θα τα νοιώσουμε όταν στο τέλος του χρόνου καταλήξουμε χρεωμένοι ή όταν μετά από 10 χρόνια, συνταξιούχοι τότε, δεν θα μπορούμε να κάνουμε ένα δώρο στα εγγόνια μας.

Οι λέξεις-συνθήματα στα οποία σας καλούμε να ενωθούμε όλοι, είναι ενδεικτικά τα εξής τρία: αλληλεγγύη, αντι-πληροφόρηση, πολιτισμός.

Αλληλεγγύη γιατί όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα αργά ή γρήγορα η φωτιά θα φτάσει στο δικό σου. Πώς να δεχθείς να γίνεται κατάσχεση και έξωση από την τράπεζα, στο γείτονα που βρέθηκε άνεργος; Άδεια εγκαταλειμμένα σπίτια δίπλα μας και ταυτόχρονα άστεγα παιδιά, είναι ντροπή μας και βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Αλληλεγγύη είναι και το να ‘ρθεις στην μάζωξη της πρωτοβουλίας μας και να ρωτήσεις «ρε παιδιά, υπάρχει κανείς δικηγόρος ανάμεσα μας, κανείς τραπεζικός, κανείς υδραυλικός για μια ερώτηση, μια κατεύθυνση, μια λύση;». Ευτυχώς δεν γίναμε, ακόμα τουλάχιστον, όλοι μας κερδοσκόποι. Κάποιος θα βρεθεί να βοηθήσει αφιλοκερδώς.

Αλληλεγγύη είναι να δυσφημήσουμε και το σούπερ μάρκετ της περιοχής μας, που απολύει συνέχεια κόσμο ή να συμπαρασταθούμε σε εργαζόμενους αυτού του ίδιου του πολιτιστικού κέντρου που μας φιλοξενεί σήμερα και οι οποίοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της απόλυσης.

Αντι-πληροφόρηση. Γιατί αυτό που γίνεται από τον τύπο δεν είναι πληροφόρηση. Ώρες ατέλειωτες μπροστά στα δελτία ειδήσεων, με το ίδιο πάντα θέμα της οικονομικής κρίσης, ομόλογα, spreads, εξωτερικό χρέος, εσωτερική υποτίμηση. Συμπέρασμα στο τέλος: εμείς φταίμε, εμείς είμαστε οι διεφθαρμένοι και κακομαθημένοι, εμείς που μάθαμε μόνο να καταναλώνουμε, χωρίς να δουλεύουμε. Κι η πλάκα είναι ότι οι περισσότεροι υιοθετούν αυτά τα συμπεράσματα. Αλλά κι εμείς οι λίγοι, οι έξυπνοι, δεν ξέρουμε που θα βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματα μας. Υπάρχουν τελικά εναλλακτικές λύσεις και ποιες είναι αυτές; Μας βομβαρδίζουν τα νομοσχέδια (φορολογικό, ασφαλιστικό, παιδείας, Καλλικράτης, κλπ) και δεν ακούσαμε μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση, δεν οργανώσαμε μια συζήτηση για το πώς αυτά επηρεάζουν τη ζωή μας.

Πολιτισμός. Όχι και καλά με την μορφή του πειραματικού θεάτρου, ούτε και με τις λογοτεχνικές βραδιές. Η τέχνη της δημόσιας συζήτησης, όπου μαθαίνεις να ακούς τον άλλο ακόμα κι αν δεν συμφωνείς μαζί του και προσπαθείς να πείσεις. Η τέχνη των happenings και των εκδηλώσεων σε ανοιχτούς χώρους, που ζωντανεύουν τις γειτονιές. Δυνάμεις και δυνατότητες που έχει η τοπική κοινωνία μας και δεν βρίσκουν υποστήριξη να εκφραστούν. Και βέβαια, η θρησκεία της Τούμπας που λέγεται ΠΑΟΚ, ο οποίος τόσο υπέφερε τα προηγούμενα χρόνια από κάθε λογής επιχειρηματίες και αδιαφανή διαχείριση.

Η Πρωτοβουλία μας δεν προτίθεται να έχει προέδρους, γραμματείς ή άλλους τίτλους. Φθάσαμε σ’αυτή την εκδήλωση λειτουργώντας σαν ανοικτή στον καθένα συντονιστική επιτροπή. Σε κάθε συνάντηση μας υπήρχαν άτομα που εναλλασσόταν. Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου, ωστόσο, να πάρουμε τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρουμε. Χωρίς ψηφοφορίες, χωρίς δυστοκίες. Κανείς μας δεν κατέχει το αλάθητο αλλά και κανείς δεν έχει ιδιοτελείς δεύτερες σκέψεις. Η ομοφωνία ήταν ο κανόνας. Κι έτσι προτείνουμε να συνεχίσουμε: με ένα ανοικτό συντονιστικό όργανο, στο οποίο καλείται να συμμετέχει όποιος θέλει, για να σχολιάσει κάποια δράση, να προτείνει κάποια άλλη, αλλά και κυρίως να συμμετάσχει και να μπει μπροστάρης στην υλοποίηση της. Ο τόπος των συναντήσεων μας θα μπορούσε να είναι κι αυτός ο δημόσιος χώρος που μας φιλοξενεί σήμερα και που κατ’εξοχήν ανήκει σε μας.

Στα πλαίσια αυτών των αξόνων η ποικιλία των δράσεων που μπορούν να αναπτυχθούν είναι συνάρτηση της φαντασίας μας, της δημιουργικότητας μας και της πρακτικής συμμετοχής μας. Αφού μας συγχαρώ όλους μας γι’αυτό το πρώτο μας αντάμωμα, εύχομαι να’χουμε μια δημιουργική και χαρούμενη βραδιά.

...ΚΑΙ Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
 
Ως εξ επαγγέλματος, για τι άλλο να μιλήσω, παρά για τις τράπεζες και την οικονομική κρίση.


Η οποία ως τραπεζική κρίση ξεκίνησε αν θυμάστε στην μακρινή Αμερική. Στη συνέχεια, δήθεν, ακούμπησε την πραγματική οικονομία.

Κι η δική μας η δυστυχία εδώ, κρίση δανεισμού είναι, αλλά του δημοσίου. Έτσι εμφανίζεται τουλάχιστον. Ότι δεν βρίσκουν δήθεν λεφτά να ξεπληρώσουν παλιά χρέη που λήγουν σε μεγάλα μεγέθη τώρα, το 2010, ‘11 και ‘12. Το πώς η κρίση δανεισμού του δημοσίου ακούμπησε την παραγωγική βάση της χώρας μας και την τσέπη μας εκεί είναι το ζουμί. Μας ζάλισαν πολιτικοί και ΜΜΕ με τα spreads, τις διάρκειες των ομολόγων, τις αξιολογήσεις των ξένων οίκων, κ.λ.π. Προσωπικά, και να μην τα ήξερα όλα αυτά, δεν θα ένοιωθα καθόλου βλάκας. Γιατί μ’όλα αυτά συσκοτίζουν μάλλον την πραγματικότητα, παρά την διαφωτίζουν.

Η ουσία είναι η εξής: στα πλαίσια της ευρωζώνης οι πολιτικοί δεν έχουν το κόλπο της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος. Αν ήμασταν στην δραχμή θα έκαναν μία υποτίμηση 20%, όπως στην δεκαετία του ’80, και θα μας αφαιρούσαν αυτόματα το ίδιο ποσοστό αγοραστικής δύναμης. Στα πλαίσια του Ευρώ, επειδή θέλουν ακριβώς το ίδιο, καλούμαστε να υποστούμε αυτό που το ΔΝΤ αποκαλεί «εσωτερική υποτίμηση». Δεν τους νοιάζει αν αυτό γίνει με την ανεργία, με τις περικοπές μισθών, συντάξεων και δαπανών του δημοσίου ή με το κλείσιμο της στρόφιγγας του τραπεζικού δανεισμού. Σκοπός τους είναι να φτηνύνουν όλα: οι δημόσιες επιχειρήσεις μας, τα εργοστάσια μας, τα ξενοδοχεία μας, τα οικόπεδα μας, αυτά που παράγουμε, οι ζωές μας οι ίδιες. Ξεπουλήσαμε ήδη ΟΤΕ, ΔΕΗ, λιμάνια. Τώρα ζητούν και τον Παρθενώνα και τα νησιά μας.

Στην κρίση αυτή, όμως, δεν είμαστε μόνοι μας. Τα ίδια τραβούν και οι άλλες κοινωνίες. Στις δυτικές μητροπόλεις εντείνεται απλά η αναδιανομή του πλούτου υπέρ των πλουσίων. Στις χώρες της περιφέρειας, όπως εμείς, γίνεται, επιπλέον, αφαίμαξη του πλούτου μας από τις μητροπόλεις. Η τοκογλυφία του 7% στο δανεισμό μας, ο οποίος είναι 130% του ΑΕΠ, σημαίνει ότι το 10% περίπου της δουλειάς μας, μέσα από τους φόρους καταλήγει, ως τόκοι μόνο, στις ξένες τράπεζες.

