Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Για την βία τους.

Το μονοπώλιο της φυσικής βίας είναι θεμελιακό προνόμιο του σύγχρονου κράτους.
Του έχει εκχωρηθεί από το κεφάλαιο,
που διατηρεί την άσκηση του μονοπώλιου της απόλυτης βίας,
της οικονομικής βίας, της επιβίωσης,
πάνω στους όμηρους μισθωτούς.
Το ελληνικό κράτος έκανε κατάχρηση της βίας όλα τα μεταπολεμικά χρόνια,
μ΄αποτέλεσμα η κοινωνία μας να έχει γίνει ανεκτική
στην άσκηση βίας των "τρομοκρατών".
Πολλοί φλερτάραμε, εν ολίγοις, με τα κείμενα της 17 Νοέμβρη.

Σήμερα η βία του κράτους ασκείται και δι’αντιπροσώπων
(βλ.κουκουλοφόροι εδώ, μουσουλμάνοι αλλού).
Με στόχο την ψυχολογική τρομοκρατία των «φιλήσυχων» πολιτών.
Βλέπεις οι κοινωνίες ανέκαθεν υποτάσσονται και διοικούνται με το φόβο.
Επί πλέον, η βία των επαγγελματιών αντιπροσώπων-τρομοκρατών καλεί για μεγαλύτερη αστυνόμευση ολόκληρης της κοινωνίας.

Ισως πρέπει να συμπτήξουμε μέτωπο εναντίον όλων αυτών των επαγγελματιών «επαναστατών/ αντικαπιταλιστών»,
καταγγέλοντας όλες τις μορφές που παίρνει η βία του συστήματος και
αναδεικνύοντας τα ουμανιστικά σοσιαλιστικά «θέλω»
της κοινωνίας των πολιτών.
Σήμερα που οι Times κάνουν εξώφυλλο το σλόγκαν
«σ’αυτή την κρίση είμαστε όλοι σοσιαλιστές».
ΥΓ. Σχετικότατο και το άρθρο του Στέλιου Κούλογλου στο TVXS, μ'ευκαιρία τη χειροβομβίδα στο στέκι των μεταναστών.

Τα παιδιά.

«Για να είμαστε σοβαροί, ΠΡΕΠΕΙ να δείχνουμε σοβαροί».

Το ΠΡΕΠΕΙ αυτό ο Καβάφης το ακύρωσε,
υπογραμμίζοντας,
την σοβαρότητα που έχει η έκφραση των προβάτων.


Εγώ, σκέφτομαι πόσο πιό σοβαρά δείχνουν τα παιδιά,

όταν παίζουν τους ρόλους τους ,
στον φανταστικό τουςκόσμο.

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Η πρώτη του Ομπάμα

Πρώτη μεγάλη πολιτική παρέμβαση του Ομπάμα για την αντιμετώπιση της κρίσης….

Το πακέτο μέτρων ύψους 787 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη διάσωση της αμερικανικής οικονομίας. Σκοπός του πακέτου η δημιουργία ή σωτηρία 3,5 εκατ.θέσεων εργασίας.

Σημειωτέον ότι ο ρυθμός απολύσεων μόνο τον Γενάρη ήταν 20.000 νέοι άνεργοι ημερησίως. Ισάριθμες πιθανότατα εξαθλιωμένες οικογένειες ημερησίως.

Για τον λόγο αυτό βιαζόταν ο Πρόεδρος. Προσέφυγε μάλιστα με περιοδείες και στον λαό για να πείσει τους Ρεπουμπλικάνους να κάνουν γρήγορα, να μη κωλυσιεργούν.

Για δικούς του λόγους ήθελε να αποσπάσει και μερικές ψήφους των αντιπάλων. Ηθελε λέει να εμφανίσει εθνική συναίνεση στο σχέδιο του.

Για τον σκοπό αυτό μπήκε στην διαδικασία των περικοπών κονδυλίων, καθότι οι ρεπουμπλικάνοι υποτίθεται ότι είναι εναντίον και των σχεδίων σωτηρίας των τραπεζών.

Ορίστε τώρα οι περικοπές που έγιναν στα πλαίσια αυτής της διαπραγμάτευσης: κονδύλια που αφορούσαν ένα αξιοπρεπές επίδομα ανέργων, ασφαλιστική προστασία υγείας για τους ανασφάλιστους, κονδύλια για τις υπηρεσίες των πολιτειών που απευθύνονται στους αναξιοπαθούντες.
Τα μέτρα τελικά ψηφίστηκαν μόνο από την πλειοψηφία των Δημοκρατικών.


--------------


Στους δύο συνδέσμους που ακολουθούν διαβάζουμε τον Νομπελίστα Paul Krugman να προτείνει την εθνικοποίηση των τραπεζών,
http://www.nytimes.com/2009/01/19/opinion/19krugman.html

και τον καθηγητή Rubini που πρόβλεψε με την μεγαλύτερη ακρίβεια την επερχόμενη οικονομική κρίση, να λέει ότι πρέπει όλοι να γίνουμε Σουηδοί, να εθνικοποιήσουμε δηλ.τις τράπεζες μας.
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/02/12/AR2009021201602_2.html?sid=ST2009021203365

Εντυπωσιάζουν αυτά τα άρθρα, γιατί στην Ουάσιγκτον φαίνεται απίθανο να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και η λέξη και μόνο εθνικοποίηση να προκαλεί αλλεργία. Γιατί επίσης όμως υπάρχουν αριστερά κόμματα που πιστεύουν ότι το αίτημα εθνικοποιήστε το τραπεζικό σύστημα είναι το απαύγασμα της επαναστατικής σκέψης.


---------


Δεν έχουμε οικονομική κρίση.

Ζούμε μια κοινωνική κρίση, που έχει ανοίξει σ'όλα τα μέτωπα:

  • του καταναλωτικού προτύπου του εικοστού αιώνα,
  • της μισθωτικής σχέσης εργασίας που καταλήγει σε ομηρία, ανεργία, ανέχεια
  • αδυναμίας του ανθρώπινου ελέγχου μας τόσο πάνω στην ανατροφή των παιδιών μας όσο και στις μεγάλες αποφάσεις και την οργάνωση της κοινωνίας μας
  • της μετατροπής του πλανήτη μας σε μια πελώρια χωματερή
  • της αποδοχής του παραλογισμού σ'όλα τα θέματα ως λογικά υφιστάμενου

Το πρόβλημα είναι ότι αν ήταν μόνο κοινωνική η κρίση, οι συντριπτικά πολλοί που βιώνουν στο πετσί τους το πρόβλημα, θα βρίσκαν την λύση.

Το πρόβλημα είναι ότι την κοινωνική κρίση την προκαλεί το οικονομικό σύστημα:

με την αποδοχή του ιδιωτικού κέρδους ως μόνου κριτηρίου λήψης αποφάσεων και την εγγενή στο σύστημα αυτό επαναληψιμότητα με κυκλικό τρόπο των οικονομικών κρίσεων.