Η οικονομική κρίση δεν είναι παγκόσμια. Οι αναπτυσσόμενες χώρες γράφουν ποσοστά ανάπτυξης πάνω από 5%. Είναι κρίση μόνο του δυτικού συστήματος, όπως εφαρμόστηκε από το 80 και μετά. Ένα σύστημα που σμίκρυνε συνεχώς το ποσοστό της εργασίας/κατανάλωσης στον συνολικά παραγόμενο πλούτο (15% στις χώρες του ΟΟΣΑ) και το αντικαθιστούσε με καταναλωτικά δάνεια ιδιωτών. Κι όταν οι τράπεζες «αρρώστησαν» και κόπηκαν αυτά, νέκρωσε κι η πραγματική οικονομία.

Ποια εθνική ανεξαρτησία, ανεξάρτητες κυβερνήσεις και κουραφέξαλα. Την εξουσία, ανέκαθεν, είχε αυτός που ήλεγχε τον ισχυρότερο στρατό και εξέδιδε το χρήμα. Κι αυτή τη στιγμή στο δυτικό σύστημα το χρήμα το εκδίδουν αποκλειστικά οι τράπεζες. Τα εθνικά νομισματοκοπεία απλώς κάνουν το χαμαλίκι της παραγωγής και διακίνησης των κερμάτων και χαρτονομισμάτων. Τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα, όμως, δεν είναι παρά το 3% της συνολικής νομισματικής κυκλοφορίας. Οι κεντρικές τράπεζες, που είναι πλέον εταιρείες των ιδιωτικών τραπεζών, αυτές εκδίδουν το χρήμα: συμπληρώνουν στους υπολογιστές μηδενικά πίσω από την μονάδα και δανείζουν με το χρήμα αυτό, τα κράτη και τις άλλες τράπεζες. Τα κράτη μετατράπηκαν σε κοινούς πελάτες των τραπεζών κι αυτό που δεν τους ζητήθηκε ακόμη είναι να δίνουν προσημείωση τη δημόσια γη.

Από το δημόσιο χρέος οι πολίτες δεν επωφελήθηκαν τίποτα. Ανέκαθεν τα δάνεια δίνονταν με συγκεκριμένο σκοπό: το ένα για τα υποβρύχια, το άλλο για το Ελ.Βενιζέλος, το τρίτο για εξοπλισμούς, κοκ. Δάνειζαν οι ξένες τράπεζες για να τα πάρουν στη συνέχεια οι ομοεθνείς τους κατασκευαστές. Ή, δάνειζαν για να δημιουργήσουν υποδομές για την διακίνηση των εξαγώγιμων προιόντων. Με το αζημίωτο πάντα των ντόπιων ολιγαρχιών.

Το ευτύχημα όμως είναι ότι τα κράτη δεν πτωχεύουν, όπως οι επιχειρήσεις, δεν σβήνουν δηλ. από τον χάρτη. Το ΄32 μετά την κρίση του ΄29 είχαμε και τότε με τον Βενιζέλο δηλώσει αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους μας και τα επόμενα χρόνια καταγράφαμε το τρίτο στον κόσμο μεγαλύτερο ποσοστό ανάπτυξης. Αλλά κι άλλες χώρες δήλωσαν, κατά καιρούς παύση πληρωμών και επαναδια-πραγματεύτηκαν το χρέος τους κάτω από το μισό για κάθε δολάριο χρέους.

Το θέμα, σήμερα, είναι ότι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ τους, μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μας έχουν πείσει σχεδόν ότι είμαστε στριμωγμένοι στη γωνία και υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι μας υπαγορεύουν οι ξένοι επιτηρητές. Δηλαδή ν’αποφύγουμε την πτώχευση της χώρας, ακόμα κι αν το τίμημα είναι η πτώχευση όλων ημών των κοινών θνητών.

Το άλλο και σημαντικότερο θέμα είναι, τι λέμε εμείς, οι κοινοί θνητοί. Θα συνεχίσουμε να παπαγαλίζουμε ότι υπαγορεύουν τα δικά τους ΜΜΕ; Ή, θα προσπαθήσουμε, μέσα από δημόσιες συζητήσεις και πρωτοβουλίες όπως κι η δική μας, να διαμορφώσουμε την δική μας άποψη;

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης

Θάχετε διαβάσει στα κείμενα μου να αναφέρομαι στα ΜΜΕ ως Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Θυμάμαι τον Τσόμσκι σε ένα άρθρο του σχετικό με το πώς κατασκευάζεται η "συναίνεση". Εχοντας, συνεχώς, κατά νου τον έλεγχο που επιχειρείται μέσα από τα ΜΜΕ των συνειδήσεων μας και την διαμόρφωση που κάνουν στη θεματολογία-επιχειρηματολογία των συζητήσεων μας, θα σας περιγράψω ένα σχετικό σερφάρισμα που μόλις πραγματοποίησα.

Διάβαζοντας ένα αξιόλογο άρθρο για τον χρυσό -τα οικονομικά ως συνήθως με καίνε- (όποιος ενδιαφέρεται είναι εδώ),  έπεσε το μάτι μου στην πιό πρόσφατη ανάρτηση του ενλόγω site με τίτλο «Διαρροή έκθεσης της CIA: η απάθεια του κοινού επιτρέπει στους ηγέτες…». Όταν έκανα κλικ στην παραπομπή και οδηγήθηκα εδώ είδα την όλη φράση "Διαρροή έκθεσης της CIA:η απάθεια του κοινού επιτρέπει στους ηγέτεςνα αγνοούν τους εκλογείς τους" και βάλθηκα να τη διαβάζω.

Η διαρροή έγινε μέσω του wikileaks,  το οποίο δίνει τη δυνατότητα -μέσω συστημάτων ασφαλείας και προστασίας της ανωνυμίας  αντίστοιχα των συστημάτων διαδικτυακών τραπεζικών συναλλαγών- σε εργαζόμενους σε καίρια κυβερνητικά πόστα ή σε δημοσιογράφους που εργάζονται σε …"ανελεύθερα περιβάλλοντα", να «ανεβάζουν» απόρρητα έγγραφα, σημαντικά από άποψη επικαιρότητας, τα οποία διαφορετικά δεν θα έφταναν ποτέ στο κοινό. Το τι τραβούν οι συντονιστές αυτού του site από τις διάφορες μυστικές υπηρεσίες αναφέρεται στο editorial «U.S. must stop spying on WikiLeaks» της 26 Μαρτίου.

Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στην διαρροή της έκθεσης της CIA. Το περιεχόμενο της έκθεσης λέει εν περιλήψει τα εξής: η CIA θορυβημένη από την απόσυρση των δυνάμεων της Ολλανδίας από το Αφγανιστάν, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, φυλλομέτρησε τις έρευνες κοινής γνώμης που πραγματοποίησε η ίδια ή άλλοι οργανισμοί. Εστιάζει στη Γαλλία και στη Γερμανία επειδή αυτές είναι η τρίτη και τέταρτη στη σειρά μεγαλύτερες δυνάμεις της παρουσίας στο Αφγανιστάν. Διαπιστώνει ότι οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών κατάφεραν να πάρουν αποφάσεις ενίσχυσης της δύναμης τους στο Αφγανιστάν, επειδή η κοινή γνώμη τους, ναι μεν ήταν και είναι αντίθετη μ’αυτές της αποφάσεις, αλλά ήταν και είναι απαθής. Η CIA, όμως, προεξοφλώντας και ανησυχώντας για ενεργότερη αντίδραση των πολιτών σε περίπτωση αύξησης των θυμάτων των εθνικών αποστολών των χωρών αυτών στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ερχόμενου καλοκαιριού και για να προλάβει το φιάσκο της Ολλανδίας, μελέτησε τις ευαισθησίες των πολιτών αυτών σε σχέση με το Αφγανιστάν και κάλεσε έναν ειδικό επικοινωνίας να καταστρώσει μια προπαγανδιστική καμπάνια μεταστροφής της γνώμης τους.

Αφού διάβασα την παραπάνω έκθεση ακολούθησα –ξέρετε πώς γίνεται αυτό- την παραπομπή «5 Reasons that Corporate Media Coverage is Pro-War» . Μπορεί το πολύ αξιόλογο αυτό άρθρο να αναφέρεται ειδικά στον πόλεμο, αλλά όπως συμβαίνει και με τις διδακτορικές διατριβές, από την εμβάθυνση στο εξειδικευμένο, κατανοείς καλύτερα το σύνολο. Οι πέντε λόγοι που η κάλυψη των ΜΜΕ είναι φιλοπολεμική κατά το συντάκτη του άρθρου είναι οι εξής:
1. Αυτολογοκρισία,
2. Λογοκρισία από την ιεραρχία,
3. Δημιουργία ρεύματος υποστήριξης του πολέμου,
4. Εξαγορά της εύνοιας της εφημερίδας από εκπροσώπους συμφερόντων
5. Λογοκρισία από την κυβέρνηση.
 Αξίζει τον κόπο να μελετήσει κανείς αυτό το άρθρο και ει δυνατόν να το μεταφράσει κιόλας. Μεταφέρω μόνο εδώ την τάση υπερσυγκέντρωσης που καταγράφηκε στα ΜΜΕ των ΗΠΑ από το 1983 ως πρόσφατα:


Από το παραπάνω άρθρο έπεσα στη συνέχεια σε μία από τις πολλές παραπομπές του, με τίτλο «Interlocking Directorates-Διαπλεκόμενες Διευθύνσεις» .

Aπό το ενλόγω άρθρο, μέσω της παράθεσης της σύνθεσης των διοικητικών συμβουλίων και των ομάδων διοίκησης των ΜΜΕ    ABC/Disney,  NBC/GE,  CBS/Viacom,  CNN/TimeWarner ,   Fox/News Corp. ,  Νew York Times Co. ,  Washington Post/Newsweek  ,  Wall Street Journal/Dow Jones ,  Tribune Co. ,  Gannett Knight-Ridder προκύπτει ο άμεσος έλεγχος που ασκούν οι μεγάλες πολυεθνικές στα ενλόγω Μέσα. Προκύπτει ότι οι ίδιοι άνθρωποι συμμετέχουν στην διοίκηση των ΜΜΕ και των πολυεθνικών,  οι οποίες προφανώς έχουν και την μετοχική ιδιοκτησία των ενλόγω ΜΜΕ.

Για να καταλήξω στην συνέχεια στο αποκαλυπτικό άρθρο του σχετικά έγκυρου Ιndependent με τον τίτλο που τα λέει όλα από μόνος του: «How the spooks took over the news ή Πώς οι μυστικοί πράκτορες ανέλαβαν τις ειδήσεις».

Κανονικά θα άξιζε να μεταφράσει κανείς αυτούσια αυτά τα άρθρα, ή να προβεί μ’αυτά σε μία εκτενέστερη επεξεργασία του προβληματισμού που θίγω στην εισαγωγή μου. Αν κανείς έχει περισσότερο χρόνο, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Και να συμπεριλάβει και τα ιδιοκτησιακά σχήματα των ελληνικών ΜΜΕ.
Μόνο και μόνο για να πεισθεί κι ο τελευταίος ότι οι ειδήσεις στα ΜΜΕ δεν είναι παρά ο έν-τεχνος –από δημοσκόπους, κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, κλπ- μονόλογος της άρχουσας τάξης, προκειμένου να μας εξουσιάζει.
Μόνο και μόνο για να είμαστε συνειδητά προσεκτικοί όταν συζητάμε για την συγκυρία, και να μη περιστρεφόμαστε γύρω από την ατζέντα που δημιουργούν αυτά και μάλιστα με την επιχειρηματολογία που μας ταίζουν.

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Απ-ενοχοποίηση τώρα

Αδέλφια την βάψαμε, μας την είχανε στημένη. Μαζευτήκανε 5-6 τζογαδόροι σ’ένα γραφείο στη Νέα Υόρκη πριν τρία χρόνια και συμφώνησαν να ενώσουν τα κεφάλαια τους και την επιρροή τους στις μεγάλες εφημερίδες, προκειμένου να παίξουν στο στοίχημα «χρεοκοπία Ελλάδας-απουσία μηχανισμών άμυνας της Ευρωζώνης». Κέρδισαν 5.000% στα κεφάλαια τους λέει το ΒΗΜΑ. Οι τεχνικές λεπτομέρειες του παιχνιδιού ελάχιστη σημασία έχουν. Το «καταπληκτικό» είναι ότι ο πρωθυπουργός μας παραβιάζοντας …ορθάνοιχτες πόρτες, βγήκε στις πρωτεύουσες του εξωτερικού κατακεραυνώνοντας τους κερδοσκόπους κι ευαγγελιζόμενος τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές ελέγχου των παιχνιδιών τους. Πήγε στις μεγαλύτερες τσατσάδες του πλανήτη να μιλήσει για τις παρενέργειες της πορνείας στην τσέπη των φτωχών νοικοκυραίων! Μηχανισμοί ελέγχου των αγορών CDS θα στηθούν. Όχι γιατί τους τάψαλε ο Γιωργάκης, αλλά γιατί φοβούνται οι ξένοι ότι το ίδιο παιχνίδι πολύ πιο εύκολα μπορεί να στηθεί με τα εταιρικά ομόλογα των πολυεθνικών τους. Για τα επιτόκια του δανεισμού μας όμως ούτε κουβέντα. Ο χορός καλά κρατεί. Κονόμησαν οι αγγλοσάξωνες με τα CDS, ας κονομήσουν κι οι ευρωπαικές τράπεζες με τα αυξημένα περιθώρια. Ποιος τους γαμ.. τους Ελληνες. Θα τους τα παίρνουμε όσο έχουν κι όταν γονατίσουν εντελώς το πολύ-πολύ να τους πετάξουμε έξω από την Ευρωζώνη.


Ευτυχώς, όμως, έχουμε διανοούμενους που στις κρίσιμες ώρες της κοινωνίας μας, των ζωών μας, αναλαμβάνουν …μπροστάρηδες. Ξεχωρίζω, πιστέψτε με, δύο με την πιο εκλεπτυσμένη και διεισδυτική σκέψη και αντιγράφω, από τον κ.Χ. Κ. Τσούκα πρώτα:

“Τα οικονομικά προβλήματα, που τόσο δραματικά βιώνουμε σήμερα, αντανακλούν ιστορικά διαμορφωμένες πολιτισμικές αυτο-κατανοήσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, είναι τόσο δυσεπίλυτα”. Δεν καταλάβατε τίποτα. Ας ξαναπροσπαθήσουμε: “Αν η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη εκπλήσσεται σήμερα με την Ελλάδα, δεν είναι τόσο για την επαπειλούμενη χρεοκοπία μας, όσο για τις χρόνιες νοοτροπίες και πρακτικές που κατέστησαν δυνατή τη χρεοκοπία: τις στατιστικές μας απάτες, τον παράφρονα ευδαιμονισμό, τον γελοίο αρπακολλισμό, την απαράδεκτη ανοργανωσιά, την πονηρή λαθρεπιβασία, την αυθαίρετη άσκηση εξουσίας, την περιφρόνηση του νόμου. Αυτή η νοοτροπία μάς κατέστησε διεθνή περίγελο, αυτή πληρώνουμε σήμερα».

Σαν να καταλάβαμε κάτι τώρα. Ας προσπαθήσουμε όμως και με έναν ακόμα του συναφιού, τον κ.Θάνο Βερέμη: «Το πρόβλημα συνεπώς δεν αντιμετωπίζεται μόνο με έκτακτα μέτρα. Επιβάλλεται η εκπαίδευση των Ελλήνων με στόχο τη δημιουργία κοινωνίας πολιτών. Οι ατασθαλίες των πολιτικών βρίσκονται συχνότερα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων απ’ ό,τι οι παραβάσεις του κοινωνικού συνόλου. Ομως, η καθημερινή μας παραβατικότητα και η ανοχή μας προς αυτήν συμποσούνται σε τεράστια μεγέθη που μας καθηλώνουν».

Στα συγκεκριμένα δύο αποσπάσματα παρατηρούμε ότι οι συγγραφείς τα βάζουν με τους πολιτικούς μας. Αλλά με έναν τέτοιο τρόπο που καταλήγουν να δημιουργήσουν ενοχές και να με καταστήσουν συνυπεύθυνο και μένα τον απλό εργαζόμενο. Σ’αυτούς και στους άλλους που μας ενοχοποιούν ευθέως (γιατί λέει φάγαμε τις αγροτικές επιδοτήσεις, γιατί ζούσαμε πάνω απ’ότι δικαιούμασταν –ποιος άραγε το ορίζει αυτό, κλπ) ότι εμείς και καλά, οι απλοί πολίτες ευθυνόμαστε για την κατάντια της οικονομίας μας, η απάντηση είναι η εξής:


  • Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η κοινοτική στατιστική υπηρεσία, η Γιούροστατ, oι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες την εβδομάδα απ' όλους τους άλλους εργαζόμενους μέσα στην Κοινότητα.
  • Εκθεση της UBS συγκρίνει τις τιμές, τους μισθούς και την αγοραστική δύναμη 73 πόλεων σε σχέση με ένα καλάθι 122 προϊόντων και υπηρεσιών. Στην Αθήνα το κόστος ζωής υποχώρησε  στην 36η θέση και αποτελεί το 72,7% του κόστους στη Νέα Υόρκη. Οι μισθοί στην Αθήνα αντιστοιχούν σχεδόν στο μισό των αντίστοιχων της Νέας Υόρκης και περίπου στο ένα τρίτο εκείνων της Κοπεγχάγης. Μισθοί και τιμές προσδιορίζουν την αγοραστική δύναμη, η οποία παραμένει για την Αθήνα στην 32η θέση και αντιστοιχεί περίπου στο 60% ενός κατοίκου της Νέας Υόρκης.
  • Στο μηχανισμό εξουσίας, της δι’αντιπροσώπου δημοκρατίας,  δεν ρωτήθηκα ούτε για τους στρατιωτικούς που βγαίνουν στην σύνταξη στα 45, ούτε για τους δικαστικούς που αμείβονται πλουσιοπάροχα, ούτε για τα κάθε είδους επιδόματα των δημόσιων υπαλλήλων με τα οποία οι εκάστοτε πολιτικάντηδες με "ξένα κόλλυβα" φρόντιζαν την υστεροφημία τους, ούτε για τους άλλους αυλικούς της εξουσίας τους πολυθεσίτες δημοσιογράφους, που κοσμούν τις λίστες των μυστικών κονδυλίων των υπουργείων.
  • Η γενικευμένη διαφθορά στην οποία μ’έχουν βρωμίσει και μένα (με τις πολεοδομικές μικρο-παραβάσεις ή το φακελάκι στο γιατρό που με χειρούργησε) είναι «σπουδαγμένος» τρόπος άσκησης εξουσίας. Ενας «διεφθαρμένος» λαός είναι ένας συνένοχος, μουγκαμένος λαός. Και το πετύχαν.
  • Στο φαγοπότι των κρατικών προμηθειών, εξοπλιστικών προγραμμάτων, τεχνικών έργων δεν ήμουν παρόν. Ηταν οι πολιτικοί μας μαζί μ’αυτούς τους ίδιους τους δανειστές μας, που σήμερα μας κατακεραυνώνουν. Αυτό ήταν το παιχνίδι της σύγχρονης τραπεζικής νέο-αποικιοκρατίας, μέχρι που ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση. Στην ελληνική έκδοση του παιχνιδιού αυτού είδαμε επεισόδια όπως αυτό: με γερμανικά δάνεια χρυσο-πληρώσαμε τα υποβρύχια του Σκαραμαγκά που δεν παραλήφθηκαν ποτέ, αλλά και τους αυτοκρατορικής μεγαλοπρέπειας γάμους του τέως υπουργού Εθνικής Αμυνας στο Four Seasons των Παρισίων.

Γι’αυτό, κύριοι διανοούμενοι, εμάς αφήστε μας ήσυχους. Και δουλεύουμε περισσότερο με λιγότερα λεφτά και πληρώνουμε ακριβότερα για τα αναγκαία μας και αισθήματα ενοχής μας φορτώσανε και στο φαγοπότι ήμασταν απόντες. Περιμένουμε, απλά, να δούμε έστω κι έναν πολιτικό να πάει φυλακή. Να γίνει η αρχή, βρε αδελφέ.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Αυτοί που κλέβουν το φαϊ, κηρύσσουν τη λιτότητα

Δανειζόμασταν ως χώρα, προ κρίσης, με 5,5%, τώρα με 7,5%. Όχι ότι το 5,5% είναι λίγο. Υπάρχουν πάμπολοι μικρομεσαίοι που δανείζονται με χαμηλότερο κόστος. Το 2% όμως που μας φεσώνουν, λόγω κρίσης, μεταφράζεται σε ετήσιους επιπλέον τόκους άνω του 1 δις. Το τι είναι ένα δις κάθε χρόνο μπορεί κανείς εύκολα να το δει σαν 500.000 τ.μ. σχολικές αίθουσες (με 2.000 Ευρώ το τ.μ.)!
Οι νταβατζήδες, ως διεθνής σκιώδης κυβέρνηση τραπεζιτών, εισπράττει από τους λαούς αθόρυβα κι ασύστολα. «Αυτοί που κλέβουν το φαϊ, κηρύσσουν τη λιτότητα».


Εφτιαξε από την Δευτέρα το κλίμα στις αγορές. Μειώθηκαν κάπως τα spreads και τα νταβατζιλίκια. Πώς και γιατί έγινε αυτό; Η Μέρκελ για εσωτερικούς ανούσιους πολιτικάντικους λόγους (γραμμένο τον έχουν τον λαό κι εκεί), αλλά για ουσιαστικούς τραπεζικούς, παίζει την κασέτα του ότι «δεν βοηθάμε, η ευθύνη είναι στην ελληνική κυβέρνηση να πείσει τις αγορές».


Μήπως όμως ακούσατε ότι την Παρασκευή ήταν στην Αθήνα ο κος Ackerman, διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank; Συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό και τον δ/ντα σύμβουλο της Εθνικής Τράπεζας. Όταν ρωτήθηκε για το χρέος είπε ότι «βρίσκεται στην Ελλάδα επειδή αγαπά τη χώρα και τον ωραίο καιρό της» και ότι είχε με τον Γιωργάκη έναν γενικόλογο (!!!) «πολύ επικοδομητικό διάλογο για την παγκόσμια κατάσταση».
Τα αποτελέσματα αυτών των συναντήσεων διέρρευσαν φαίνεται:
«Σύμφωνα με πληροφορίες από τον τραπεζικό κλάδο, η Deutsche Βank έχει καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να της διασφαλίσει πιστώσεις, να προστατεύσει τις δικές της επενδύσεις στην Ελλάδα και να δώσει συγκεκριμένη μορφή στη «γερμανική βοήθεια».
Ωστόσο, μία πιθανή συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Deutsche Βank προϋποθέτει τον απόλυτο έλεγχο των Γερμανών στις αποφάσεις και στον σχεδιασμό του υπουργείου Οικονομικών, στο χρόνο λήψης αποφάσεων για τις όποιες κινήσεις του οικονομικού επιτελείου και πιθανώς δεσμευτικές προτάσεις για εξελίξεις στον εγχώριο τραπεζικό κλάδο (συγχωνεύσεις, στρατηγικές συνεργασίες)».


Οι πραγματικοί άρχοντες όπως και οι αρχηγοί της μαφίας κινούν τα νήματα παρασκηνιακά, δεν εκτίθενται, ταξιδεύουν πάντα ινγκόγνιτο. Στη δημοσιότητα εκτίθενται τα τσιράκια τους (Μέρκελ, Σαρκοζί, κλπ), το πολιτικό προσωπικό τους (political personnel) όπως αποκαλείται στα αγγλικά η πολιτική τάξη.


Προσέξτε τη διατύπωση του δημοσιογράφου: «συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Deutsche Βank». Αυτή είναι η γλώσσα την αλήθειας. Ηρθε το αφεντικό στην Ελλάδα, έκλεισε τη συμφωνία με τον πρωθυπουργό, τέλειωσε η κρίση. Από δω και πέρα αναλαμβάνουν οι πολιτικοί να διαχειριστούν τα μικροπολιτικά τους (κοινή γνώμη, διαδικαστικά με την εμπλοκή των δημόσιων κι εκεί φορέων που θα μπουν μπροστά να πληρώσουν, κοκ).


«Ο κ. Χατζημαρκάκης μίλησε για σχέδιο βοήθειας, μέσω αγοράς ελληνικών ομολόγων από την KfW (κρατική αναπτυξιακή τράπεζα) και την γαλλική κρατική τράπεζα Caisse des Depots, συνολικού ύψους 10-14 δισ. ευρώ. Στο σχέδιο θα συμμετέχει, όπως, είπε, και η Ολλανδία, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες θα συμμετέχει και το Λουξεμβούργο».
Κατά σύμπτωση χώρες, ιδιωτικές τράπεζες των οποίων κατέχουν πάνω από το μισό δημόσιο χρέος μας.


Πως μας προέκυψε ξαφνικά η λύση του προβλήματος; Να είναι τα μέτρα που εξήγγειλε η ψηφισμένη κυβέρνησή μας ή η δήλωση του γελοίου ότι «τον σταματούν μεροκαματιάρηδες και του προσφέρουν έναν μισθό για να σωθεί η πατρίδα;» Σκατά. Η πρόσκληση του Ομπάμα στον Γιωργάκη να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον ήταν,  κι ας πιθανολογήσουμε τώρα για την ψυχοπονιά αυτού του καραγκιόζη:


Η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ αποκάλυψε κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας στην Επιτροπή Οικονομικών της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ότι έξι χρηματοοικονομικά ιδρύματα κερδοσκοπούν εις βάρος της Ελλάδας για το χρέος της στην κρίση που έχει πλήξει την χώρα. Η Γαλλίδα υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι και τα έξι χρηματοοικονομικά ιδρύματα είναι αγγλοσαξονικά, υποδεικνύοντας ότι οι εδρεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ.


Αρα μαθαίνουμε ότι αγγλοσάξωνες είναι οι κερδοσκόποι που μας κυνηγούν και άρα ο εν λόγω κύριος μπορεί να έχει ουσιαστικό ρόλο στο δράμα μας. Τους Άγγλους ας τους αγνοήσουμε. Αλλωστε, «Ενδεχόμενη υποχώρηση της στερλίνας έως και 30% έναντι του δολαρίου, προβλέπουν διαχειριστές κεφαλαίων, επισημαίνοντας ότι ενώ τώρα η προσοχή όλων είναι στραμμένη στην ελληνική κρίση χρέους και το ευρώ, ο επόμενος στόχος των κερδοσκόπων ίσως είναι το βρετανικό νόμισμα».


Μερικά τινά μπορεί να είναι τα κίνητρα του εν λόγω κυρίου: ή θέλει να μπεί σφήνα με το ΔΝΤ ανάμεσα στον αδύναμο κρίκο και την Γερμανική Ευρώπη τεστάροντας την Γερμανία ως προς το κατά πόσο θα συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι του ενιαίου νομίσματος, ή ανέξοδα σχεδόν να δείξει ποιος είναι το παγκόσμιο αφεντικό, ή με την ενίσχυσή του αυτή προσπαθεί να σιγουρέψει τις παραγγελίες από τον αμυντικό προυπολογισμό μας ή συνδυασμός όλων των ανωτέρω και άλλων τινών. Η τελευταία παράμετρος μου διέφυγε στα πρόσφατα γραπτά μου, μέχρι που άκουσα τον Γιωργάκη να διαλαλεί ότι ο αμυντικός μας προυπολογισμός στοχεύει στην θωράκιση της χώρας και κάτι τέτοιες μπούρδες και το συνδύασα με το εξής δημοσίευμα της Καθημερινής:
Μέρκελ, Σαρκοζί ζητούν αγορά αεροσκαφών
«Πράσινο φως» για συνέχιση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τα οποία έχουν ήδη αναληφθεί δεσμεύσεις δόθηκε χθες, στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου, με τη συμμετοχή του υπουργού Εθνικής Αμυνας κ. Ευ. Βενιζέλου, του αναπληρωτή υπουργού κ. Π. Μπεγλίτη και του υπουργού Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη. Οι πιέσεις που δέχεται η Αθήνα για αγορά πολεμικών αεροσκαφών είναι μεγάλες, όπως και οι πιέσεις για αύξηση της συμμετοχής στην αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, ενώ παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά».


Όλα τα παραπάνω για να καταλαβαίνουμε τι παίζει στην επικαιρότητα. Έτσι όπως είναι τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης οι ειδήσεις πρέπει να ξαναγράφονται τελικά για να ενημερωθεί κανείς. Το κάνουν ενμέρει μερικές χιουμοριστικές εκπομπές με πολύ επιτυχημένους υπότιτλους, το έκαναν όμως συστηματικά και κατά τον μεσοπόλεμο, προσπαθώντας να αντικρούσουν την επίσημη προπαγάνδα.

ΥΓ. Είχα δυο μήνες να γράψω πριν τις τελευταίες αναρτήσεις. Τι να γράψεις και τι να πεις και τι να πρωτοδιαβαστεί με τόσα γραπτά που παράγονται κάθε λεπτό. Ο θυμός μου όμως είναι τέτοιος μ’όλη αυτή την παραπληροφόρηση και την ληστεία που παθαίνουμε που δεν κρατιέμαι. Τα αφιερώνω στους λίγους φίλους, γνωστούς και άγνωστους, που με παρακινούν να γράψω, ελπίζοντας να ανταμώνουμε στις απεργίες. Δεν είναι εποχή για group therapy!

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

O φασίζων λαικισμός ελλοχεύει

Εχουν ενδιαφέρον οι αναλύσεις ξένων που μας επιτρέπουν να δούμε το «ελληνικό πρόβλημα», χωρίς την εμπάθεια της θιγμένης εθνικής περηφάνειας, τo δάχτυλο της Αφροδίτης του Focus ή τις κορώνες των γερμανικών αποζημιώσεων. Σε μια απ’αυτές διαβάζουμε, συνοψίζοντας, τα εξής:

• Tα ελλείμματα και το χρέος βοήθησαν εμάς να δημιουργήσουμε υποδομές και να περνάμε καλύτερα, τόνωσαν όμως και την παραγωγή στις ευρωπαικές χώρες, οι τράπεζες των οποίων κατέχουν χρηματοδότησαν αυτά τα ελλείμματα μας.
• Ο περιορισμός του ελλείμματος σήμερα με την ακολουθούμενη πολιτική θα οδηγήσει την χώρα σε χρόνια ύφεση. Οποιος είναι μέσα στην αγορά τον τελευταίο χρόνο το έχει νοιώσει για τα καλά στο πετσί του.
• Η Ελλάδα εθελοντικά/εκβιαστικά προσχώρησε στην υποδούλωση της και δεχόμενη τους τοποτηρητές της ασκούμενης πολιτικής της μετατράπηκε απλά σε αποικία των δανειστριών χωρών.
• Το πρόβλημα είναι η θεσμική ανεπάρκεια της ΕΕ με την ανυπαρξία μιας ευρωπαικής αρχής διαμόρφωσης και άσκησης της φορολογικής πολιτικής. Δεν νοείται ενιαία νομισματική πολιτική χωρίς ενιαία φορολογική πολιτική.
• Οι στόχοι του Μάαστριχ -που εφαρμόζουν μη εκλεγμένοι τεχνοκράτες και η συνεπακόλουθη πτώση της ευημερίας (μικρή ανάπτυξη, αύξηση της ανεργίας, …)- για εξωτερικό χρέος και έλλειμμα, οδήγησαν την ευρωπαική κοινή γνώμη στην απαξίωση των πολιτικών εκπροσώπων τους και στην στροφή σε ακροδεξιούς σχηματισμούς.
Τα ελλείμματα δεν σημαίνουν τίποτα για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτά που μετρούν είναι το ποσοστό ανεργίας, οι μισθοί, ο πληθωρισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η παραγωγικότητα, κλπ.

Μας λένε τίποτα καινούργιο όλα τα παραπάνω?
Μήπως δεν κουραστήκαμε και προ κρίσεως ακόμα να διαβάζουμε αναλύσεις που υποστήριζαν ότι η στόχευση στην καταπολέμηση του πληθωρισμού είναι λάθος και ότι η Ευρώπη πρέπει να νοιάζεται περισσότερο για την ανάπτυξη?

Ή, είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς το δημοκρατικό έλλειμμα που αντιπροσωπεύει το γεγονός, οι αγορές και τα όργανα τους (ΔΝΤ-ΕΚΤ) να υπαγορεύουν εισοδηματικές και λοιπές πολιτικές, έξω από οποιαδήποτε δημοκρατική νομιμοποίηση τους? Και στην τελική, ποιος έπεισε τις αιρετές κυβερνήσεις μας να παραιτηθούν από την υπέρτατη εξουσία της δημιουργίας χρήματος για την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων, με απ’ευθείας προσφυγή στην Κεντρική Τράπεζα? Η ανώνυμη μάζα των χρηματιστηριακών ντήλερ που συμπεριφέρεται σαν «κοπάδι βλακών» με τα απολίτικα παβλοφικά αντανακλαστικά, είναι πιο έγκυροι να υπαγορεύουν πολιτικές?

Είναι δυνατόν η αιρετή πολιτική τάξη της Ευρώπης να είναι έτσι ρίψασπις, παραιτούμενη από τις εξουσίες που της ανέθεσαν οι κοινωνίες και να υπακούει αποκλειστικά στα κελεύσματα των αγορών και της «ανεξάρτητης» Κεντρικής Τράπεζας?

Η έκρηξη του Θαπατέρο στις 19/2 στο Λονδίνο ενάντια στις χρηματοοικονομικές αγορές ότι «εσείς ευθύνεστε για την οικονομική κρίση ενώ εμείς σας σώσαμε από την πτώχευση. Αρα, δεν νομιμοποιείστε να υπαγορεύετε τις κοινωνικά επώδυνες αντιαναπτυξιακές πολιτικές περιορισμού των ελλειμμάτων. Εμείς θα μειώσουμε τα ελλείμματα με ελλείμματα, μέσα από την οικονομική ανάπτυξη» κι εσείς να πάτε να γ.. Αυτή η έκρηξη δεν είναι ενδεικτική ενός ιδιότυπου bras de fer που παίζεται ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και τους κεφαλαιο-κράτες (η λέξη με την πλήρη ετυμολογική της έννοια)?

Η Ελλάδα με μόνο 3,6% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Ευρωπαικής Ενωσης στοχοποιείται ως θρυαλίδα αποσταθεροποίησης του Ευρώ!. Τη στιγμή που θα αρκούσε μια απλή ενοχική εγγύηση αυτού του χρέους μας, χωρίς εκταμίευση ούτε ενός σεντ. Και η ζώνη του Ευρώ με 6% μόνο συνολικό έλλειμμα δέχεται την επίθεση των «αγορών», όταν οι ΗΠΑ έχουν υπερδιπλάσιο έλλειμμα! Τελικά, μήπως το πολιτικό προσωπικό των ευρωπαικών χωρών είναι προσωπικό των «κεφαλαιο-κρατών», με επικεφαλής το αγγλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα?


Οι Ελληνες πολιτικοί, τρομοκρατώντας την κοινωνία μας με το, εντελώς εικονικό, σκιάχτρο της πτώχευσης, σ’ένα background γεωπολιτικού πολέμου νομισμάτων (δολλάριου-Ευρώ), παρέδωσαν την άσκηση της οικονομικής πολιτικής της χώρας σε αλλοδαπά κέντρα. Ανίκανοι, μάλιστα, να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μια στοιχειώδη αναπτυξιακή πολιτική, προκειμένου να μεγαλώσουν την πίττα του παραγόμενου πλούτου και αδιάφοροι στο να χτυπήσουν τους μηχανισμούς της διαφθοράς του δημόσιου χρήματος, δίνουν την εντύπωση του εκπροσώπου τύπου που διαχειρίζεται, επικοινωνιακά μόνο, αυτή την οικονομική καταστροφή και τρομοκρατία που μας πλήττει όλους.


Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι αναμφισβήτητα ενημερωμένοι ευρωπαίοι πολιτικοί να μην αντιλαμβάνονται τις αντιφάσεις όλων των παραπάνω και τα ερωτήματα που εγείρονται? Απίθανο. Η υπαλληλική τους σχέση όμως τους απαγορεύει να συγκρουστούν ανοικτά με τους εργοδότες τους.

Και οι αναλυτές, νεοφιλελεύθεροι ή αριστεροί, γιατί δεν απαντούν? Επιστήμη για την επιστήμη και αποστασιοποιημένη ουδετερότητα. Σχολιάζουν την πραγματικότητα, κάποιοι με ευαισθησίες έστω, λες και οι κοινωνίες δεν υπάρχουν, ή δεν καταλαβαίνουν.

Μόνο που οι ερωτήσεις από τη στιγμή που διατυπωθούν χρειάζονται απαντήσεις. Και οι κοινωνίες που ήδη βιώνουν την ανεργία και την επιδείνωση των συνθηκών ζωής απαιτούν την λύση των προβλημάτων. Διαφορετικά, ο φασίζων λαικισμός ελλοχεύει.


Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Χορεύοντας με τις αγορές

Επειδή με την νομισματική ένωση του Μάαστριχ και την θέσπιση του Ευρώ η Ευρώπη παρέμενε θεσμικά ανοχύρωτη να προστατεύσει την ισχύ του Ευρώ από τις πληθωριστικές πιέσεις που θα προκαλούσαν τα δημόσια ελλείμματα τα οποία παρέμεναν στην αρμοδιότητα των εθνικών κυβερνήσεων, ήρθε η συνθήκη της Λισσαβώνας να θεσπίσει τους σχετικούς κανόνες: απαγόρευση υπέρβασης του 3% του δημόσιου ελλείμματος, επί ποινή επιτήρησης σε περίπτωση παραβίασης του κανόνα. Σημειώνεται ότι το δημόσιο έλλειμμα ως ποσότητα χρήματος αντιστοιχεί σε χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε αντίστοιχη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και κατά συνέπεια ασκεί πληθωριστικές πιέσεις με ότι αυτό σημαίνει για την ισχύ του Ευρώ και της ευρωπαικής οικονομίας.

Επειδή τόσος ντόρος γίνεται για το δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας, μπήκαμε στον κόπο να σταθμίσουμε το όντως συγκριτικά υψηλότερο % ελλείμματος της χώρας μας με το μερίδιο που έχουμε ως χώρα στο ευρωπαικό ΑΕΠ. Από την σύγκριση αυτή προκύπτει, όπως φαίνεται και από τον πίνακα που ακολουθεί ότι η Γερμανία με το μικρότερο έλλειμμα διοχετεύει στην αγορά τρείς φορές περίπου περισσότερο χρήμα απ’ότι εμείς, ενώ από κοινού ο γαλλογερμανικός άξονας πάνω από οκτώ φορές περισσότερο.
                                          Γερμανία    Γαλλία     Ισπανία     Ελλάδα
% ΑΕΠ Ευρώπης                      27,1         21,2         11,8          2,6
Δημόσιο έλλειμμα                     3,4           8,3         11,2         12,7
Πληθωριστικό χρήμα, ως % επί του ΑΕΠ
Ευρώπης, που ρίχνει κάθε χώρα στην αγορά 
                                                 0,92%      1,76%      1,32%      0,33%
Στοιχεία Eurostat για το 2008

Αντίστοιχα συμπεράσματα θα προέκυπταν αν συγκρίναμε με τον ίδιο τρόπο και το εξωτερικό χρέος της χώρας μας. Αρα ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης του Ευρώ από την χώρα μας είναι αμελητέος και επαληθεύεται η άποψη ότι ο ντόρος που σηκώθηκε από τα διεθνή μέσα εναντίον της χώρας μας, δεν είναι στην ουσία παρά η ανάδειξη του δένδρου που καλείται να κρύψει το δάσος: το δημόσιο χρέος και έλλειμμα των ΗΠΑ και Αγγλίας. Οι τελευταίοι -για τους οποίους εγείρονται πολύ μεγαλύτερες αμφιβολίες, σε σχέση με τις δικές μας, ως προς την ακρίβεια των στατιστικών στοιχείων των οικονομιών τους- εναγωνίως προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές, ότι το δολλάριο παραμένει το ισχυρό αποταμιευτικό νόμισμα, προκειμένου να προσελκύσουν από το Ευρώ τα κεφάλαια που χρειάζονται για να κλείσουν τα ελλείμματα τους.

Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, χόρεψαν στον ρυθμό που ενορχήστρωσαν οι αγγλοσαξωνικές τράπεζες και τα media τους γιατί

1. η υποτίμηση του Ευρώ που προέκυψε από την σχετική φημολογία εξυπηρέτησε άριστα τους εξαγωγείς τους,

2. οι τράπεζες τους που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του δανεισμού μας σε ομόλογα κερδοσκόπησαν ασύστολα το τελευταίο διάστημα,

3. βρήκαν ευκαιρία να «τεστάρουν» για πρώτη φορά τον μηχανισμό επιτήρησης, που έχουν οι αγγλοσάξωνες στημένο και ετοιμοπόλεμο μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου,

4. αποφάσισαν να τραβήξουν τ’αυτί των ελλήνων ομολόγων τους που ασκούν τα τελευταία χρόνια μια πολιτική τριτοκοσμικού χαρακτήρα (οικογενειοκρατία, διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, πελατειακές σχέσεις, παραοικονομία, κλπ)

5. το κλίμα φόβου και τρόμου που δημιούργησαν όλα τα media εν χορώ για τον κίνδυνο πτώχευσης της χώρας μας, βοηθούν την ελληνική κυβέρνηση να περάσει μέτρα που σε normal συνθήκες θα ήταν αδιανόητο να περάσουν στην ελληνική κοινωνία. Με τον φόβο ελέγχονται τα πλήθη…

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να ακολουθήσει μία στοιχειωδώς πατριωτική στάση αναδεικνύοντας όλα τα παραπάνω και διεκδικώντας από τους Ευρωπαίους την οικονομική τους στήειξη, επισκέπτεται τις ευρωπαικές πρωτεύουσες με την ουρά στα σκέλια διαλαλώντας πόσο διεφθαρμένη χώρα είμαστε και ομολογώντας ανικανότητα να τηρήσουμε σωστά τα λογιστικά του νοικοκυριού μας. Εκχωρώντας την εθνική ανεξαρτησία και περηφάνεια, καλεί τους ευρωπαίους εν είδει τοποτηρητών να συμμετάσχουν στην ΕΣΥΕ και στο Εθνικό Λογιστήριο του κράτους.

Σε πλήρη σύμπνοια τα εθνικά ΜΜΕ αβαντάρουν την κυβέρνηση στο ξαναμοίρασμα της πίττας σε βάρος του κόσμου της εργασίας, με θεσμικές αλλαγές (περικοπές μισθών, συνταξιοδοτικό, θεσμοθέτηση των προσωρινών μορφών απασχόλησης, κά), οι οποίες θα μας βυθίσουν ως κοινωνία σε πολυετή μιζέρια.

Η αριστερά ανήμπορη να αντιπροτείνει ένα συνολικό εναλλακτικό όραμα (από τον εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος μέχρι τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων) και να εμπνεύσει την κοινωνία, αρκείται στην ακαδημαική ανάλυση της συγκυρίας και την «από τα πάνω» στρατολόγηση δυνάμεων, προκειμένου αυτάρεσκα να αυξήσει την κοινοβουλευτική της δύναμη.

Γενικότερα τώρα, ας πάμε στα αποκαλούμενα απαξιωτικά ως βερμπαλισμοί ή κι ...ανέξοδη επαναστατική θεωρητικολογία:  Επειδή η γνώση είναι δύναμη, γι'αυτό ψάχνομαι και γράφω αυτές τις γραμμές. Ας αναζητήσουμε με τους γύρω μας τις απλές αλήθειες της ζωής. Ας αναζητήσουμε το εναλλακτικό σενάριο κι ας δράσουμε συλλογικά στους συλλόγους γονέων των σχολείων μας, στα σωματεία μας, στις καθημερινές συναλλαγές μας. Η ζωή θα συνεχισθεί και χωρίς τα πανάκριβα τζίπ και τις εξόδους στα ακριβά πιάνο- ρέστοραντ. Το ζητούμενο είναι η επαναπροσέγγιση με τις πανανθρώπινες αξίες της αστικής επανάστασης «αδερφοσύνη-ισότητα-ελευθερία». Με έμφαση στην μεγαλύτερη από όλες την «οικονομική ελευθερία». Γιατί χάρη στην ανθρώπινη πνευματική και σωματική εργασία των δύο τελευταίων αιώνων, κυρίως, στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, θα μπορούσαμε πλέον να έχουμε τα απαραίτητα για την ζωή, ακόμα και με λιγότερη εργασία. Αρκεί να αποκηρύξει κανείς την καταστροφή που φέρνoυν στην πραγματική οικονομία και ζωή οι νόμοι της αγοράς (ανεργία, κλείσιμο εργοστασίων, καταστροφή εμπορευμάτων, κά.) Ακόμα κι αν τύποι σαν τον Σουμπέτερ θέλουν να πας πείσουν ότι είναι "δημιουργική καταστροφή".



Ισως ο καπιταλισμός να έφθασε στην "ωρίμανση" του και οι παραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας ασφυκτιούν και παρεμποδίζονται να λειτουργήσουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που αυτός υπαγορεύει. Ισως ήρθε η στιγμή για την αναζήτηση μιας εναλλακτικής θέσμισης των κοινωνιών μας, η οποία σίγουρα δεν μπορεί να είναι αυτή των πενταετών οικονομικών πλάνων, κάποιων «ειδημόνων» εξουσιαστών.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Λαπάδες γίναν τα μυαλά μας

Θέλοντας και μη, μπήκαμε στο «τρυπάκι» να συζητάμε με όρους πολιτικής οικονομίας. Πάψαμε ακόμα να βλέπουμε και το συμβαίνει στην τσέπη μας την ίδια. Δεν κρίνουμε πλέον την πολιτική, ούτε με βάση την τσέπη μας, ούτε με βάση αρχές όπως η δικαιοσύνη, η ισότητα, κλπ. Εγιναν λαπάδες τα μυαλά μας. Αριστεροί εμείς; Σωπάστε καλέ.
Γίναμε, όμως, «τεχνοκράτες» και μιλάμε για τις αγορές, τα spreads, το δημόσιο έλλειμμα ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), κλπ. Ασχετα αν ελάχιστοι από μας κατέχουν τα πιο βασικά, όπως το τι τέλος πάντων είναι κι αυτό το ΑΕΠ ακόμα! Και δεν συνέβη τυχαία αυτό...
Η πεποίθηση ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι υπόθεση τεχνοκρατών και ειδικών υπήρξε κάτι που συστηματικά επεδίωξαν οι αστικές κυβερνήσεις από τα τέλη του 19ου αιώνα, προκειμένου να καταλύσουν τα ψίγματα πραγματικής δημοκρατίας που εμπεριέχονταν στην μεγάλη γαλλική επανάσταση του 1789 και πραγματώθηκαν στην Παρισινή κομμούνα.
Έτσι καταντήσαμε να θεωρούμε "πεφωτισμένους" αυτούς που με απλά λόγια μας εξηγούν τα βασικά της πολιτικής οικονομίας! Ενας από αυτούς και ο Γ.Δελαστίκ, που με το άρθρο του στο Εθνος μας εξηγεί τι είναι τα CDS (και όχι μόνο):



Πώς μας πούλησαν και μας αγόρασαν
Εθνος 17-02-2010
Ανατριχιαστικός είναι ο μηχανισμός με τον οποίον συγκεκριμένοι τραπεζικοί κολοσσοί κερδοσκόπησαν εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα αυτοί μεν να κερδίσουν ποσά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, η Ελλάδα δε να τεθεί υπό ξένη οικονομική κηδεμονία. Αξίζει να τον περιγράψουμε σε αδρές γραμμές. Το αποφασιστικό εργαλείο στο παιχνίδι που παίχτηκε εναντίον της Ελλάδας είναι ένα εντελώς πρόσφατο χρηματοπιστωτικό προϊόν που ονομάζεται CDS (από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων credit default swaps).
Πρόκειται για ασφάλιση κατά της περίπτωσης μη αποπληρωμής ενός χρέους. Μια τράπεζα π.χ. που αγοράζει ομόλογα ενός κράτους ασφαλίζει το ποσό που έδωσε σε μια άλλη τράπεζα, η οποία είναι υποχρεωμένη να της δώσει αυτή τα λεφτά της, αν το κράτος χρεοκοπήσει και βρεθεί σε αδυναμία να εξοφλήσει τα ομόλογά του όταν λήξουν ή να πληρώσει ενδιαμέσως τους τόκους.
Εννοείται ότι όσο πιο επισφαλής είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας τόσο υψηλότερα ασφάλιστρα θα απαιτήσει η τράπεζα που ασφαλίζει το χρέος.
Το στοιχείο που σοκάρει είναι ότι τρεις και μόνο τραπεζικοί κολοσσοί, η γερμανική Ντόιτσε Μπανκ και οι αμερικανικές Γκόλντμαν Ζαξ και Τζ. Π. Μόργκαν ελέγχουν τον 75% (!) της παγκόσμιας αγοράς των CDS.
Πάμε τώρα στην περίπτωση της Ελλάδας. Περί τα μέσα Γενάρη, περίπου δέκα ημέρες πριν η χώρα μας αναζητήσει αγοραστές για το πενταετές ομόλογό της, η Ντόιτσε Μπανκ δημοσιοποιεί μια έκθεση - φωτιά για την ελληνική οικονομία, όπου αναφέρει πως πάμε χάλια και δεν αποκλείεται κατάρρευση.
Αμέσως μετά κινητοποιείται το τμήμα της CDS της Ντόιτσε Μπανκ. Ζητάει πολύ υψηλότερα ασφάλιστρα για το ελληνικό χρέος, αφού υποτίθεται ότι η χώρα μας βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση, όπως λέει το τμήμα μελετών της... ίδιας τράπεζας!
Αφού το επιτόκιο των CDS για την Ελλάδα ανεβαίνει, περνάει αμέσως το μήνυμα παγκοσμίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα: τα διεθνή ΜΜΕ που δρουν ως «παπαγαλάκια» των κερδοσκόπων ουρλιάζουν ότι η ελληνική οικονομία παραπαίει, η ανενημέρωτη κοινή γνώμη τρομοκρατείται και οι επαΐοντες καταλαβαίνουν ότι στοχοποιήθηκε η Ελλάδα και οδεύει προς οικονομικό «γδάρσιμο».
Εν συνεχεία η ίδια η Ντόιτσε Μπανκ μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ αναλαμβάνουν να... πουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα! Να τα προωθήσουν στους υποψήφιους αγοραστές! Ναι, αυτοί ακριβώς που συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του κλίματος καταρράκωσης της ελληνικής οικονομίας για να διευκολυνθούν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις!
Δεν πρόκειται περί κακόγουστου αστείου. Μιλάμε εντελώς σοβαρά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και πάμπολλες άλλες κυβερνήσεις, υποχρεώνεται αντικειμενικά να προστρέξει στις τράπεζες που ελέγχουν την αγορά CDS, παρ’ όλο που υπονομεύουν την Ελλάδα. Τους πληρώνει ουσιαστικά «προστασία», με τη χυδαία έννοια του όρου, ελπίζοντας να τις εξευμενίσει ώστε να την βοηθήσουν να δανειστεί με ανεκτά επιτόκια.
Η Ντόιτσε Μπανκ λοιπόν ως ανάδοχος τράπεζα μαζί με την Γκόλντμαν Ζαξ και άλλες, που παίζουν πολύ δευτερεύοντα ρόλο, καθορίζουν ουσιαστικά το επιτόκιο με το οποίο θα διαθέσει τα ομόλογά της η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει περιθώρια να μη συμμορφωθεί στις υποδείξεις τους.
Εννοείται ότι η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ έχουν ενημερώσει τους πελάτες τους, οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα με επιτόκιο 6,2%, γιατί φυσικά οι τράπεζες αυτές γνωρίζουν εκ των ένδον πως έχει στηθεί το παραμύθι της δήθεν επαπειλούμενης χρεοκοπίας.
Η Ντόιτσε Μπανκ και η Γκόλντμαν Ζαξ εισπράττουν παχυλές προμήθειες εκατομμυρίων ευρώ από τους πελάτες τους, ενώ αγοράζουν και οι ίδιες μεγάλες ποσότητες χρυσοφόρων ελληνικών ομολόγων.
Τώρα ετοιμάζουν τον επόμενο γύρο ελληνικού δανεισμού, στήνοντας σκηνικό για ακόμη μεγαλύτερα κέρδη φυσικά...

ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΟΥΝ
Τα κράτη, όμηροι των τραπεζών

ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΥΝ την Ελλάδα οι Γερμανοί. Εχουν όμως ταραχθεί ακόμη και αυτοί από την επίδειξη δύναμης των τραπεζών. «Η Κοινότητα θα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα μπορέσει να αποξηράνει αυτόν τον βάλτο (των τραπεζών) που πιάνει ομήρους ολόκληρες χώρες» έγραψε σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Η «Μοντ» είναι εξοργισμένη: «Μόλις έναν χρόνο αφότου τα κράτη έσωσαν τις τράπεζες αφιερώνοντας κολοσσιαία ποσά και στις δύο όχθες του Ατλαντικού -25% του ΑΕΠ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- τα χρεωμένα κράτη πέφτουν θύματα επιθέσεων από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διέσωσαν. Αυτό είναι ένα από τα πικρά μαθήματα της ελληνικής κρίσης» ομολογεί η γαλλική εφημερίδα.



Εκεί που καταλήγει και παραμένει ένας απλός σχολιαστής δημοσιογράφος ο αγαπητός Γ.Δελαστίκ, ωστόσο, είναι στην αν-ικανότητα του να απαντήσει τα ερωτήματα των πιο πάνω εφημερίδων: για το πως πιάνονται όμηροι ολόκληρες χώρες, βλ.λαοί, και καταβάλλουν λύτρα στις τράπεζες, οι οποίες μάλιστα σώθηκαν με τα χρήματα αυτών των λαών!
Απορώ πως κάποιοι γέροι στο χωριό μου, χωρίς νάχουν τελειώσει το δημοτικό και χωρίς καν να ταξιδέψουν έξω απ’τον μικρότοπο τους, γνωρίζουν από τους παππούδες τους ότι «τον κόσμο τον κυβερνούν οι Εβραίοι με τις τράπεζες τους». Κι ας μην θεωρηθεί ρατσιστική αυτή η αναφορά στους εβραίους –αφού κι ο Μαρξ, στην τελική, εβραίος ήταν-, δεδομένου ότι, στο πέρασμα των χρόνων, τα νομιμοποιημένα πλέον κεφάλαια της ιταλικής, ελληνικής, ρωσικής, … μαφίας (της «προστασίας», των ναρκωτικών, της πορνείας, κλπ) πιθανότατα πήραν τις πλειοψηφίες στις μετοχικές συνθέσεις των ξένων τραπεζών.
Πόσα πτυχία, τελικά, πρέπει να πάρουμε και πόσες λέξεις να αραδιάσουμε σε περίπλοκους συλλογισμούς, για να καταλήξουμε σ’αυτό που ήδη γνώριζαν οι παππούδες μας;



Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Η αλήθεια έχει δύναμη ...

γι’αυτό και μας την κρύβουν συστηματικά. Η ίδια η πεφωτισμένη δεξιά ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 24/01/2010, με πρωτοσέλιδο την κρίση και πάρα πολλές σελίδες αφιερωμένες σ’αυτή, συσκοτίζει, παρά φωτίζει. Χρειάζεται σχεδόν να ξέρεις τι ψάχνεις και νάσαι προσεκτικός πολύ για να εντοπίσεις τις πληροφορίες εκείνες που εξηγούν και ρίχνουν φως στην επικαιρότητα. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι ακόμα μια ανάλυση για την συγκυρία. Παρατίθεται -για την παρέα που δεν ευκαίρεσε απ’τα ξενύχτια να διαβάσει- μια κάποια "αποκρυπτογράφηση" με αποσπάσματα από άρθρα και συνεντεύξεις της παραπάνω κυριακάτικης:

Γράφει στην 3η σελίδα του οικονομικού ένθετου ο Γιώργος Κοφινάκος, πρώην επικεφαλής της Citigroup Global Markets: «...κάποια αγγλοσαξωνικά συμφέροντα επιδιώκουν την αποδόμηση της Ευρωζώνης και του νομίσματος της, αντιδρώντας στον ενδυναμωμένο ρόλο του ευρώ ως αποθεματικού νομίσματος. Από την άλλη, και ένας μεγάλος αριθμός χωρών της Ευρωζώνης βλέπει με καλό μάτι την αποδυνάμωση του Ευρώ, ως παράγοντα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών προϊόντων. Τις πιo πάνω τακτικές έρχεται να εξυπηρετήσει ο πιο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, η Ελλάδα, με το υπερβολικό έλλειμμα, το υπερβολικό χρέος και τις υποβαθμίσεις». Αυτά όσον αφορά το ευρύτερο μακροοικονομικό και γεωπολιτικό πλαίσιο, στο οποίο διαδραματίζεται η ελληνική «τραγωδία». Οι επαγγελματίες, τελικά, τα λεν πολύ πιο καθαρά από τους πολιτικούς και τους λακέδες δημοσιογράφους τους.

Στην 2η σελίδα του ίδιου ένθετου, από άρθρο του Σωτήρη Νίκα: «...από την στιγμή που την Παρασκευή έγινε γνωστό ότι το Δημόσιο θα προχωρήσει σε κοινοπρακτική έκδοση πενταετών ομολόγων τις επόμενες μέρες, τα spread πήραν την ανηφόρα. Διαχειριστές μεγάλων hedge funds που έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα – όπως ο Γκρέβον Χάουαρντ κι ο Τζον Πόλσον- δεν χάνουν ευκαιρία σε τέτοιες περιπτώσεις να ανεβάζουν τα spreads και να κερδίζουν, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες διαφόρων οικονομιών». Είναι τόσα μικρά τα μεγέθη της επιχείρησης ΕΛΛΑΣ Α.Ε., που αρκεί ένας μικρός σχετικά τζογαδόρος σαν τον Τζον Πόλσον για να παίξει και να κονομήσει όπως και όσο θέλει με τα ελληνικά ομόλογα (3,2 δις ευρώ μας πληροφορεί ο Βασίλης Ζήρας ότι εκτιμάται το fund του Πόλσον). Με το spread στις 407 μονάδες βάσης (δηλ.4,07%) το επιτόκιο των πενταετών ομολόγων θα διαμορφωνόταν στο 6,3%!!!. Η Deutsche Bank, μαζί με άλλες φίλες της λοιπόν, θα μας δανείσει ως χώρα, μ’αυτό το επιτόκιο, τη στιγμή που δανείζει τον μικρο-μαγαζάτορα στην λοιπή Ευρώπη με 5%! Ασε που και οι δικές μας τράπεζες δανείζουν ακόμη με τέτοια επιτόκια. Ή με τους εξοπλισμούς θα μας τα παίρνουν ή με τους τόκους οι νταβατζήδες.

Ο Κώστας Καλλίτσης λέει στην 20η σελ.: «Οι ξένοι τραπεζίτες μπαινοβγαίνουν στο υπουργείο Οικονομικών...Αν δεν μπορείτε να βρείτε δάνεια –μας λένε- να σας βρούμε εμείς, με ιδιωτική τοποθέτηση, στα σίγουρα. Και προτείνουν spread περί τις 300 μονάδες και μια παχυλή προμήθεια για τους ίδιους...». Μάθαν ότι πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι. Οπου γύφτοι, οι ιδιώτες τοκογλύφοι. Ο κος Παπακωνσταντίνου όμως αρνήθηκε τις προτάσεις αυτές, γιατί λέει τις βρήκε ...ακριβές. Ο αξιότιμος δημοσιογράφος, ωστόσο, αντί να δει το έργο σεξ που παίζεται στο υπουργείο Οικονομικών, πάει την μηντιακή τρομοκρατία στα άκρα της, κραυγάζοντας: “H Ελλάδα είναι σε πόλεμο για το χρέος. Και το κράτος κατ’ουσίαν έχει πτωχεύσει......Οδεύουμε προς παρατεταμένη, πολυετή ύφεση που θα υποβαθμίσει τη χώρα μας (όχι στα ratings, αλλά) στην πράξη». Η αλήθεια είναι στα περί ύφεσης. Ολα τ’άλλα είναι για να το πάρουμε απόφαση.

Ο Βασίλης Ζήρας στην 8η σελίδα μας πληροφορεί ότι «το Κολέγιο (sic!) των Επιτρόπων στις 3/2 και το Ecofin στις 16/2 θα εγκρίνουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας και ταυτόχρονα θα θέσουν την Ελλάδα σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης... Επιπλέον, για πρώτη φορά η επιτήρηση δεν θα αφορά μόνο τα δημοσιονομικά, αλλά και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. ....Αυτό της δίνει τη δυνατότητα να απευθύνει συστάσεις για μεταρρυθμίσεις (ασφαλιστικό, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και αγορών), που είναι το αδύνατο σημείο του Προγράμματος Σταθερότητας...Η Κομισιόν θα έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει οποτεδήποτε εντοπίζει παρεκκλίσεις και θα ζητά συγκεκριμένα μέτρα». Ποιό είναι το ζουμί εδώ? Οτι εντάξει Ευρωπαίε, νάχεις λόγο για το ετήσιο έλλειμμα μου ως κρατική μηχανή και για το συσσωρευμένο εξωτερικό χρέος μου. Εντάξει, αφού χρωστώ στις τράπεζες σου. Αλλά αν πρόκειται να ασχολείσαι και με το πόσο πάει η άδεια του ταξί και το πότε θα πάρει σύνταξη η κυρά Κατίνα, αν πρόκειται δηλ. να ασκείς την τρέχουσα οικονομική πολιτική, τότε έλα να σε ορκίσει κι ο αρχιεπίσκοπος να τελειώνουμε. Εθνική ανεξαρτησία και κουραφέξαλα. Τελικά από τα συνθήματα της ένδοξης δεκαετίας του ’80, το μόνο που σώθηκε είναι ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Η Ελλάδα δεν ανήκει πιά στους Ελληνες. Ξεπουλήθηκε.

Ο Νίκος Ξυδάκης στην 6η σελίδα του ένθετου Τέχνες λέει για τους πολιτικούς μας: «Οι αγορές υπαγορεύουν πολιτική. Και οι πολιτικοί υπακούουν. Διότι είναι ήδη ένοχοι κακοδιαχείρισης, διότι έχουν υποταχθεί στις αγορές, διότι ουσιαστικά δεν προασπίζονται τα συμφέροντα των κοινωνιών τους, αλλά τα δικά τους ατομικά συμφέροντα». Ολοι τους έχουν υποταχθεί στις αγορές και εντολές αυτών εκτελούν. Οι δικοί μας είναι επιπλέον και ένοχοι κακοδιαχείρισης.

Ας ελπίσουμε ότι το μέτωπο που άνοιξε ο Ομπάμα στην μητρόπολη της Γουόλ Στρητ με το τραπεζικό κεφάλαιο, θα καταλήξει σε νίκη των αιρετών πολιτικών εκπροσώπων μας εναντίον των αφανών αφεντικών τους/μας, των τραπεζιτών (ανάλυση της Ζέζας Ζήκου στην 12η σελίδα του οικονομικού ένθετου). Υπερβολικός, αλλά ενδεικτικός της σοβαρότητας της μάχης που δίνεται από τον Ομπάμα, είναι ο τίτλος του σχετικού άρθρου του Γιάννη Κοτόφωλο στην 6η σελίδα: «H επανάσταση του Ομπάμα». Σ’αυτό μαθαίνουμε ότι ετοιμάζονται για ...επανάσταση και οι λοιποί Ευρωπαίοι ηγέτες. Ας είναι. Ας νικήσουν τουλάχιστον οι πολιτικοί, δηλ. αυτοί που εκτίθενται στο φως κι όχι οι τραπεζίτες των παρασκηνίων και του σκότους. Θάναι ήδη μια κάποια νίκη. Για ξεκίνημα.